Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 lutego 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 1875/07, po rozpoznaniu skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r., nr PA II b-4102/3667/07, w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2007 r.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Komendant Główny Policji decyzją z [...] września 2007 r. utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z [...] lipca 2007 r., którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) cofnął J. P. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Z akt administracyjnych wynika, że pozwolenie to zostało mu przyznane na mocy decyzji z [...] listopada 1997 r., następnie zmienionej decyzją z [...] stycznia 2005 r.
Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.
J. P. został w postępowaniu karnym oskarżony o to, iż dwukrotnie tj. [...] września 2002 r. oraz [...] września 2003 r. w miejscowości T. udzielił J. P., pełniącemu funkcję publiczną diagnosty Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów "[...]" w T., korzyści majątkowych w kwotach po 38 złotych, za naruszenie jego obowiązków służbowych, w postaci poświadczenia nieprawdy co do przeprowadzenia badań diagnostycznych pojazdu marki "URSUS" o numerze rejestracyjnym [...] i jego pozytywnych wynikach oraz nakłonił go do dokonania stwierdzających nieprawdę wpisów do księgi diagnostycznej Stacji i w zaświadczeniach o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdu, tj. o przestępstwa z art. 229 § 3 kodeksu karnego i z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k. W świetle art. 229 § 3 k.k. jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 tego przepisu (to jest, kto udziela albo obiecuje udzielić korzyści majątkowej lub osobistej osobie pełniącej funkcję publiczną w związku z pełnieniem tej funkcji), działa aby skłonić osobę pełniącą funkcję publiczną do naruszenia przepisów prawa lub udziela albo obiecuje udzielić takiej osobie korzyści majątkowej lub osobistej za naruszenie przepisów prawa, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10. Z kolei art. 271 § 3 k.k. przewiduje odpowiedzialność karną funkcjonariusza publicznego lub innej osoby uprawnionej do wystawienia dokumentu, która poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, jeżeli sprawca dopuszcza się tego czynu w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej.
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2006 r. (sprawa o sygn. akt II K 721/06) Sąd Rejonowy w Tychach uznał J. P. za winnego popełnienia zarzucanych mu czynów i za to wymierzył mu karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, jednocześnie zawieszając warunkowo jej wykonanie tytułem próby na okres 3 lat. Ponadto orzekł karę grzywny. Powyższe orzeczenie uprawomocniło się w dniu 6 grudnia 2006 r.
Powzięcie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach ww. informacji stanowiło podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską.
Organ ten wskazał w części wstępnej uzasadnienia decyzji, że w toku postępowania uzyskał "opinię z miejsca zamieszkania strony (...)", z której wynika, że strna nie posiada tam nienagannej opinii. Stowarzyszenia łowieckie nie posiadają materiałów świadczących o nieodpowiednim obchodzeniu się z bronią przez skarżącego. Ustalono też, że posiada on właściwe warunki przechowywania broni.
W dalszej części uzasadnienia organ podkreślił, że strona została uznana winnym popełnienia przestępstw przeciwko działalności instytucji państwowych, samorządu terytorialnego oraz przeciwko wiarygodności dokumentów. Przestępstwa te nie należą do katalogu przestępstw, o których mowa w art. 15 ust.1 pkt 6, jednak przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu okoliczności uzasadniających wymienioną w nim obawę, w tym "ścisłego katalogu przestępstw popełnionych lub zarzuconych". Tym samym należy wziąć pod uwagę zachowanie, dotychczasowe życie i sposób postępowania skarżącego oraz okoliczności zdarzeń będących przedmiotem skazania. Skarżący dopuścił się przestępstw umyślnych, a więc poprzez świadome działanie wszedł w konflikt z prawem. Zachowanie takie wskazuje na istnienie realnej obawy świadomego użycia broni sprzecznego z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Rozważne popełnienie przestępstwa korupcji, czynu bezpośrednio nie związanego z bronią, nie wyklucza wystąpienia w przyszłości niewłaściwego, aczkolwiek świadomego, zdarzenia z użyciem broni. Ponadto od posiadaczy broni wymaga się "szczególnego uwrażliwienia na przestrzeganie przepisów prawa". Prawo do posiadania broni jest dobrem reglamentowanym przepisami ustawy. Pozwolenie na broń winna posiadać osoba o nieposzlakowanej opinii, co przejawia się przede wszystkim w przestrzeganiu prawa. Według organu, na sposób rozstrzygnięcia sprawy nie mogą wpłynąć pozytywne opinie o skarżącym w Polskim Związku Łowieckim i kole łowieckim, jak również ustalenie, że posiada on prawidłowe warunki przechowywania broni. Okoliczności te wskazują jedynie na poprawność działania skarżącego w innych dziedzinach związanych z posiadanym uprawnieniem, ale nie mogą stanowić podstawy uzasadniającej pozostawienie tego uprawnienia. Na takie stanowisko ma wpływ fakt, iż skarżący nie posiada nienagannej opinii w miejscu zamieszkania.
