Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 7/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę S. W. na decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia 20 listopada 2006 r. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, iż Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] marca 2006 r. uchylił decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia [...] lutego 2006 r. z uwagi na niewłaściwe przeprowadzenie postępowania dowodowego (naruszenie zasady czynnego udziału stron). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta i Gminy S. decyzją z dnia [...] września 2006 r. - na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r., Nr 139 poz. 993) - orzekł o wymeldowaniu S. W. z miejsca stałego pobytu z miejscowości W. [...] gmina S..
W odwołaniu od powyższej decyzji S. W. wskazał, iż decyzja ta została "wyłudzona" przez jego żonę H. W., która złożyła fałszywe zeznania. Oświadczył, że nie opuścił swojego miejsca zamieszkania: W. [...]. Zarzucił funkcjonariuszom Policji sporządzanie notatek służbowych z fikcyjnych interwencji z jego udziałem. Przyznał, że często przebywał poza miejscem zamieszkania, bowiem zajął się doprowadzeniem do stanu użytkowania domu, należącego wcześniej do jego ojca, znajdującego się w C. [...] oraz uprawą pola. Podał, że do domu w W. wracał dwa, trzy razy w tygodniu, nie zastając jednak wówczas pozostałych domowników, gdyż żona była w tym czasie w pracy, zaś córka Barbara u babci. Po pewnym czasie żona wymieniła zamek w drzwiach wejściowych oraz zamknęła garaż. Zaprzeczył, aby mieszkał z konkubiną J. A., oświadczając, iż jest ona jedynie przyjaciółką, która przyjeżdża do C. na dwa, trzy tygodnie i pomaga przy pielęgnacji ogródka warzywnego. Nadto zarzucił, iż protokół z oględzin domu w W. został spisany "pod dyktando" żony.
Decyzją z dnia 20 listopada 2006 r. Wojewoda Podkarpacki, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy podał, że H. W. oraz S. W. przysługuje na zasadzie wspólności ustawowej prawo własności nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym położonej w miejscowości W. [...], gmina S.. W grudniu 2003 r., w związku z nieporozumieniami z żoną, S. W. wyprowadził się do otrzymanego w drodze darowizny od ojca domu, znajdującego się w C. [...], w gminie A., gdzie mieszka do chwili obecnej, prowadzi gospodarstwo domowe, spożywa posiłki i spędza wolny czas. Od momentu wyprowadzenia się S. W. przyjeżdżał kilkakrotnie do domu w W., jednak nigdy nie przybrało to formy zamieszkiwania. Obecnie nie posiada klucza do drzwi wejściowych tego budynku, jest jedynie w posiadaniu klucza do jednego z pokoi.
Korespondencję odbiera pod adresem: C. [...], natomiast kierowaną na adres: W. [...] odbiera jego brat E. W., któremu udzielił pełnomocnictwa. Okoliczności te znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadków: B. W., E. W., A. G. i A. K. a także w zeznaniach H. W. i samego S. W., który przyznał, że w 2003 r. opuścił dom w W. [...] i jego centrum życiowe znajduje się w C. [...]. Organ zaznaczył, że z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych wynika, iż ewidencja ludności służy zbieraniu informacji o miejscu zamieszkania i pobycie osób, a zatem ma na celu rejestrację stanu faktycznego. Wojewoda Podkarpacki powołał się na pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie w wyroku z dnia 13 października 2000 r. w sprawie o sygn. SA/Rz 81/99, zgodnie z którym za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy należy uznać także sytuację, gdy osoba dotychczas zameldowana przez najemcę (dysponenta lokalu) została z niego usunięta i do niego nie dopuszczona, a nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu.
Wojewoda wskazał, iż termin do wniesienia przez skarżącego powództwa posesoryjnego w trybie art. 344 k.p.c. już upłynął, a skarżący o takiej możliwości został pouczony w uzasadnieniu decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] marca 2006 r.
