Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 10 października 2019 r., sygn. akt III SAB/Wr 752/19, po rozpoznaniu skargi S. P. (dalej: skarżący) na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski przewlekle prowadził postępowanie w sprawie z wniosku skarżącego (pkt I), nadto stwierdził, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II), zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III), przyznał od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego sumę pieniężną w kwocie 1.000 złotych (pkt IV), a także zasądził od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz skarżącego kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt V).
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
W skardze z dnia 25 czerwca 2019 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarżący zarzucił Wojewodzie Dolnośląskiemu przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie rozpoznania jego wniosku z dnia 24 stycznia 2019 r. o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. Stwierdził, że od momentu złożenia przez niego wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy minęło ponad 5 miesięcy. W tym czasie, organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, w tym, nie poinformował wnioskodawcy o przyczynach nierozpoznania sprawy w terminie. Wskazał, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w terminie miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Wniósł o stwierdzenie przewlekłości prowadzonego postępowania, skutkującej niezałatwieniem sprawy, stwierdzenie, że przewlekłość postępowania miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie Wojewody Dolnośląskiego do wydania decyzji w terminie 14 dni od daty uprawomocnienia się wyroku, przyznanie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej na podstawie art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) w wysokości 15.000 zł, zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania wywołanych wniesieniem skargi, w tym kosztów zastępstwa procesowego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł, skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, bez przeprowadzania rozprawy.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Dolnośląski wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., a z ostrożności procesowej, także o jej oddalenie.
Organ wskazał, że aktualnie oczekuje na uzupełnienie braków formalnych wniosku, a sposób prowadzenia postępowania w sprawie nie wynika ze złej woli pracowników Urzędu Wojewódzkiego, lecz spowodowany był ogromną ilością napływających wniosków tego rodzaju, koniecznością równoczesnego procedowania w wielu różnych sprawach oraz fluktuacją kadry pracowniczej, a także zmianami w strukturze i organizacji pracy oddziałów. Co do przewlekłości mającej cechy rażącego naruszenia prawa, organ stwierdził, że wymaga ona wykazania odpowiedzialności organu administracji publicznej za stan przewlekłości. Zwrócił także uwagę, że przy rozpatrywaniu wniosków obowiązuje kolejność ich wpływu, a organ zobowiązany jest zweryfikować w sposób wnikliwy zasadność udzielenia każdego zezwolenia.
W uzasadnieniu powołanego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na wstępie stwierdził, że w sprawach przewlekłości postępowania istotne znaczenie ma nie sposób rozpatrzenia ponaglenia, ale sam fakt dopełnienia takiej czynności przez stronę. Złożenie takiego ponaglenia wywiera więc skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na przewlekłość postępowania organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 - 3 p.p.s.a., a zatem wniosek organu o odrzucenie skargi jest pozbawiony podstaw prawnych.
W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych sprawy daje podstawy do stwierdzenia, że Wojewoda Dolnośląski dopuścił się przewlekłości w załatwieniu sprawy administracyjnej, zainicjowanej złożonym przez stronę wnioskiem. Wniosek strony dotyczący udzielenia jej zezwolenia na pobyt czasowy wpłynął do organu w dniu 24 stycznia 2019 r. Sąd uznał, że poza pobraniem odcisków palców w dniu 24 czerwca 2019 r., aż do lipca 2019 r. organ nie podjął żadnej czynności procesowej zmierzającej do zakończenia sprawy administracyjnej poprzez wydanie decyzji. Przy czym, nie poinformował strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 § 3 p.p.s.a. Wezwanie strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku nastąpiło dopiero pismem z dnia 8 lipca 2019 r., które zostało skierowane do strony wkrótce po tym, jak do organu wpłynęło (w dniu 25 czerwca 2019 r.) ponaglenie wnioskodawcy na niezałatwienie sprawy w terminie i bezczynność organu, a w nieodległym czasie - także skarga do sądu administracyjnego.