W odwołaniu do Komendanta Głównego Policji J. P. nie zgodził się z powyższą decyzją podnosząc, iż organ nie przyłożył w wystarczającym stopniu w sprawie wagi do dotychczasowego trybu życia i postępowania skarżącego, który wcześniej nie wszedł w konflikt z prawem oraz posiada nienaganną opinię (z koła łowieckiego, z miejsca zamieszkania i pracy). Okoliczności te wskazują na brak (po jego stronie) obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto ww. pozwolenie dotyczy broni myśliwskiej, która jest używana tylko i wyłącznie w ściśle określonych sytuacjach. Nadto zarzucił również organowi, iż nie podał z jakich przyczyn odmówił "wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom, w szczególności opinii z koła łowieckiego, opinii pracodawcy (...)".
Organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania. Podniósł m.in., iż w ww. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy ustawodawca wskazał tylko przykładowe przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń, o czym świadczy użyte w tym przepisie wyrażenie "w szczególności". Dlatego organy właściwe w sprawach pozwoleń mają prawo i obowiązek badać wszystkie okoliczności uzasadniające obawę, o której mowa w tym przepisie, a więc nie tylko skazanie lub oskarżenie o popełnienie wymienionych tam przestępstw, ale również innych przestępstw nieobjętych przepisem, jak i wszelkich zachowań posiadacza pozwolenia wskazujących, że nie przestrzega prawa. Skoro strona dopuściła się nakłaniania innej osoby do popełnienia przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów oraz popełnił przestępstwo skierowane przeciwko działalności instytucji państwowych, to okoliczność ta uzasadnia obawę użycia przez niego broni sprzecznie z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprawdzie ww. czyn nie jest wymieniony wprost w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy i nie ma bezpośredniego związku z bronią, jednak jego dokonanie świadczy o lekceważącym podejściu przez skarżącego do przestrzegania prawa, a to uzasadnia obawę, że tego rodzaju postawa może rzutować także na przestrzeganie przepisów dotyczących posiadania i używania broni.
Z uwagi na powyższe, wskazana przez skarżącego dobra opinia w miejscu zamieszkania, czy opinia w kole łowieckim, nie mogą mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie zmieniają one bowiem faktu, iż J. P. jest karany za popełnienie przestępstw umyślnych i nie znoszą obawy z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy. W tej sytuacji zachowanie w/w pozwolenia na posiadaną broń byłoby sprzeczne z interesem społecznym, któremu poprzez obligatoryjną dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ustawodawca przyznał bezwzględne pierwszeństwo.
J. P. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:
- przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a to skutkiem przyjęcia, iż materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania w sposób oczywisty wskazuje, że skarżący należy do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym "z interesem publicznym lub porządku publicznego";
- przepisów prawa procesowego, tj. art. 107 ust. 3 kpa poprzez nie przedstawienie faktów, które uznano za udowodnione oraz nie wskazanie z jakich powodów organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym dowodom, jak również niedokonanie oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego; wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaś skargi skarżący zasadniczo nawiązał do argumentacji przytoczonej w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując zajęte w sprawie stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu pierwszej instancji, jako wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego.
W motywach tego rozstrzygnięcia powołując się na treść art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podniesiono, iż wniesioną skargę należało uwzględnić, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji zapadły z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Podkreślono, że postępowanie, jakie prowadzą upoważnione organy policji na podstawie przepisów ustawy o broni i amunicji, podlega procedurze określonej przepisami kodeksu postępowania administracyjnego (kpa). Zasady ogólne postępowania zostały określone w art. 6 - 16 kpa. Jedną z naczelnych zasad postępowania jest określona w art. 7 kpa zasada dochodzenia prawdy obiektywnej, nakładająca na organy prowadzące postępowanie obowiązek wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym. Zasadę tę realizuje szereg przepisów szczegółowych, a zwłaszcza przepisy o postępowaniu dowodowym. Nakładają one na organ obowiązek wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego. Jedynie na podstawie całokształtu materiału dowodowego (poddanego wszechstronnej analizie) organ może ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 77 § 1 i 80 kpa). Treść uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia w sprawie powinna dokumentować wypełnienie przez organ wymienionych obowiązków procesowych i odnosić się do zakresu przeprowadzonego postępowania w sprawie. Organ winien w tym względzie przestrzegać wymogów uzasadnienia decyzji - faktycznego i prawnego, określonych w art. 107 § 1 i 3 kpa. Motywy decyzji obejmujące kryteria, jakimi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie winny nawiązywać w swoich ocenach wprost do stanu faktycznego istotnego w sprawie, w tym obejmować swoją treścią stanowisko organu względem argumentacji strony postępowania. Ma to szczególne znaczenie wówczas, gdy - jak w tej sprawie - strona kwestionuje prawną ocenę stanu faktycznego, przy czym zarzuty na tym tle wynikają już z odwołania od decyzji pierwszej instancji.
