Uzasadnienie
Wyrokiem z 6 września 2012 r. w sprawie VII SA/Wa 984/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty A. w S. (dalej jako "skarżąca wspólnota") na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lutego 2012 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części. Natomiast wyrokiem z tego samego dnia w sprawie VII SA/Wa 985/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Powiatu [...] na wskazaną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W uzasadnieniach obydwu wyroków Sąd I instancji wskazał, że Starosta [...] decyzją z [...] września 2008 r. udzielił Powiatowi [...]emu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z przystosowaniem pomieszczeń dla biura projektu "Przywróćmy Nadzieję", wykonanie dwóch podjazdów i platformy pionowej dla osób niepełnosprawnych przy budynku Starostwa Powiatowego na działce nr [...] w S..
Od powyższej decyzji odwołanie wniósł W. S., współużytkownik działki nr [...] w S.. Wskazał, że decyzja Starosty [...] została wydana pomimo, że roboty budowlane związane z adaptacją pomieszczeń wewnątrz przedmiotowego budynku zostały wykonane kilka miesięcy wcześniej. Inwestor rozpoczął roboty budowlane na zewnątrz budynku już 15 października 2008 r., co w stanowiło podstawę do umorzenia postępowania. Ponadto decyzja organu I instancji dotknięta jest wadą nieważności, ponieważ Starosta [...] jako organ podlegał wyłączeniu z mocy prawa.
Decyzją z [...] grudnia 2008 r. Wojewoda Podkarpacki uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na wykonanie robót budowlanych związanych z przystosowaniem pomieszczeń dla biura projektu w budynku Starostwa Powiatowego na działce nr [...] S. i w tym zakresie umorzył postępowanie, w pozostałej zaś części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.
Organ odwoławczy wskazał, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego inwestor dokonał modyfikacji wniosku, polegającej na wyłączeniu robót budowlanych związanych z przystosowaniem pomieszczeń dla biura projektu, w pozostałym zakresie roboty miały być wykonane bez zmian. Zaplanowane roboty polegały tylko na podniesieniu części placu przed budynkiem za pomocą kostki brukowej do poziomu wejść do budynku, budowie dwóch podjazdów dla osób niepełnosprawnych, budowie betonowych ścian oporowych zakończonych cegłą klinkierową oraz platformy pionowej w lekkim szybie samonośnym. W toku postępowania odwoławczego inwestor potwierdził, że roboty budowlane dotyczące przystosowania pomieszczeń dla potrzeb biura projektu mieszczące się w części budynku należącego do Starostwa [...] zostały już wykonane (przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę), co zostanie zgłoszone do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S..
Dokonując oceny zgodności dokumentów załączonych do zmienionego wniosku o pozwolenie na budowę, organ odwoławczy stwierdził, że zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego terenu "CENTRUM" miasta Strzyżowa zatwierdzonego uchwałą Nr XLIII/289/98 Rady Miejskiej w S. z 4 czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Rzeszowskiego Nr 6 z 30 czerwca 1998 r. poz. 150). Projekt budowlany opracowany został przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane, posiada uzgodnienie z Zespołem Uzgadniania Dokumentacji Projektowych w Rzeszowie i Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w Przemyślu Delegatura w Rzeszowie, ponadto został pozytywnie zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych i rzeczoznawcę do sprawy bezpieczeństwa i higieny pracy.
Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę inwestor przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania działką nr [...] w S.. Z oświadczenia tego wynikało, że posiada on zgodę wszystkich współwłaścicieli działki na wykonywanie robót budowlanych objętych wnioskiem, w tym m.in. zgodę odwołującego się. Organ wskazał na umowę z 16 lipca 2008 r. zawartą pomiędzy Powiatem [...] a R. i W. S., z której wynikało, że inwestor zamierza wykonać roboty w zakresie, jaki wynikał z projektu budowlanego.
Zdaniem organu odwoławczego, w prowadzonym postępowaniu nie wystąpiły okoliczności wskazane w art. 24 - 25 k.p.a., uzasadniające wyłączenie Starosty [...] jako organu.
W. S. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego z [...] grudnia 2008 r. oraz decyzji organu I instancji.
Decyzją z [...] maja 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Wojewody Podkarpackiego z [...] grudnia 2008 r. w całości. Powiat [...] wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, na skutek czego decyzją z [...] czerwca 2009 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję własną z [...] maja 2009 r. i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji objętych wnioskiem. Wyrokiem z 17 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1576/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] czerwca 2009 r. oraz decyzję ją poprzedzającą.