Nie budzi wątpliwości Sądu, że dopiero w następstwie wniesionego ponaglenia i skargi organ zrealizował żądanie strony zawarte w piśmie z dnia 21 czerwca 2019 r., a dotyczące wydania jej zaświadczenia potwierdzającego datę złożenia wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, które zostało wydane w dniu 10 lipca 2019 r.
Sąd uznał zatem, że w przedmiotowym postępowaniu doszło do naruszenia zasad i terminów określonych w art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 12 k.p.a. oraz art. 35 k.p.a. i art. 36 k.p.a.
Sąd podkreślił, że w okresie pomiędzy datą złożenia wniosku a datą złożenia skargi do sądu administracyjnego w sprawie w istocie nie były podejmowane żadne czynności zmierzające do rozpoznania wniosku. Dopiero w szóstym miesiącu licząc od daty złożenia wniosku organ dokonał kontroli spełnienia przez wniosek warunków formalnych, wzywając do ich uzupełnienia. Na żadnym etapie sprawy organ nie zrealizował obowiązku z art. 36 k.p.a., a ponaglenie do organu wyższego stopnia zostało wniesione po upływie terminu wskazanego w art. 37 § 4 k.p.a. który stanowi o tym, że organ prowadzący postępowanie jest obowiązany przekazać ponaglenie organowi wyższego stopnia bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 7 dni od dnia jego otrzymania.
Końcowo Sąd wskazał, że organ dysponuje odpowiednimi narzędziami prawnymi umożliwiającymi zakończenie postępowania w sytuacji nieuzupełnienia przez stronę braków formalnych wniosku w zakreślonym terminie. Zgodnie bowiem z pouczeniem zawartym w piśmie z dnia 8 lipca 2019 r., nieuzupełnienie przez stronę braków formalnych wniosku skutkować miało pozostawieniem wniosku bez rozpoznania. Ponadto organ nie zainicjował procedury z art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2094 ze zm.), stanowiącej obligatoryjny element w postępowaniach tego rodzaju, a zaniechania w tym zakresie nie usprawiedliwia oczekiwania na uzupełnienie przez stronę braków formalnych wniosku, gdyż oba te tryby mogły zostać uruchomione jednocześnie.
W konkluzji Sąd stwierdził przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w prowadzeniu postępowania, uznał, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Sąd miał na uwadze to, że na sprawność działania Wojewody wpływa jego obiektywnie trudna sytuacja związana z ogromnym napływem wniosków składanych przez cudzoziemców. Jednakże sytuacja ta od dłuższego już czasu nie ulega poprawie, co powoduje zaistnienie zdarzeń, które są nie do zaakceptowania w państwie prawa. Zdaniem Sądu, sposób prowadzenia postępowania w sprawie w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej i przeczy procesowym obowiązkom organu w zakresie szybkości postępowania i dążenia do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Dolnośląski zaskarżając go w całości z powodu nieodrzucenia skargi, pomimo istnienia podstaw do jej odrzucenia.
W skardze kasacyjnej zarzucił naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a w zw. z art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. i art. 53 § 2b p.p.s.a. oraz w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. przez nieodrzucenie skargi i w konsekwencji jej rozpoznanie, pomimo że skarżący złożył na podstawie art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie, które wpłynęło do Wojewody Dolnośląskiego zaledwie na dwa dni przed wpływem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, co w konsekwencji spowodowało, że organ nie tylko nie miał możliwości zapoznania się z treścią ponaglenia, ustosunkowania się do ponaglenia przed wpływem skargi do organu, ale tym bardziej nie miał możliwości przekazania ponaglenia do organu wyższego stopnia, a organ wyższego stopnia nie miał możliwości zapoznania się z treścią ponaglenia i możliwości jego rozpatrzenia.