Organ II instancji podał, iż zeznania H. W. oraz S. W. są zbieżne w części dotyczącej faktu i daty opuszczenia przez skarżącego budynku mieszkalnego w W. [...], różnią się tylko w zakresie charakteru tego opuszczenia (wg S. W. nie było dobrowolne). Nadto postępowanie karne w powyższym przedmiocie zostało prawomocnie umorzone (również w odniesieniu do składania fałszywych zeznań przez B. W., A. G. i A. K. w 2006 r.). Zdaniem organu II instancji zarzut dotyczący fikcyjnych interwencji funkcjonariuszy Policji może być kierowany wyłącznie do przełożonych służbowych konkretnego funkcjonariusza i do Prokuratury. Oceniając zarzut niewiarygodności protokołu oględzin, organ stwierdził, iż dowód ten jest tylko jednym z wielu dowodów a jego pominięcie nie mogłoby zmienić oceny prawnej sprawy. Deklarowany przez S. W. zamiar powrotu do budynku w miejscowości W. [...] ma jedynie charakter subiektywny i nie znajduje oparcia w rzeczywistości, natomiast możliwość powtórnego zameldowania się w budynku powstanie z chwilą ponownego zamieszkania w nim.
W skardze na powyższą decyzję S. W. zarzucił, że materiał dowodowy został zebrany przez organ I instancji w sposób stronniczy, tj. mający na względzie interes jego żony. Podniósł, iż często przyjeżdżał do domu w W. specjalnie w czasie, gdy H. W. była w pracy, aby się z nią nie spotkać. Żona często utrudniała mu wejście do domu zostawiając klucz w zamkniętych od środka drzwiach, następnie wymieniła zamek i zamontowała kolejny zamek. Skarżący zgłosił zastrzeżenie w stosunku do świadków A. K. i A. G. (bliskie więzy pokrewieństwa z H. W.) oraz podkreślił, iż jego córka jest osobą upośledzoną.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Podkarpacki wniósł o jej oddalenie. Wojewoda Podkarpacki stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego. S. W. sam przyznał, że budynek mieszkalny w W. [...] opuścił w 2003 r., zajmuje się prowadzeniem gospodarstwa w C.. Kwestia pokrewieństwa łączącego H. W. ze świadkiem A. K. i A. G. nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż świadkowie nie należą do kręgu osób powinowatych lub krewnych strony w rozumieniu art. 83 § 1 k.p.a., a w związku z tym nie przysługuje im prawo odmowy zeznań. Nawet przy pominięciu zeznań B. W. pozostały materiał dowodowy jest wystarczający do wydania decyzji o wymeldowaniu S. W..
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd wskazał, iż zgodnie z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 139 poz. 993 z 2006 r. ze zm.), ewidencja ludności polega na rejestracji danych o miejscu pobytu osób i temu służy obowiązek meldunkowy osób przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ustanowiony w art.
2. Obowiązek ten polega m. in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego /pkt 1/ i wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego. Ewidencja służy rejestracji stanu faktycznego, a nie prawnego. Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Sąd stwierdził, że wymeldowanie było konsekwencją opuszczenia przez skarżącego w grudniu 2003 r. miejsca stałego zameldowania w W. [...], do otrzymanego od ojca, drogą darowizny, domu w miejscowości C. [...], gdzie skarżący prowadzi gospodarstwo domowe i odbiera korespondencję. Fakt ten potwierdzili przesłuchani w sprawie świadkowie a także skarżący, który przyznał, że jego centrum życiowe znajduje się pod adresem C. [...] i tam ma swoje rzeczy osobiste.
Sąd podzielił pogląd organu, że skarżący opuścił miejsce stałego zameldowania w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skoro przez miejsce stałego pobytu osoby rozumie się miejsce, w którym osoba realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, jak przebywanie, nocowanie, spożywanie posiłków, spędzanie wolnego czasu, przechowywanie rzeczy codziennego użytku, to miejscem stałego pobytu skarżącego jest dom w miejscowości C. [...]. Przesłankę dotyczącą opuszczenia lokalu przez osobę można uznać za spełnioną, gdy osoba opuściła lokal w sposób trwały, wykazując chęć przeniesienia swego centrum życiowego w nowe miejsce.