Decyzją z [...] maja 2010 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego z [...] grudnia 2008 r. Decyzją z [...] lipca 2010 r., po rozpatrzeniu wniosku W. S. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał decyzję z [...] maja 2010 r. w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 stycznia 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 1793/10 uchylił decyzję z [...] lipca 2010 r. i poprzedzającą ją decyzję z [...] maja 2010 r.
Następnie decyzją z [...] lipca 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził nieważność decyzji Wojewody Podkarpackiego z [...] grudnia 2008 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...] września 2008 r., w części dotyczącej pozwolenia na budowę dwóch podjazdów i platformy pionowej dla osób niepełnosprawnych, a w pozostałym zakresie - odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego z [...] grudnia 2008 r.
Powołując się na ocenę prawną wyrażoną w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2011 r., organ stwierdził, że niedopuszczalne było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przez Starostę S., skoro złożył on wniosek w tej sprawie w imieniu inwestora - Powiatu S. Decyzja Wojewody Podkarpackiego z [...] grudnia 2008 r., oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z [...] września 2008 r., w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na budowę dwóch podjazdów i platformy pionowej dla osób niepełnosprawnych była więc obarczona wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., i należało stwierdzić ich nieważność we wskazanym zakresie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego W zakresie, w jakim decyzja ta uchyliła decyzję Starosty [...] z [...] września 2008 r. i umorzyła postępowanie organu I instancji.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła skarżąca wspólnota.
W ocenie wspólnoty, obowiązkiem organu było przede wszystkim ustalenie, czy wnioskujący o wszczęcie postępowania nadzorczego W. S. ma przymiot strony. Inwestycja będąca przedmiotem decyzji o pozwoleniu na budowę zaplanowana została na działce nr [...] w S., zabudowanej budynkiem, w którym wydzielone zostały samodzielne lokale. Właściciele tych lokali, tworzą Wspólnotę Mieszkaniową. W. Strzępkowi wraz z żoną przysługuje prawo własności do lokalu nr 3 i związanego z nim udziału we współwłasności części wspólnych budynku. Zarząd nieruchomością wspólną powierzono Powiatowi [...]emu. Dlatego zarówno przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, jak i w przedmiotowej sprawie stroną powinna być jedynie skarżąca wspólnota reprezentowana przez Powiat [...].
W ocenie skarżącej wspólnoty, W. S. nie wykazał, jaki interes prawny uprawnia go do występowania w charakterze strony.
Odnosząc się do wydania decyzji przez organ podlegający wyłączeniu, skarżąca wspólnota wskazała, że zarzut ten nie może być rozważany w kategoriach wad, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a wyłącznie na gruncie przesłanek wznowienia postępowania, z art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.
W przedmiotowej sprawie decyzję wydawał starosta powiatu "ziemskiego", gdzie rolę organu wykonawczego pełni, nie starosta, ale zarząd powiatu.
Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł także Powiat [...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lutego 2012 r. znak [...], po rozpatrzeniu wniosku skarżącej wspólnoty utrzymał w mocy własną decyzję z [...] lipca 2011 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawartymi w prawomocnym wyroku z 14 stycznia 2011 r., sygn. VII SA/Wa 1793/10, niedopuszczalne było wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przez Starostę [...], skoro złożył on wniosek w tej sprawie w imieniu inwestora Powiatu [...].
Ponadto organ wyjaśnił, że co do zasady brak jest podstaw do udziału członka wspólnoty w postępowaniu administracyjnym w charakterze strony w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne dotyczy nieruchomości wspólnej. Wyjątkowo możliwe jest dopuszczenie członka wspólnoty do udziału w postępowaniu jako strony, ale wówczas gdy naruszony zostanie jego własny zindywidualizowany i skonkretyzowany interes. Sporne roboty budowlane nie obejmują lokalu W. S., jego lokal nie znajduje się również w zindywidualizowanym obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Lokal skarżącego znajduje się po drugiej stronie budynku od projektowanych podjazdów dla osób niepełnosprawnych oraz platformy dla osób niepełnosprawnych. Ponadto, wejście do lokalu W. Strzępka znajduje się również z innej strony niż sporne elementy inwestycji. Organ wskazał jednak, że skoro przedmiotowa sprawa była już dwukrotnie oceniania przez sądy administracyjne, które nie miały zastrzeżeń do przymiotu strony wnioskodawcy w omawianej sprawie - to kwestia posiadania przez skarżącego przymiotu strony nie może być obecnie skutecznie podważana.
Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja Wojewody Podkarpackiego z [...] grudnia 2008 r.. oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z [...] września 2008 r. w części dotyczącej pozwolenia na budowę dwóch podjazdów i platformy pionowej dla osób niepełnosprawnych są obarczone wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., i stwierdził ich nieważność we wskazanym zakresie. W pozostałym zakresie, w jakim decyzja Wojewody Podkarpackiego z [...] grudnia 2008 r., uchyliła decyzję Starosty [...] z [...] września 2008 r. i umorzyła postępowanie, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił stwierdzenia jej nieważności.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] lutego 2012 r., w związku z wnioskiem Starosty [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] lipca 2011 r., umorzył postępowanie wszczęte wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Skarżąca wspólnota wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [ lutego 2012 r. (w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę na powyższą decyzję wniósł także Powiat [...].
Oddalając skargi w obu sprawach Sąd I instancji podkreślił, że ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 grudnia 2009 r. sygn. VII SA/ WA 1576/09, była wiążąca zarówno dla sądów rozpoznających kolejne skargi, jak i dla organu administracji przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Z wyroku tego wynikało, że Starosta [...], reprezentujący Powiat [...] nie miał uprawnienia do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zapadłą na skutek rozpatrzenia wniosku W. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Podkarpackiego z [...] grudnia 2008 r.
Skargę kasacyjną od wyroku w sprawie VII SA/Wa 984/12 wniosła skarżąca wspólnota. Skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II OSK 8/13.
Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
Po pierwsze, art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") przez brak odniesienia się przez Sąd I instancji do istotnych zarzutów skargi.
Po drugie, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez ich niezastosowanie i oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ art. 7, art. 24, art. 25, art. 77, art. 156 pkt 1, pkt 2 i pkt 4 oraz art. 157 § 2 i § 3 k.p.a., a także pomimo braku wyjaśnienia przez organ stanu faktycznego sprawy i błędną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów.
Po trzecie, art. 151 p.p.s.a przez jego zastosowanie i oddalenie skargi.
Po czwarte, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 153 i art. 170 tej ustawy, przez oddalenie skargi i wskazanie, że zarówno Sąd I instancji jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego byli związani wcześniejszymi wyrokami z 17 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1576/09 i z 14 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1793/10. W ocenie wnoszącego skargę kasacyjną, zmiana stanu faktycznego, jaka nastąpiła po wydaniu tych wyroków, spowodowała, że ocena prawa i wskazania w nich zawarte "zdezaktualizowały się".
Skarżąca wspólnota wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Skargę kasacyjną od wyroku w sprawie VII SA/Wa 985/12 wniósł Powiat [...] podnosząc takie same zarzuty i wnioski. Skargę kasacyjną zarejestrowano pod sygn. akt II OSK 9/13.
Na rozprawie w dniu 5 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny połączył sprawy II OSK 8/13 i II OSK 9/13 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, chybiony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 (ONSAiWSA z 2010 r., Nr 3, s. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Nie ulega wątpliwości, że takie stanowisko rozstrzygnięcie Sądu I instancji w niniejszej sprawie zawiera. W uzasadnieniu skarg kasacyjnych skarżąca wspólnota oraz Powiat [...] nie powiązały zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z odpowiednimi przepisami procedury administracyjnej i sądowoadministracyjnej, które w ich ocenie zostały naruszone przez Sąd I instancji i co, zdaniem wnoszących skargę kasacyjną, znalazło wyraz w błędnym, niespełniającym warunków z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnieniu wyroku. Ponadto w skargach kasacyjnych nie wskazano, jakie istotne zarzuty skargi zostały pominięte przez Sąd I instancji, a więc zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie został w ogóle uzasadniony.
Po drugie, zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia w niniejszej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez ich niezastosowanie i oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ art. 7, art. 24, art. 25, art. 77, oraz art. 156 pkt 1, pkt 2 i pkt 4, sprowadzają się przede wszystkim do odpowiedzi na pytanie, czy Starosta [...], reprezentujący Powiat [...] miał uprawnienie do wydania decyzji, w sprawie, skoro złożył on wniosek w tej sprawie w imieniu inwestora - Powiatu [...]. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje wyrażony w tym zakresie pogląd Sądu I instancji, uwzględniający ocenę prawną sformułowaną we wcześniejszym prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 grudnia 2009 r. sygn. VII SA/ WA 1576/09.
