Uzasadnienie
II OSK 796 / 05
UZASADNIENIE.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 15 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu po rozpoznaniu sprawy oddalił skargę wniesioną przez M. i Z. M. na decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Opolu z dnia [...] maja 2003 r. w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania części obiektu budowlanego
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, iż decyzją z dnia [...] marca 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie g. na podstawie art. 51 ust. 2 w zw. z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, nakazał Z. i M. M. w terminie do dnia 31 maja 2003r.:
- 1) przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania pomieszczeń, w których obecnie prowadzony jest bar piwny wraz z zapleczem socjalnym, na część sklepową i zaplecze magazynowe w budynku usytuowanym w G. przy ul S. nr [...] dz. nr 274/9,
- 2) rozbiórkę wymurowanych ścian działowych, którymi zostało wydzielone pomieszczenie służące jako ubikacja dla personelu o wym. 1,00m x l.06m, 3)zamurowanie otworu drzwiowego usytuowanego w korytarzu służącego jako przejście do ubikacji i pisuaru.
Opolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Opolu decyzją z dnia [...] maja 2003 r. uchylił decyzję organu I instancji w całości i na podstawie art. 51 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego i nakazał Z. i M. M. wykonanie obowiązków określonych w decyzji I instancji, pomijając zakreślony termin do ich wykonania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę wniesioną na powyższą decyzję stwierdził, iż M. i Z. M. zmienili bez pozwolenia sposób użytkowania części obiektu poprzez wykonanie robót budowlanych związanych z przebudową części pomieszczenia sklepowego i zaplecza magazynowego na bar piwny.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w powiecie g. celem legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania lokalu, ostateczną decyzją z dnia 18 listopada 1999r. nałożył na inwestorów obowiązek wykonania inwentaryzacji powykonawczej z opinią o stanie technicznym lokalu użytkowego, zakreślając termin do 30 kwietnia 2000 r. wskazując, że inwentaryzację winna wykonać osoba z odpowiednimi uprawnieniami budowlanymi. Organ I instancji w dniu 25 marca 2003 r. wydał decyzję nakazującą przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania, gdyż inwestorzy nie wykonali tego obowiązku. M. i Z. M., odwołując się od decyzji I instancji dołączyli wymaganą dokumentację do odwołania, jednakże inwentaryzację wykonała osoba nie posiadająca odpowiednich uprawnień, na co wskazał organ odwoławczy uznając, iż skarżący nie wykonali obowiązku określonego w ostatecznej decyzji z dnia 18 listopada 1999 r. i w myśl art. 51 ust 2 Prawa budowlanego w zw. z art. 51 ust. 4 Prawa budowlanego orzekł o przywróceniu poprzedniego sposobu użytkowania części pomieszczeń lokalu.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, iż wprawdzie organ odwoławczy pominął jako podstawę prawną art. 71 ust. 3 Prawa budowlanego, lecz niepowołanie przepisu, który istnieje i daje podstawę do wydania decyzji nie jest uchybieniem, które może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez Sąd zważywszy, że sformułowane rozstrzygnięcie organu odwoławczego świadczy o zastosowaniu tegoż przepisu.
Zdaniem Sądu organ II instancji w przypadku stwierdzenia, iż przedłożona dokumentacja nie odpowiada wymogom określonym w decyzji nie miał też obowiązku, jak zarzucają skarżący w skardze, wzywania inwestorów do naprawienia jej braków. Skarżący byli bowiem pouczeni o tym wymogu, przeto nie doszło do naruszenie prawa procesowego, a w szczególności wyrażonej w art. 9 k.p.a. zasady należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania.
W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skargę kasacyjną wnieśli M. M. i Z. M. zaskarżając powyższy wyrok w całości
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, mianowicie art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez naruszenie zasady wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na zakres ich praw w postępowaniu administracyjnym.
W uzasadnieniu wniesionej kasacji stwierdzono, iż niewątpliwie zdaniem skarżących nie wykonanie w terminie inwentaryzacji powykonawczej z opinią o stanie technicznym lokalu użytkowego przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje, wynikało z braku odpowiedniej wiedzy o swoich prawach i obowiązkach w postępowaniu administracyjnym i ich konsekwencjach. Brak jednak należytego poinformowania stron uniemożliwił im legalizację sposobu użytkowania lokalu.
Wskazując na powyższą podstawę zaskarżenia skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej p.p.s.a. - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 ustawy, (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak) to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie trzeba stwierdzić, iż jest pozbawiony uzasadnionych podstaw zarzut kasacji naruszenia prawa procesowego – w postaci art. 9 k.p.a. poprzez naruszenie zasady wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na zakres ich praw w postępowaniu administracyjnym.
Wskazany przepis formułuje ogólną zasadę prawa procesowego, a zarzut jego naruszenia przez organy administracji winien być związany z naruszeniem przez Sąd przepisów regulujących postępowanie przed tymże Sądem w określonej sprawie. Tymczasem autor skargi formułując zarzuty kasacji nie wskazał na uchybienie przez Sąd pierwszej instancji dyspozycji jakiegokolwiek z przepisów w oparciu, o które przebiega postępowanie przed Sądem Administracyjnym.
Tak więc fakt, że w skardze kasacyjnej przedstawiono zarzut skierowany do organu, a wynikający w ocenie pełnomocnika skarżących z uchybienia przez organ dyspozycji zawartej w przepisie art. 9 k.p.a. w żadnym wypadku nie może być przyjęte za skuteczne zakwestionowanie zaskarżonego wyroku.
Wobec braku przedstawienia we wniesionej kasacji innych zarzutów Sąd nie ma możliwości dokonania merytorycznej oceny zaskarżonego wyroku.
Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a.