Skarżący nie poparł żadnymi dowodami zarzutu, iż opuszczenie miejsca stałego pobytu nie miało charakteru dobrowolnego. Nadto przyznał, że nie domagał się na drodze sądowej dopuszczenia do współposiadania lokalu. Sąd stwierdził, że przy spełnieniu ustawowych przesłanek wymeldowania z pobytu stałego, decyzja o wymeldowaniu skarżącego odpowiada prawu i w żaden sposób nie przesądza o uprawnieniach skarżącego do nieruchomości. Zarzuty skargi dotyczą głównie konfliktu rodzinnego i roszczeń majątkowych. Kwestie te nie mogą być przedmiotem rozważań sądu administracyjnego, gdyż dotyczą sporów rozstrzyganych przez sądy powszechne.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł S. W., reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu adwokat B. W.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie:
- 1. przepisów prawa materialnego, polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdyż w sprawie nie zachodziły podstawy do zastosowania tego przepisu, bowiem skarżący nie opuścił dobrowolnie stałego miejsca zamieszkania i opuszczenie to nie miało charakteru trwałego.
- 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i w związku z tym naruszenie art. 80 k.p.a. oraz naruszenie art. 138 § 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji mimo, że zachodzą przesłanki, które uzasadniają zmianę decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne S. W. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie do ponownego rozpoznania. Nadto wniesiono o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych, które nie zostały opłacone w całości ani w części.
Zdaniem skarżącego Wojewoda Podkarpacki wydał decyzję z naruszeniem art. 138 § 1 k.p.a., gdyż w sprawie zachodzą przesłanki uzasadniające zmianę wydanej decyzji o zameldowaniu. Nadto doszło do naruszenia art. 80 k.p.a. przez dowolną ocenę materiału dowodowego poprzez oparcie rozstrzygnięcia przede wszystkim na zeznaniach H. W. z pominięciem wyjaśnień skarżącego co do okoliczności opuszczenia lokalu.
Skarżący zauważył, że wymeldowanie z miejsca stałego pobytu winno być następstwem ustalenia definitywnego zerwania więzi z tym miejscem przez osobę zameldowaną, bez ujawnionej na zewnątrz woli powrotu. Dowody zgromadzone w sprawie nie świadczą o tym, że skarżący w sposób definitywny i trwały opuścił miejsce stałego pobytu w miejscowości W. [...]. Skarżący pod nieobecność żony przebywał w domu raz, dwa razy w tygodniu. Fakt ten wskazuje, iż skarżący nie opuścił trwale miejsca pobytu stałego w W.. W sytuacji, gdy H. W. zmieniła zamki w drzwiach i uniemożliwiła dostęp do domu, nie można mówić o definitywnym opuszczeniu miejsca zamieszkania przez skarżącego. Powołując się na wyrok NSA z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt II SA 2950/00 wskazano, iż "... uniemożliwienie osobie dostępu do lokalu poprzez wymianę zamków w drzwiach, nie można uznać za opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego".
W ocenie skarżącego nie zachodziły podstawy do zastosowania art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Nieobecność skarżącego w miejscu stałego pobytu nie może być utożsamiana z opuszczeniem tego lokalu na stałe, gdyż skarżący nigdy nie miał zamiaru dobrowolnego opuszczenia lokalu. O braku takiego zamiaru świadczy pozostawienie rzeczy osobistych w mieszkaniu i ich bezprawne usunięcie przez H. W.. Nadto o opuszczeniu miejsca pobytu stałego można mówić, gdy jest ono dobrowolne i ma charakter trwały. Skarżący wciąż ma zamiar zamieszkiwania w lokalu w W..
Skarżący nie opuścił miejsca pobytu stałego z własnej woli, lecz był do tego zmuszony postępowaniem żony, problemami z wymiarem sprawiedliwości oraz złym stanem zdrowia. Żona często prowokowała awantury, po czym wzywała policję. Z uwagi na fakt, iż skarżący przebywa na warunkowym zwolnieniu, interwencje policji mogą doprowadzić do odwieszenia wyroku kary pozbawienia wolności. Nadto fakt, że w pokoju, który zajmował skarżący znajdują się jego rzeczy osobiste świadczy o tym, iż przebywa kilka razy w tygodniu w domu. Zatem niezrozumiałe jest stwierdzenie Sądu, iż centrum życiowe skarżącego znajduje się w C..