Zdaniem Sądu, wzmiankowane reguły postępowania administracyjnego, w szczególności odnoszące się do wymogów uzasadnienia decyzji, nie były w niniejszej sprawie przestrzegane. W konsekwencji nie wykazano w niej należytej dbałości w ocenie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności.
Za niesporne uznano, że przesłanką cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską był fakt skazania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tychach z dnia 28 listopada 2006 r. na karę łączną 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności, z warunkowym zawieszeniem jej wykonania tytułem próby na okres 3 lat, za to że dwukrotnie (2 września 2002 r. i 18 września 2003 r.) udzielił osobie pełniącej funkcję publiczną diagnosty korzyści majątkowych za naruszenie obowiązków służbowych przez poświadczenie nieprawdy co do przeprowadzenia badań diagnostycznych pojazdu marki "[...]" i ich pozytywnych wynikach oraz nakłonił ją do dokonania stwierdzających nieprawdę wpisów do księgi diagnostycznej Stacji i w zaświadczeniach o przeprowadzonych badaniach technicznych pojazdu, tj. za przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. i z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k.
W świetle cytowanych wyżej przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust.1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
W ocenie Sądu, użycie w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż istnieje po ich stronie obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Co do innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Sam fakt skazania uprawnionego do posiadania broni za jakiekolwiek inne przestępstwo lub wykroczenie nie uzasadnia automatycznego wniosku, że osoba ta, jako niewiarygodna, stwarza takie zagrożenie. Organ musi wykazać dlaczego uznał, że w konkretnej sytuacji, co do danej osoby zagrożenie to istnieje. Na konieczność takiego rozumienia omawianego przepisu prawa jak podkreślono wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 kwietnia 2004 r. (sygn. akt. III SA 2258/02, Lex 158939) wyjaśniając, że "Przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego". Stanowisko to znalazło potwierdzenie w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który m.in. w wyroku z dnia 4 czerwca 2007 r. (sygn. akt II OSK 863/06, niepublikowany) podniósł, że "cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia skazanie za jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, iż posiadacz broni zalicza się do kategorii osób z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji." Dalej NSA wyjaśnił, że uzasadniona obawa dotyczy przewidywanych zachowań posiadacza broni, a może ją uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby: nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych, ujemne cechy charakteru: nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie (por. też wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie sygn. akt: II OSK 88/06, niepublikowany). Podkreślono, że cytowane orzeczenia wydane zostały w sytuacji, kiedy w stosunku do uprawnionego zapadł wyrok skazujący za przestępstwo inne niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W tym aspekcie należy też odnotować wyrok z dnia 9 października 2001 r. (sygn. akt III SA 866/00, niepublikowany), w którym NSA wskazał, że skazania "za przestępstwa przeciwko dokumentom, czy też za przestępstwa bigamii lub nie łożenia na utrzymanie rodziny, aczkolwiek naganne, nie pozostają w obiektywnym i racjonalnym związku z możliwością użycia broni przez stronę postępowania w celach sprzecznych z porządkiem publicznym".
Za nieuprawnione w świetle przepisów ustawy o broni i amunicji uznano, że każdy skazany stwarza obawę użycia broni sprzecznie z porządkiem publicznym, gdyż takie założenie prowadziłoby do znacznego ich zaostrzenia. Gdyby ustawodawca chciał cofnąć pozwolenie na broń wszystkim skazanym, to przyjąłby wprost takie uregulowanie. Tymczasem z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika wyraźnie, że kwestią najistotniejszą przy cofnięciu pozwolenia na broń jest obawa stwarzania przez uprawnionego zagrożenia dla porządku publicznego w związku z posiadaną bronią. Nie chodziło więc ustawodawcy o jakiekolwiek skazanie, naruszenie porządku prawnego, czy zagrożenie dla tego porządku ze strony uprawnionego, a tylko o zagrożenie, że użyje on broni sprzecznie z tym porządkiem (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2007 r., sygn. akt: VI SA/Wa 818/07, niepublikowany). Dla cofnięcia pozwolenia na broń konieczne jest zatem wykazanie, że zachowanie i postawa uprawnionego będące powodem jego skazania pozwala żywić obawę co do dalszego, zgodnego z prawem, posiadania i używania broni. Organ musi więc wykazać dowodami, a nie tylko bardzo swobodnymi zabiegami logicznymi, że co do konkretnej osoby, z konkretnej przyczyny, istnieje obawa niezgodnego z prawem użycia broni. W tej sprawie nie można - w ocenie Sądu - uznać argumentacji organów obu instancji za wystarczającą do zaakceptowania tezy o takiej obawie.