Zdaniem organu prawidłowe jest stanowisko, że do wymaganego w świetle art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. "wyczerpania środka zaskarżenia" w postaci ponaglenia z art. 37 k.p.a. dojdzie nie tylko w przypadku faktycznego rozpatrzenia ponaglenia przez organ, ale także w razie bezskutecznego upływu ustawowego terminu na jego rozpatrzenie. Nie wystarcza natomiast sam wpływ tego środka do organu administracji, a tym bardziej wpływ ponaglenia i skargi do organu w odstępie zaledwie dwóch dni, czyli przed upływem terminu na przekazanie ponaglenia organowi wyższego stopnia i terminu na jego rozpatrzenie;
2. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez nieustosunkowanie się przez Sąd I instancji do wszystkich zarzutów organu zawartych w odpowiedzi na skargę, tj. zarzutu odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. i niewyjaśnienie organowi, dlaczego w świetle przepisów prawa jego stanowisko było prawidłowe bądź nieprawidłowe. Nieustosunkowanie się w ogóle przez Sąd do wskazanego przez organ zarzutu formalnego odrzucenia skargi utrudniło organowi wywiedzenie niniejszej skargi kasacyjnej i uniemożliwiło organowi ustosunkowanie się do stanowiska Sądu w tym zakresie.
W oparciu o powyższe zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi poprzez jej odrzucenie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu, o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a także o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.).
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Analiza podstaw skargi kasacyjnej wymaga udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w świetle art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. do "wyczerpania środka zaskarżenia" dojdzie również w sytuacji, gdy skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zostanie wniesiona przed formalnym rozpoznaniem wniesionego w sprawie ponaglenia. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powołanego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Warunek ten dotyczy także skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania. Z treści art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika bowiem, że jeżeli postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy, stronie służy ponaglenie.
Stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a., obowiązującego od dnia 1 czerwca 2017 r., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Wobec powyższego należy przyjąć, że warunkiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania jest uprzednie złożenie ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Z przepisów nie wynika jaki czas powinien dzielić obie te czynności. Ustawodawca nie określił terminu, w którym można wnieść skargę na przewlekłość postępowania. Wprowadził jedynie warunek, że skargę na przewlekłość postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Terminu do wniesienia skargi nie można domniemywać. Musi on jasno wynikać z przepisów prawa.
Należy zatem przyjąć, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy ponaglenie złożone na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. zostanie rozpatrzone przez właściwy organ. Należy zauważyć, że taka wykładnia art. 53 § 2b p.p.s.a. jest stosowana również w orzecznictwie NSA, który przyjmuje w oparciu o powołany przepis, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść nawet tego samego dnia, w którym zostało wniesione ponaglenie do właściwego organu (por. wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1314/19, LEX nr 2777904, wyrok NSA z dnia 4 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 2558/19, wyrok NSA z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt II OSK 1659/18, LEX nr 2573182, wyrok NSA z dnia 29 października 2019 r., sygn. akt II OSK 2012/19, postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1478/12, postanowienie NSA z dnia 10 października 2013 r., sygn. akt I OZ 854/13).
Zatem wbrew argumentacji wyrażonej przez Wojewodę, brak jest przesłanek do formułowania poglądu, że dla skuteczności złożenia skargi konieczne jest nie tylko wniesienie ponaglenia, lecz potrzebny jest upływ terminu potrzebny na zajęcie stanowiska lub podjęcie rozstrzygnięcia przez organ. Wskazać należy, że w skardze kasacyjnej nadmierną wagę położono na brak możliwości rozpoznania ponaglenia przez organ w rozpoznawanej sprawie. Zauważyć należy, że organ ma zapewniony termin miesięczny na przekazanie skargi do sądu, a zatem ma możliwość podjęcia w tym czasie czynności w sprawie bezczynności lub przewlekłości postępowania administracyjnego.