Zdaniem skarżącego, sam fakt przejściowej nieobecności czy nawet występowanie regularnych okresów fizycznej nieobecności w miejscu stałego zameldowania nie upoważnia do twierdzenia, że zameldowany opuścił je w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. O opuszczeniu może być mowa dopiero, gdy całokształt zachowań zameldowanego będzie wskazywał na to, iż lokal, w którym był na stałe zameldowany, przestał być miejscem koncentracji jego interesów życiowych. Istotne jest także, czy osoba przejawia wyraźną wolę powrotu i utrzymywania związków z tym miejscem. W odniesieniu do skarżącego można mówić co najwyżej o nieprzebywaniu w miejscu stałego zameldowania, co nie jest równoznaczne z opuszczeniem tego miejsca w rozumieniu art.15 ust. 2 ustawy.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną H. W. wniosła o jej oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W ocenie H. W. postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dobrowolnie opuścił dom mieszkalny w miejscowości W. i przeprowadził się do miejscowości C. [...], gmina A., gdzie koncentruje swoje życie, prowadząc wspólne gospodarstwo domowe z konkubiną. Zarzut skarżącego, że nie opuścił miejsca stałego pobytu z własnej woli i na stałe, tylko zmuszony był do tego postępowaniem żony oraz złym stanem zdrowia, nie znajduje uzasadnienia. W Prokuraturze Rejonowej w Przeworsku prowadzone były trzy postępowania karne z doniesienia S. W.: o znęcanie się H. W. nad S. W., fizyczne i psychiczne znęcanie się H. W. nad S. W. i składanie fałszywych zeznań przez H. W.. Postępowania te zostały prawomocnie umorzone, co potwierdza, że zarzut skarżącego dotyczący opuszczenia lokalu mieszkalnego pod przymusem żony jest niewiarygodny. Zdaniem H. W. w sprawie nie doszło do naruszenia art. 80 i art. 138 § 1 k.p.a., a zebrany materiał dowodowy stanowił wystarczającą podstawę rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia.
Po pierwsze nie jest zasadny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) - w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej do Sądu administracyjnego decyzji - organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Konsekwencją takiego stanu prawnego jest uznanie, iż wyłączną przesłanką wymeldowania określonej osoby z lokalu jest sam fakt opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu, niezależnie od tego, czy utraciła uprawnienie do przebywania w tym lokalu. Zameldowanie i wymeldowanie są jedynie aktami rejestracji danych dotyczących pobytu danej osoby w określonym lokalu bądź ustania tego pobytu w dotychczasowym miejscu (opuszczenia lokalu).
Rację ma zatem Sąd pierwszej instancji, iż wymaganą prawem przesłankę wymeldowania stanowi ustanie pobytu w lokalu - nie przebywanie w lokalu. Zasadnie też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zwrócił uwagę na aspekty dotyczące oceny dobrowolnego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w świetle podejmowanych przez stronę środków prawnych w celu powrotu do lokalu.
Podkreślić należy, iż ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd dotyczący dobrowolności i trwałości "opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu" nie stracił na aktualności w związku z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r. (sygn. akt K 20/01) - w wyniku którego z dniem 19 czerwca 2002 r. utracił moc art. 9 ust. 2 powołanej wyżej ustawy. Za równoznaczną z opuszczeniem lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy uznać sytuację, w której osoba dotychczas zameldowana została usunięta z lokalu i do niego nie dopuszczona, nie skorzystała we właściwym czasie z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 sierpnia 2000 r., sygn. akt V SA 108/00, LEX nr 49954, z dnia 7 czerwca 1991 r., SA/Wr 302/91, ONSA 1991/3-4/65, z dnia 12 kwietnia 2001 r.,V SA 3078/00, LEX nr 78937, z dnia 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt V SA 1424/99, LEX nr 79243).
Celowym jest także podkreślenie, iż przebywanie w innym lokalu (w innej miejscowości) nie stanowi spełnienia przesłanki opuszczenia lokalu bez wymeldowania, chyba że towarzyszą temu inne okoliczności, wskazujące na zamiar stałego związania się z tym nowym miejscem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 1989 r., sygn. akt SA/Wr 789/88 ONSA 1989/2/72). Jak bowiem stanowi przepis art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zamieszkanie w lokalu w rozumieniu art. 6 ust. 1 ustawy winno łączyć się ze skoncentrowaniem w tym lokalu (z przeniesieniem do tego lokalu) centrum życiowego danej osoby.
