Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2008r., sygn. akt VI SA/Wa 2068/08, oddalił skargę S.K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i gazową.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] sierpnia 2008r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] maja 2008r. nr [...], wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), cyt. dalej jako ustawa o broni i amunicji, cofającą S.K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej i gazowej.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w dniu 5 czerwca 2007r. do Komendanta Stołecznego Policji wpłynęło pismo Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 28 maja 2007r. wraz z załączoną kopią prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie Wydział II Karny z dnia 4 kwietnia 2007r. sygn. akt II K 141/04, w którym uznano S.K. za winnego popełnienia czynów z art. 218 § 1 k.k. w zbiegu z art. 219 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. o to że w latach 1999 r. do 2003 r. w Węgrowie w województwie mazowieckim, działając w warunkach ciągu przestępstw uporczywie naruszał prawa pracownicze wynikające ze stosunku pracy i ubezpieczenia społecznego w ten sposób, że zatrudniał pracowników nie zawierając z nimi umów o pracę, nie rejestrując ich jako swoich pracowników oraz nie odprowadzając za nich składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne w sytuacji, gdy świadczyli pracę w pełnym wymiarze czasu pracy. Sąd za popełnienie w/w czynów wymierzył S.K. karę grzywny.
W związku z powyższym, w dniu 2 lipca 2007r. Komendant Stołeczny Policji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oraz palną gazową S.K.
W trakcie postępowania administracyjnego do organu wpłynęło kolejne pismo Sądu Rejonowego w Węgrowie, do którego załączono odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie Wydział II Karny z dnia 2 listopada 2005r. sygn. akt II K 249/03. W omawianym wyroku Sąd uznał S.K. za winnego popełnienia czynu z art. 160 § 1 i 3 k.k. tj. o to, że w dniu 10 lipca 2003r. w Węgrowie na terenie budowy naraził nieumyślnie pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia bądź ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że nie zachowując wymaganej w danych okolicznościach ostrożności, polecił mu wykonywanie prac budowlanych na wysokości - na rusztowaniu, podczas gdy powinien był przewidzieć, że pracownik znajduje się w stanie nietrzeźwości, co uniemożliwia mu bezpieczne wykonanie tych prac i zagraża bezpośrednio jego życiu i zdrowiu, w wyniku którego to zdarzenia pracownik spadł z rusztowania doznając obrażeń ciała skutkujących jego zgonem. W związku z powyższym S.K. skazano na karę grzywny.
Uzyskano także pozytywną opinię o stronie wyrażoną przez Koło Łowieckie nr [...] "K." w W. oraz opinię Komendanta Powiatowego Policji w W., z której wynika, iż w miejscu zamieszkania i pracy cieszy się pozytywną opinią, a posiadana przez niego broń jest prawidłowo przechowywana.
Komendant Stołeczny Policji decyzją z dnia [...] maja 2008r. cofnął S.K. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej i gazowej. Organ, powołując się na treść w/w prawomocnych wyroków oraz wskazując na dyspozycję zawartą w art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, uznał, iż strona należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy, tj. osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem organu dyspozycja art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy ma charakter obligatoryjny, co znaczy, że organy policji zostały ustawowo zobligowane do cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku, gdy osoba posiadająca pozwolenie na broń jest skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo popełnione przeciwko życiu i zdrowiu oraz mieniu, z którą to okolicznością sam ustawodawca związał uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W odwołaniu od powyższej decyzji S.K. zarzucił organowi naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, iż skazanie przez Sąd Rejonowy w Węgrowie II Wydział Karny za przestępstwo z art. 160 § 1 i 3 k.k. stanowi wyłączną podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń bez konieczności wykazywania istnienia uzasadnionej obawy, że S.K. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem odwołującego przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie wskazuje prostego i nierozerwalnego związku między wystąpieniem obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a skazaniem za przestępstwo przeciwko mieniu, życiu i zdrowiu.
Ponadto strona postawiła zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ ustalenia, czy istnieje uzasadniona obawa, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 4 sierpnia 2008r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Dodatkowo, odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ podkreślił, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, a wyrok sądu karnego skazujący stronę za popełnienie przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu jest wiążący dla organów Policji co do ustalania prawnych i faktycznych przesłanek cofnięcia pozwolenia.
