Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 16 grudnia 2009 r., odrzucił skargę A. B. "prowadzącego działalność gospodarczą B." z siedzibą w K. na bezczynność Wójta Gminy Krzymów w sprawie umieszczenia w gminnym planie gospodarki odpadami inwestycji polegającej na budowie sortowni odpadów komunalnych. W uzasadnieniu sąd wskazał, że skarga na bezczynność dopuszczalna jest jedynie w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy oraz w przypadku odmowy wydania aktu pomimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku. Zobowiązanie organu do podjęcia określonych działań musi wynikać z konkretnego przepisu ustawy nie zaś z klauzuli generalnej stwierdzającej jedynie, że określone zadania leżą w kompetencji określonego organu administracji.
Ponadto z faktu, że zaspokojenie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie organizowania wysypisk i gospodarki komunalnej należy do zadań własnych gminy nie wynika obowiązek gminy uwzględnienia w planie gospodarki odpadami preferowanego przez skarżącego sposobu gospodarowania tymi odpadami.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł A. B. – Zakład Oczyszczania Terenu "B." z siedzibą w K., reprezentowany przez adwokata. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił obrazę prawa materialnego, a to:
- I. art. 14 ust. 4a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. o odpadach /Tekst jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr. 39, poz. 251 ze zm./ poprzez niezastosowanie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przy rozpoznawaniu skargi na bezczynność do treści tego przepisu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,
- II. art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, wobec uznania przez Sąd orzekający, iż skarga na bezczynność organów jest niedopuszczalna podczas gdy właściwa analiza przepisów oraz doktryna dopuszcza możliwość złożenia takiej skargi w przedmiotowej sprawie.
Odpowiedz na skargę kasacyjną, z wnioskiem o jej oddalenie jako niezasadnej, wniósł Wójt Gminy Krzymów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga na bezczynność przysługuje jedynie w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, postanowienia, akty i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemnych interpretacji prawa podatkowego w indywidualnych sprawach.
Według art. 14 ust. 4a ustawy o odpadach Minister właściwy do spraw środowiska zapewnia możliwość udziału społeczeństwa, na zasadach i w trybie określonych w ustawie z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227), przy opracowywaniu krajowego planu gospodarki odpadami. Cytowany przepis dotyczy opracowywania "krajowego planu gospodarki odpadami", a nie "gminnego planu gospodarki odpadami", o zamieszczenie w którym, realizowanej przez siebie inwestycji zwrócił się skarżący. Już chociażby ze względu na wadliwe sformułowanie zarzutów skarga kasacyjna winna podlegać oddaleniu. Podkreślić jednak należy, że skarga na bezczynność dopuszczalna jest w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy oraz w przypadku niewydania aktu pomimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku.
Artykuł 3 § 2 pkt 4 ppsa nie obejmuje natomiast swoim zakresem przystąpienia przez radę gminy do opracowania gminnego planu gospodarki odpadami, ponieważ zaskarżona czynność nie ma charakteru aktu administracyjnego lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wskazany w zarzutach skargi kasacyjnej przepis prawa materialnego nie powoduje powstania po stronie skarżącego roszczenia do uwzględnienia jego indywidualnego interesu jako przedsiębiorcy prowadzącego określona działalność gospodarczą.
Żądanie umieszczenia w planie gospodarki odpadami inwestycji skarżącego nie znajduje podstaw w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, co za tym idzie niezadowolenie skarżącego z nieuwzględnienia jego inwestycji w projekcie tego planu nie stanowi podstawy do skutecznego postawienia organowi zarzutu bezczynności.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 ppsa, orzeczono jak w sentencji.