Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 29 maja 2006 r. sygn. akt III SA/Wr 4/05 oddalił skargę S. Ż. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] w sprawie wymeldowania G. K. z miejsca pobytu stałego.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że S. Ż. wniósł o wymeldowanie G. K. z miejsca pobytu stałego w W. ul. [...].
Decyzją z dnia [...] Prezydent Miast W. orzekł o wymeldowaniu G. K. z przedmiotowego lokalu.
Od decyzji odwołał się S. Ż., domagając się zawarcia w decyzji zastrzeżenia: "niemeldowania G. K. i innych stron przy ul. [...] w W., dopóty nie uprawomocni się wyrok o zniesienie w całości wspólności majątkowej wraz z zmianą księgi wieczystej Nr [...] toczącego się przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Strasburgu".
Wojewoda D. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu niższej instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu S. Ż. zarzucił organom załatwienie sprawy z przekroczeniem terminów zakreślonych w art. 35 i 36 k.p.a., a ponadto naruszenie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.) i art. 56 "ustawy z dnia 20 maja 1971 o wykroczeniach".
Podając motywy orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – w skrócie p.p.s.a., kognicji sądów administracyjnych nie podlegają sprawy z zakresu szeroko rozumianego prawa karnego; w tym prawa wykroczeń. Nadto Sąd podniósł, że zarzut o przewlekłości postępowania podnoszony po zakończeniu postępowania administracyjnego jest bezprzedmiotowy. Skarżący powinien był skorzystać jeszcze w toku postępowania z możliwości przewidzianej w art. 37 k.p.a.
W ocenie Sądu prawidłowe jest stanowisko zajęte przez organ odwoławczy, że ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych nie daje podstaw do zawarcia w decyzji o wymeldowaniu zastrzeżenia o zakazie zameldowania w tym samym lokalu osoby, która spełni w przyszłości normatywne warunki do zameldowania, tzn. będzie faktycznie przebywać w danym lokalu z zamiarem stałego pobytu.
Na zakończenie Sąd zaznaczył, że kwestie meldunkowe nie są w żaden sposób uzależnione do uprawnień do lokalu. Tak wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 27 maja 2002 r. K 20/01 (publ. Dz. U. Nr 78, poz. 716), wskazując na wyłącznie ewidencyjny charakter zameldowania. Organy miały zatem prawo do dokonania wymeldowania G. K., bez oczekiwania na zakończenie sprawy w przedmiocie zniesienia wspólności majątkowej.
Sąd nie dopatrzył się w sprawie żadnego z naruszeń wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. i na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
S. Ż., działając przez adwokata, złożył skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego na wyżej opisany wyrok.
Skarżący w oparciu o art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowy pierwszej instancji, zarzucając wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Zdaniem skarżącego nieprawidłowy jest pogląd przyjęty w zaskarżonym wyroku, gdyż w decyzji meldunkowej powinien znaleźć się zapis o zakazie meldowania innych osób w przedmiotowym lokalu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Konsekwencją związania NSA podstawami skargi kasacyjnej jest wymóg prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego, wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpatrywanej sprawie postawiony został wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie zarzut błędnej wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, polegającej na przyjęciu, że nie daje on podstawy do zawarcia w decyzji o wymeldowaniu zastrzeżenia o zakazie zameldowania w tym samym lokalu osoby, która spełni w przyszłości normatywne warunki do zameldowania.
Odnosząc się do tak postawionego zarzutu należy wskazać, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 15 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych stanowił, że osoba, która opuszcza miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące, jest obowiązana wymeldować się w organie gminy, właściwym ze względu na dotychczasowe miejsce jej pobytu, najpóźniej w dniu opuszczenia tego miejsca. Niniejszy przepis reguluje obowiązek meldunkowy, który winna zrealizować osoba opuszczająca miejsce pobytu stałego lub czasowego, polegający na wymalowaniu się, a więc zgłoszeniu tego faktu we właściwym organie gminy.
W sytuacji, kiedy osoba opuszczająca miejsce pobytu stałego lub czasowego nie wykonuje ciążącego na niej obowiązku meldunkowego, zgodnie z art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy, organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.
Treść art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, nie daje podstaw do wywiedzenia możliwości zastrzeżenia w decyzji o wymeldowaniu zakazu zameldowania tej samej osoby w tym samym lokalu w przypadku spełnienia przez nią w przyszłości przesłanek uzasadniających zameldowanie.
Skarżący wywodzi obowiązek orzekania negatywnego na przyszłość, uzasadniając to stanowisko toczącym się postępowaniem w sprawie zniesienia współwłasności. Kwestie sporów na tle prawa własności nie mają żadnego znaczenia na gruncie ewidencji ludności, która ma wyłącznie charakter rejestracyjny, na co zasadnie zwrócił już uwagę Sąd pierwszej instancji, dokonując prawidłowej wykładni art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy.
Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.