W związku z powyższym dla wykazania obawy o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy nie jest konieczne przeprowadzanie dodatkowych dowodów obawę tę potwierdzających, a korzystne o posiadaczu pozwolenia na broń opinie środowiskowe (z miejsca zamieszkania i wśród kolegów myśliwych) oraz prawidłowe przechowywanie broni nie mają znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia postępowania administracyjnego.
Dodatkowo organ wskazał, iż nie jest warunkiem koniecznym dla cofnięcia pozwolenia na broń ani popełnienie przestępstwa z użyciem do niego broni, ani udowodnienie, że osoba posiadająca broń faktycznie użyła, czy użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem domniemanie takiego zachowania, oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym.
Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S.K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której powtórzył on argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji, dodatkowo podnosząc, iż występek, za który został skazany prawomocnym wyrokiem, nie ma nic wspólnego z używaniem przez niego broni myśliwskiej.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku podał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.).
Wskazano, iż podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w tej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko zdrowiu jest jednym z zachowań, wskazanych w art. 15 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy, z którym ustawodawca łączy istnienie uzasadnionej obawy użycia przez niego broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie Sądu I instancji, co do tych osób organ nie musi przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych prawomocnie za przestępstwa przeciwko zdrowiu organ musi jedynie ustalić fakt skazania za przestępstwo wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca.
Natomiast jak zauważono w niniejszej sprawie skarżący, prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Węgrowie Wydział II Karny z dnia 2 listopada 2005r. sygn. akt II K 249/03 został uznany za winnego popełnienia czynu z art. 160 § 1 i 3 k.k. i skazany na karę grzywny. Przestępstwo to zostało określone w Rozdziale XIX k.k., a więc jest przestępstwem przeciwko życiu i zdrowiu.
Powołując się na dotychczasowe orzecznictwo, Sąd I instancji wskazał, iż prawomocne skazanie posiadacza pozwolenia na broń za popełnienie choćby jednego z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji, nakazuje uznać taką osobę za tę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego
W przedmiotowej sprawie fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem nie budzi wątpliwości, a skarżący nie zaprzecza temu faktowi. Podkreślono, iż w niniejszej sprawie organy Policji związane są faktem prawomocnego skazania skarżącego. W zakresie powyższego czynu nie miały zatem potrzeby prowadzenia postępowania dowodowego.
W tej sytuacji, podzielając ustalony w sprawie stan faktyczny stwierdzono, że chybione są argumenty skargi, iż organy Policji dopuściły się naruszenia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w stopniu uzasadniającym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., Sąd stwierdził, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Organ prawidłowo ustalił, że skarżący jest osobą skazaną prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie czynu typizowanego w art. 160 § 1 i 3 k.k., co przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa.
W konsekwencji, pozostałe okoliczności sprawy wynikające z zebranego materiału dowodnego nie mogły zniwelować istnienia uzasadnionej obawy możliwości użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W szczególności nie zachodziła potrzeba badania o jaki interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego chodzi w przedmiotowym stanie faktycznym, oraz ważenia tego interesu w stosunki do interesu obywatela. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jako osoby wobec której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu było wystarczającym argumentem - zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy - do utrzymania decyzji cofającej pozwolenie na broń.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego S.K. i zaskarżając go w całości zarzucił:
naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. 2004, Nr 52, poz. 525 ze zm.), poprzez przyjęcie, iż skazanie przez Sąd Rejonowy w Węgrowie II Wydział Karny wyrokiem z dnia 2 listopada 2005r., sygn. II K 249/03, za przestępstwo z art. 160 § 1 i 3 k.k. stanowi wyłączną podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń, bez konieczności wykazywania istnienia uzasadnionej obawy, że S.K. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie skargi i odmowę uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji, w sytuacji, gdy wbrew art. 7 i 77 k.p.a. organ nie wykazał istnienia uzasadnionej obawy, że S.K. może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, mimo iż jest to przesłanka stanowiąca jedną z podstaw do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W motywach skargi kasacyjnej podniósł, że ustawodawca, wbrew dokonanej przez Sąd ocenie tego aspektu, nie przesądził w art. 18 ust 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, iż skazanie, wyrokiem karnym za przestępstwo przeciwko zdrowiu, życiu lub mieniu jest równoznaczne z istnieniem obawy użycia broni w sposób sprzeczny z celami, wskazanymi w tej normie prawnej. Norma ta stanowi zaś swego rodzaju wytyczną dla organów policji do przeanalizowania w szczególności sytuacji faktycznej i prawnej osób skazanych prawomocnym wyrokiem karnym za popełnienie w/w przestępstw. Okoliczność ta uprawdopodabnia jedynie istnienie obawy, o której jest mowa w przepisie. Wykazanie jej spoczywa jednak każdorazowo na organach rozpatrujących konkretny przypadek. Ustawa o broni palnej i amunicji sankcję cofnięcia pozwolenia na broń łączy bowiem tylko i wyłącznie z powzięciem obawy użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego, nigdy zaś z prawdopodobieństwem wystąpienia takiej obawy.