Z powyższych względów zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że - wbrew twierdzeniom strony wnoszącej skargę kasacyjną - w ustalonym stanie faktycznym obowiązujące przepisy prawa dostarczyły podstaw do wymeldowania S. W. z pobytu stałego z miejscowości W. [...], gmina S.. Organy administracji publicznej obu instancji zasadnie rozważały kwestie dotyczące trwałości i dobrowolności opuszczenia domu w miejscowości W. [...] w aspekcie długości okresu opuszczenia, braku skoncentrowania spraw życiowych w tym domu i braku podjęcia przez skarżącego środków prawnych umożliwiających powrót do przedmiotowego budynku.
Na wynik sprawy w przedmiocie wymeldowania danej osoby z miejsca pobytu stałego nie mają wpływu przyczyny, z powodu których dana osoba nie przebywa w miejscu zameldowania. Organy administracji publicznej mogą jedynie - przy ocenie trwałości i dobrowolności opuszczenia lokalu - rozważać charakter i czas podjęcia środków prawnych w celu przezwyciężenia przeszkód w swobodnym korzystaniu z lokalu (domu) i powrotu do niego. S. W. nie przebywa w domu w miejscowości W. [...] od 2003 r. i jednocześnie nie wykazał, aby podejmował jakiekolwiek środki prawne umożliwiające powrót do tego domu.
W tym stanie rzeczy Sąd pierwszej instancji zasadnie podzielił stanowisko organów administracji publicznej, iż opuszczenie przez skarżącego domu w miejscowości W. [...] ma charakter trwały i dobrowolny. S. W. opuścił miejsce stałego pobytu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zamiar powrotu do przedmiotowego domu w bliżej nieokreślonej przyszłości nie może mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Trafnie bowiem podkreślił organ II instancji, iż z chwilą ponownego zamieszkania w przedmiotowym budynku powstanie możliwość powtórnego zameldowania się w nim.
W tej sytuacji nie można podzielić zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) przez jego niewłaściwe zastosowanie.
Strona skarżąca jako kolejną z podstaw skargi kasacyjnej wskazała naruszenie przepisów postępowania (podstawa z art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Jednakże ani w petitum środka odwoławczego, ani w jego uzasadnieniu, autor skargi kasacyjnej nie wskazał przepisu prawa regulującego postępowanie sądowoadministracyjne, którego naruszenia miałby się dopuścić Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Powołane przez stronę przepisy, tj. art. 80 k.p.a. i art. 138 § 1 k.p.a., są przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego - ustawy regulującej postępowanie administracyjne, która nie jest stosowana przez sądy administracyjne. Wprowadzenie pełnej regulacji - ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - procedury sądowej powoduje, że Sąd administracyjny rozpoznając skargę nie stosuje przepisów k.p.a. a zatem nie można, czyniąc Sądowi pierwszej instancji zarzut naruszenia prawa procesowego, wywodzić go z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 czerwca 2004 r., sygn. akt GSK 73/04, M. Prawn. 2004/14/632; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2004 r., sygn. akt GSK 125/04, ONSAiWSA 2004/3/67).
Podnosząc w rozważanej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania nie wskazano w skardze kasacyjnej żadnego konkretnego przepisu prawa procesowego odnoszącego się do postępowania przed Sądem pierwszej instancji, tj. przepisu ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Z powyższych względów zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia przepisów postępowania nie może odnieść zamierzonego skutku. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi, przy takim oznaczeniu podstawy zaskarżenia, nie pozwala na odniesienie się do tak postawionego zarzutu. Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt OSK 421/04, LEX nr 146732, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 1997 r., III CKN 29/97, OSNC 1997, nr 6 - 7, poz. 96).
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu adwokat B. W. oraz adwokat M. G. (wyznaczonej w miejsce adwokat B. W.) wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258 - 261 p.p.s.a. Adwokat B. W. sporządziła i wniosła skargę kasacyjną zaś adwokat M. G. reprezentowała skarżącego na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).
Oświadczenie, o jakim mowa w § 20 rozporządzenia adwokat B. W. zawarła w skardze kasacyjnej, zaś adwokat M. G. złożyła na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 14 maja 2009 r.