Biorąc pod uwagę, że zasadniczym celem omawianych środków jest doprowadzenie do jak najszybszego załatwienia sprawy - nieuzasadniony staje się wymóg, aby strona, po złożeniu ponaglenia, musiała czekać na jego rozpoznanie. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdyby intencją ustawodawcą było uzależnienie możliwości wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania od rozpoznania ponaglenia to taki wymóg zostałby wprowadzony wprost w ustawie. To samo dotyczy terminu do wniesienia skargi. Zauważyć również należy, że środki prawne jakie może zastosować organ rozpoznający ponaglenie nie są tożsame ze środkami, które stosuje sąd administracyjny. Organ nie może, w szczególności, wymierzyć grzywny lub przyznać na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a.
Skarga na bezczynność i przewlekłość postępowania może być zatem wnoszona niezależnie od tego, czy organ wyższego stopnia rozpatrzy ponaglenie oraz niezależnie od tego, czy jego stanowisko będzie pozytywne lub negatywne (por. postanowienie NSA z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt I OZ 893/13, postanowienie NSA z dnia 25 lutego 2016 r. sygn. akt II OSK 326/16, postanowienie NSA z dnia 4 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1478/12, postanowienie NSA z dnia 10 października 2013 r. sygn. akt I OZ 854/13).
Mając powyższe na uwadze należało przyjąć, że prowadzenie postępowania przez organ na skutek ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. i wydanie w tym zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia stosownie do art. 37 § 6 k.p.a. nie jest warunkiem do wniesienia skargi, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Wniesienie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a. jest wymogiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania. Spełnienie wymogu wyczerpania środków zaskarżenia następuje już z chwilą jego złożenia we właściwym organie (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2013 r. sygn. akt II OSK 2654/13; postanowienie NSA z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1210/18). Jest oczywiste, że przyjęta wykładnia prowadzi do marginalizacji ponaglenia, które może stać się niczemu nie służącą formalnością. Jednakże należy zauważyć, że brak normatywnych podstaw do tworzenia dodatkowych warunków realizacji prawa do sądu oraz że sprowadzenie obowiązku wniesienia ponaglenia do wymogu czysto formalnego, powinno być objęte pogłębioną refleksją ustawodawcy.
Reasumując należy uznać, że skargę na przewlekłość postępowania organu administracji publicznej można wnosić w każdym czasie po wyczerpaniu przysługujących stronie środków zaskarżenia. Złożenie więc ponaglenia wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi. W rozpoznawanej sprawie z akt sprawy nie wynika aby strona najpierw złożyła skargę na przewlekłość postępowania organu, a potem ponaglenie. Biorąc powyższe na uwadze, nie można przyjąć, że warunek uprzedniego wniesienia ponaglenia w rozpoznawanej sprawie nie został zachowany. Zatem nie było podstaw do odrzucenia skargi z powodu niewyczerpania środka zaskarżenia służącego skarżącemu. Tym samym wniesiona skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionej podstawie kasacyjnej.
Chybiony jest również zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Stosownie do treści tego przepisu uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego na podstawie art. 141 § 4 p.p.s.a. wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli.
Artykuł 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną w sytuacji, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów wymienionych w tym przepisie prawa i gdy w ramach przedstawiania stanu sprawy Sąd pierwszej instancji nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 568/08).
W kontekście przedstawionych wyżej warunków, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie warunki formalne przewidziane przez ustawodawcę w tym przepisie. W szczególności nie można dostrzec braku podstawy prawnej i jej wyjaśnienia, w zakresie nie uwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia, gdyż Sąd pierwszej instancji przywołał treść art. 52 § 1 p.p.s.a. oraz wyjaśnił, jak należy go rozumieć. W wystarczającym stopniu odniósł to do okoliczności konkretnego stanu faktycznego sprawy. Fakt, że skarżący kasacyjnie organ nie zgadza się w tym zakresie ze stanowiskiem Sądu, nie może stanowić wystarczającej podstawy do kwestionowania prawidłowości uzasadnienia wyroku. W oparciu o zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie zwalczać stanowiska sądu dotyczącego wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyrok NSA z dnia z dnia 5 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 1266/10, LEX nr 1082608).
W tym stanie rzeczy, wobec bezzasadności zarzutów skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.