W ocenie autora skargi kasacyjnej, w niniejszej sprawie nie istnieje żadna obawa, że S.K. mógłby użyć broni myśliwskiej i gazowej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a tym bardziej obawa ta nie może być uzasadniona. Nie świadczą za tym ani dotychczasowe postępowanie skarżącego, ani jego cechy charakteru. Nigdy nie używał on broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. S.K. jak zaznaczono został skazany za to, że na terenie budowy obiektu hotelowego z restauracją naraził nieumyślnie inną osobę na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia bądź ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że nie zachowując wymaganej ostrożności polecił wykonywanie prac budowlanych na wysokości - rusztowaniu, podczas, gdy powinien był przewidzieć, że osoba, której powierzył wykonywanie tych prac, znajduje się w stanie nietrzeźwości, co uniemożliwia jej bezpieczne wykonywanie tych prac i zagraża bezpośrednio jej zdrowiu i życiu. W tej sytuacji pozbawianie skarżącego prawa posiadania broni, stanowić będzie dodatkową "karę" za popełnienie występku, którego ustawa karna nie przewiduje.
Z powyższego, zdaniem skarżącego, jednoznacznie wynika, iż organ Policji nie dokonując ustaleń, czy skazanie skarżącego wyrokiem karnym za przestępstwo przeciwko zdrowiu i życiu uzasadnia powzięcie obawy, że mógłby on użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, naruszył zarówno reguły postępowania administracyjnego, które nakazują podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy. Organ winien również właściwie zastosować przepisy prawa materialnego, które w tym wypadku stanowią, iż dokładne wyjaśnienie sprawy to ocena, czy skazanie wyrokiem karnym uzasadnia powzięcie obawy użycia broni w sposób niezgodny z prawem. Przepisy te naruszył także Wojewódzki Sąd Administracyjny, odmawiając uwzględnienia skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji, błędnie przyjmując, iż organ ten nie był zobowiązany ustalać w/w okoliczności, a w konsekwencji bezpodstawnie przyjmując, iż organ nie dopuścił się naruszenia art. 7 i 77 k.p.a.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie jako nie posiadającą usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z dnia 12 września 2002 r. Nr 153, poz. 1270) dalej: p.p.s.a, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 powołanej ustawy, które w rozpoznawanej sprawie nie występują. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w w/w przepisie tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zagadnieniem, które stanowi istotę sporu w przedmiotowej sprawie zajął się Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 18 listopada 2009r., sygn. akt II OPS 4/09, który rozpatrując przedstawione mu przez Rzecznika Praw Obywatelskich zagadnienie prawne: "Czy sam fakt skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.), uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, czy też niezbędne jest dodatkowo wykazanie, iż przestępstwo to realnie wskazuje na możliwość użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego?", podjął uchwałę następującej treści: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525 ze zm.)."
Przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale stanowisko znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, zarówno ze względu na jej przedmiot, jak i powołane w skardze kasacyjnej zarzuty. Stąd też zauważyć należy, że w literaturze przedmiotu podkreśla się, iż niezależnie od tego, że uchwała składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca w danej sprawie (art. 187 § 2 p.p.s.a.), ma ona tzw. ogólną moc wiążącą, wynikającą z art. 269 § 1 p.p.s.a. Ten przepis nie pozwala bowiem żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale powiększonego składu NSA. Skład, który nie aprobuje wspomnianego stanowiska, może jedynie ponownie przedstawić dane zagadnienie odpowiedniemu składowi powiększonemu NSA (zob. B. Gruszczyński w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 441.).
Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela pogląd zawarty w powoływanej uchwale i nie znajduje podstaw do odstąpienia od stanowiska w niej wyrażonego.
Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powołana regulacja na mocy art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, znajdująca również zastosowanie w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń przewiduje, że odmowa przyznania prawa do posiadania broni, jak i cofnięcie już przyznanego prawa następuje wobec osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Uzasadniając stanowisko zaprezentowane w wyżej wymienionej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny w poszerzonym składzie wskazał, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Organ nie musi więc wobec tych osób przeprowadzać oceny, czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w sposób wiążący. Skoro organ prawidłowo ustalił, że określona osoba w dacie wydania decyzji była osobą skazaną za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, to fakt ten przesądza, iż należy ona do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa i nie mogą tą bronią dysponować.
Z kolei oznacza to, że w razie zaistnienia takiej okoliczności organ Policji jest nią związany, jako przesłanką dla odmowy udzielenia pozwolenia na broń, i zarazem dla wydania decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni. W kontekście tym podkreślenia wymaga, iż pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. W związku z tym, osoby posiadające pozwolenie na broń powinny w sposób szczególny unikać wchodzenia w kolizję z prawem.
Przenosząc powyższe wywody na grunt rozpoznawanej sprawy, za uprawnioną uznać należy ocenę organów policji, że zachowanie skarżącego naruszającego porządek prawny może rodzić obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa państwa i porządku publicznego. Jak wynika z akt sprawy niewątpliwym jest fakt, skazania skarżącego S.K. prawomocnym wyrokiem Sądu Grodzkiego w Węgrowie w II Wydziale Karnym z dnia 2 listopada 2005r. sygn. akt II K 249/03 za popełnienie przestępstwa z art. 160 § 1 i 3 k.k. polegającego na tym, że w dniu 10 lipca 2003r. w W. na terenie budowy budynku hotelowego naraził nieumyślnie pracownika na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia bądź ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że nie zachowując wymaganej w danych okolicznościach ostrożności, polecił mu wykonywanie prac budowlanych na wysokości - na rusztowaniu, podczas gdy powinien był przewidzieć, że pracownik znajduje się w stanie nietrzeźwości, co uniemożliwia mu bezpieczne wykonanie tych prac i zagraża bezpośrednio jego życiu i zdrowiu, w wyniku którego to zdarzenia pracownik spadł z rusztowania doznając obrażeń ciała skutkujących jego zgonem. Za popełnienie w/w czynu skarżącemu wymierzono karę grzywny.
Przestępstwo z art. 160 § 1 i 3 k.k. za które skazano stronę skarżącą jest przestępstwem umieszczonym w rozdziale XIX Kodeksu Karnego – zatytułowanym -Przestępstwa przeciwko zdrowiu i życiu. Natomiast będąc skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu S.K. jest osobą co, do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofniecie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust.1 pkt.6 i art. 18 ust.1 pkt. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52 z 2004r., poz. 525 ze zm.).
Tym samym w niebudzącym wątpliwości stanie faktycznym sprawy Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) przyjmując zasadnie, że skazanie przez Sąd Rejonowy w Węgrowie wyrokiem z dnia 2 listopada 2005r. sygn. akt II K 249/03 za przestępstwo z art. 160 § 1 i 3 k.k. stanowi obligatoryjną podstawę cofnięcie pozwolenia na broń bez konieczności przeprowadzania dalszego postępowania dowodowego.
Przy uwzględnieniu powyższych argumentów nie można podzielić również zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia przepisów prawa procesowego a to art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., iż organ nie wykazał istnienia uzasadnionej obawy wobec skarżącego, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wyczerpujące zebranie przez organy obu instancji materiału dowodowego jak trafnie zauważył to Sąd pierwszej instancji w motywach zaskarżonego wyroku pozwoliło w oparciu o całokształt okoliczności na podjęcie rozstrzygania w tej sprawie. Ustalenie, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem za popełnienie przestępstwa z art. 160 § 1 i 3 k.k. a więc przeciwko życiu i zdrowiu, nakazywało w okolicznościach tej sprawy cofnąć pozwolenie na broń palną myśliwską i gazową. Brak było tym samym podstaw do dokonywania dalszych czynności dowodowych w sprawie.
Dlatego też w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy uznać, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw pozwalających na jej uwzględnienie.
Z tych względów w oparciu o przepis art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji wyroku.