Nie można na tej samej płaszczyźnie stawiać powiatu i innych uczestników postępowania administracyjnego. Powiat posiada bowiem szczególną pozycję ustrojowoprawną jako jednostka samorządu terytorialnego. Jest z jednej strony nosicielem imperium (władztwa administracyjnego), z drugiej zaś podmiotem dominium (własności). Te dwie role powiatu są rozdzielne. Czym innym jest uprawienie, a zarazem obowiązek rozstrzygania spraw indywidualnych w zakresie i na zasadach prawem określonych i w ślad za tym do korzystania z władztwa administracyjnego, a czym innym wykonywanie uprawnień właścicielskich w stosunku do majątku powiatu. Stosownie do woli ustawodawcy, zobowiązującego właściwe organy powiatu w przepisach prawa materialnego do rozstrzygania spraw indywidualnych oraz wyposażającego powiat w mienie, którym powiat ma zarządzać ze szczególną starannością (rozdział V ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - tekst jedn. Dz.U. z 2013 r., poz. 595 ze zm.), powiaty powinny te dwie funkcje realizować jednocześnie, również w odniesieniu do własnego majątku. Ustawodawca nie wprowadza w tej mierze zakazu. Oznacza to, że starosta może wystąpić w charakterze nosiciela imperium w stosunku do własnego powiatu. Wówczas wykonuje on funkcję organu administracji publicznej i dopiero ta sytuacja rodzi ograniczenia, ale tylko w zakresie uprawnień procesowych organu. W zakresie w jakim starosta pełni funkcje organu administracji publicznej w stosunku do własnego powiatu jako osoby prawnej nie jest on ani żaden z innych organów uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego. Uprawnienie do korzystania z władztwa administracyjnego przez organ powiatu w odniesieniu do niej jako osoby prawnej następuje zatem kosztem jej uprawnień procesowych. Analogiczne stanowisko zaprezentowane zostało wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 460/08, Lex 562860, a także w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 19 maja 2003 r. (OPS 1/03). Taki też pogląd znaleźć można w literaturze przedmiotu (zob. T. Woś, Glosa do przywołanej wyżej uchwały NSA z 19 maja 2003 r., "Samorząd Terytorialny" nr 12, s. 70 i n.). Stąd też Starosta [...] nie był uprawniony do wydania decyzji z [...] września 2008 r. udzielającej Powiatowi [...]emu pozwolenia na wykonanie robót budowlanych, a Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązany był stwierdzić nieważność tej decyzji we wskazanej części oraz następującej po niej decyzji Wojewody Podkarpackiego z [...] grudnia 2008 r. Bez znaczenia są przy tym wskazywane w skardze kasacyjnej różnice między podmiotem będącym inwestorem (powiat reprezentowany przez członków zarządu), a organem rozstrzygającym sprawę (starosta). W obu bowiem przypadkach chodzi o powiat, różny jest jedynie sposób jego reprezentacji, co wynika z konkretnych przepisów ustrojowych. Decyzje wydawane przez starostę są przecież decyzjami powiatu, podejmowanymi przez jego ustawowo do tego powołany organ. Podmiotem prawa własności jest w tym przypadku także powiat wyposażony w osobowość prawną. Ocena wyrażona w tym zakresie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny jest więc prawidłowa, a zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie. Należy przy tym podkreślić, że Sąd I instancji był związany oceną prawną wyrażoną w tym zakresie w prawomocnych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1576/09 i z 14 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1793/10.
Po trzecie, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, brak było również podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art. 157 § 3 k.p.a. Przepis ten został uchylony przez art. 1 pkt 25 ustawy z 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 6, poz.
- z dniem 11 kwietnia 2011 r., a więc nie mógł stanowić podstawy decyzji wydanej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] lipca 2011 r. ani też następującej po niej decyzji tego organu z [...] lutego 2012 r.
Po czwarte, na uwzględnienie nie zasługuje zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 153 i art. 170 tej ustawy, przez oddalenie skargi i wskazanie, że zarówno Sąd I instancji jak i Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego byli związani wcześniejszymi wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1576/09 i z 14 stycznia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1793/10. W ocenie wnoszących skargę kasacyjną, zmiana stanu faktycznego, jaka nastąpiła po wydaniu tych wyroków, spowodowała, że ocena prawa i wskazania w nich zawarte "zdezaktualizowały się". Zarzut nie został jednak uzasadniony, poza przedstawieniem orzecznictwa i poglądów doktryny w zakresie stosowania art. 153 i art. 170 p.p.s.a. po zmianie stanu faktycznego sprawy. Strony w szczególności nie wskazały na czym miałaby polegać podnoszona zmiana stanu faktycznego i jaki miała wpływ na związanie organów i Sądu I instancji poprzednimi wyrokami wydanymi w tej sprawie.
Po piąte, z powyższych względów na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a., bowiem Sąd I instancji trafnie uznał, że skarga podlegała oddaleniu.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.
----------------------- 2 9