Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 marca 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 5150/03 oddalił skargę A. i M. R. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2003 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu wyroku podano, że Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 3 października 2003 r. po rozpatrzeniu wniosku M. R. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tegoż organu – z dnia 31 lipca 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia 28 maja 2003 r. – nakazującą A. i M. R.przywrócenie użytkowania dwóch pomieszczeń, garażowo-gospodarczych jako pomieszczeń inwentarskich na działce Nr [...] w Z. – na podstawie art. 149 § 3 kpa odmówił wznowienia postępowania.
W ocenie organu wskazane we wniosku zarzuty niewłaściwej interpretacji zebranych w sprawie dokumentów oraz dopuszczenia do udziału w postępowaniu osoby nie mającej przymiotu strony – nie stanowią podstawy do wznowienia postępowania, gdyż nie mieszczą się w wykazie przesłanek objętych art..145 § 1 kpa.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpoznając odwołanie wniesione przez A. i M. R. – utrzymał w mocy decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego uznając, że zarzuty wskazane we wniosku o wznowienie postępowania nie są przewidziane treścią art. 145 § 1 kpa.
W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego – A. i M. R. kwestionowali decyzje obu instancji w przedmiocie nakazania przywrócenia sposobu użytkowania pomieszczeń podnosząc, że skoro zmiana użytkowania obiektu nie narusza interesu osób trzecich to organy nadzoru budowlanego nie miały podstaw do ingerencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając skargę uznał ją za niezasadną, podzielając pogląd organów orzekających o niedopuszczalności wznowienia postępowania w przypadku braku przyczyn przedmiotowych, co ma miejsce w sprawie niniejszej, gdyż skarżący opierają żądanie wznowienia na podstawach nie wyliczonych w art. 145 § 1 kpa. Wskazują jedynie argumenty świadczące o kwestionowaniu przez nich dokonanej przez organy oceny materiału dowodowego w sprawach zakończonych decyzjami obu instancji.
Jako podstawę prawną wyroku oddalającego skargę, Sąd wskazał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, pozm.1271 ze zm.).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyli A. i M. R., wnosząc o zmianę wyroku i wznowienie postępowania, względnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie przepisów prawa materialnego – polegające na "nieuwzględnieniu art. 145 § 1 pkt 1 kpa tj., że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe".
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że wyrok sądu I instancji narusza art. 145 § 1 pkt 1 kpa, gdyż orzeczenie zostało wydane na podstawie fałszywego dowodu, który nie został sprawdzony przez organ orzekający.
Nie przesłuchano bowiem świadków na okoliczności faktycznej daty budowy budynku, przyjmując datę budowy fałszywie podana w donosie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2/ naruszenie przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Strona skarżąca zarzuca wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie naruszenie przepisów prawa materialnego przez nieuwzględnienie art. 145 § 1 pkt 1 kpa.
W uzasadnieniu skargi strona polemizuje z ustaleniami sądu pierwszej instancji co do braku podstaw do wznowienia postępowania wobec niewskazania we wniosku o wznowienie przyczyn wymienionych w art. 145 § 1 kpa. Uzasadnienie skargi kasacyjnej poddaje krytycznej ocenie orzeczenie kończące postępowanie administracyjne uznając, że zostało ono wydane na podstawie " fałszywego dowodu", który nie został sprawdzony przez organ orzekający.
Tak zredagowana skarga nie odpowiada wymogom art. 176 w związku z art. 174 pkt 1 p.p.s.a.
Powołując się na naruszenie prawa materialnego skarga nie przytacza przepisu prawa materialnego, który został przez Sąd I instancji naruszony.
Wskazany art. 145 § 1 pkt 1 kpa nie był stosowany przez sąd I instancji, nie jest to zatem przepis prawa materialnego, którego naruszenie zarzuca skarga kasacyjna.
Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 czerwca 2004 r. Sygn. akt FSK 208/04 przywołanym w: T. Woś, H. Krzysiak–Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nesis, Warszawa 2005, s. 557: "obowiązkiem autora skargi jest wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów procesowych naruszonych przez sąd skarżonym wyrokiem i wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja – w odniesieniu do prawa materialnego, bądź opisanie istotnego wpływu naruszenia prawa na rozstrzygniecie sprawy przez sąd – w odniesieniu do przepisów procesowych".
Zgodnie z dyspozycją art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna, poza tym, że ma czynić zadość wymaganiom przepisanym dla każdego pisma procesowego, powinna zawierać m.in. przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
O ile niespełnienie wymagań dotyczących pism w postępowaniu sądowym stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 p.p.s.a., o tyle niespełnienie wymagań szczególnych przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej nie podlega sanacji.
W tym miejscu wypada zwrócić uwagę na wprowadzony przez art. 175 p.p.s.a. przymus adwokacko-radcowski przy sporządzaniu skargi kasacyjnej, co ma na celu spowodowanie działań profesjonalnych w tym zakresie. Zważywszy nadto na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) należy stwierdzić, że Sąd ten nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej. Skarga ta powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zaś uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi, gdyż ich sprecyzowanie należy do obowiązków wnoszącego kasację.
Podniesiony w niniejszej sprawie zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art..145 § 1 pkt 1 kpa nie uzasadnia zarzutu naruszenia prawa materialnego, zwłaszcza gdy – jak wyżej podniesiono – skarga kasacyjna nie wskazuje konkretnego przepisu prawa materialnego, który miałby zostać naruszony.
Niespełnienie wymagań materialnych skargi kasacyjnej przewidzianych w art. 176 p.p.s.a. czyni ją niedopuszczalną. Uniemożliwia to Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zaskarżonego wyroku pod kątem jego legalności i powoduje zbędność merytorycznych rozważań tym zakresie.
Z tych względów i na podstawie art. 180 w związku z art. 178 w związku z art. 90 § 2 w związku z art. 193 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.