Zakładając, że stosownie do powyższych wywodów w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji zawsze powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznoprawnego sprawy (art. 7, 77 § 1 i 80 kpa), w realiach tej sprawy, organy - nie wywiązując się z tego obowiązku, nie rozważyły wszystkich istotnych dla jej rozstrzygnięcia okoliczności. Opierając się wyłącznie na fakcie skazania skarżącego za ww. przestępstwa umyślne (spoza katalogu przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy), wywiodły tę obawę wyłącznie z tego faktu. Nie podały przy tym przesłanek prowadzących do takiego wniosku; przede wszystkim brak jest w motywach ww. decyzji wskazania i bliższej analizy z czego konkretnie wynika, że skarżący, który dysponuje bronią od ponad 10 lat, akurat skutkiem popełnienia ww. przestępstw może być zaliczony do osób, co do których istnieje obawa, że użyją broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Jak podkreślono, odnotowanie faktu skazania (odpowiednio prowadzenia postępowania karnego), w kontekście przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń w trybie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, wystarcza przy przestępstwach przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu, gdyż sam ustawodawca przesądził tu o tej obawie. Odnośnie przestępstw spoza tego katalogu, który przez użycie w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy sformułowania " w szczególności" nie jest katalogiem zamkniętym, trzeba tej obawy dowieść, przy czym obawa musi być realna, wynikać z rzeczywistych przesłanek.
W sprawie tej jak zaznaczono natomiast organy zastosowały niejako zasadę automatyzmu, przyjmując, że skoro skarżący przez świadome działanie wszedł w konflikt z prawem, to nie wyklucza to w przyszłości niewłaściwego zdarzenia z użyciem broni, a tego rodzaju postawa (świadcząca o lekceważącym podejściu do przestrzegania prawa) może rzutować także na przestrzeganie przez niego przepisów dotyczących posiadania i używania broni.
Bez wskazania bliższych - konkretnych przesłanek, które doprowadziły organy do tych ocen, oceny te zdaniem Sądu jawią się jako zbyt ogólnikowe, żeby mogły stać się podstawą decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń. Przede wszystkim nie znajdują odpowiedniego przełożenia na uwarunkowania stanu faktycznoprawnego tej sprawy. Podkreślono,że w uwarunkowaniach tych należałoby co najmniej rozważyć postawę skarżącego na tle dwukrotnego dopuszczenia się przezeń świadomych czynów przestępczych o korupcyjnym charakterze, nie wyłączając z zakresu tych rozważań możliwych konsekwencji tych czynów dla bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organ Policji winien przykładowo ocenić, czy od skarżącego można było wymagać przewidywania ewentualnych następstw niepoddania pojazdu odpowiedniej kontroli technicznej w postaci zagrożenia, jakie w ruchu drogowym (i każdym innym) stwarza pojazd niesprawny technicznie. Trudno bowiem założyć, żeby osoba unikająca takiej kontroli w drodze przekupstwa nie liczyła się z niesprawnością pojazdu (inaczej po co kontroli by unikała), a w dalszej perspektywie ze skutkami poruszania się takim pojazdem. Dopiero na bazie takich m.in. analiz oraz wniosków wynikających z opinii o skarżącym, organ mógłby sformułować prognozę co do jego zachowania się, jako posiadacza i użytkownika broni myśliwskiej - pod kątem obawy użycia jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym sensie sprawą organu Policji byłoby wyciągnięcie wniosków z tego, że skarżący, mimo że powinien liczyć się z ewentualnością posługiwania się niesprawnym pojazdem - a więc stwarzającym zagrożenie w ruchu drogowym, podjął działania (przestępcze) obliczone na uniknięcie kontroli technicznej i z pojazdu korzystał. Należałoby następnie rozważyć, czy takie postępowanie może być brane pod uwagę przy ocenie okoliczności charakteryzujących osobowość (cechy charakterologiczne) skarżącego w kontekście omawianej tu obawy z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Należałoby też odpowiedzieć na pytanie, czy skarżący tak samo, a więc sprzecznie z zasadami bezpieczeństwa, mógłby posługiwać się bronią myśliwską.
Jednak tego typu ustalenia i oceny jak konkludowano należą do organu Policji rozpoznającego sprawę, który winien precyzyjnie odnieść się do wszystkich istotnych przesłanek rozstrzygnięcia. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpujących istotę rozpoznawanego zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych organu administracji.
Poza tym zaznaczono, iż organy Policji z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 kpa nie rozważyły w dostatecznym zakresie materiałów dotyczących bezpośrednio skarżącego, jego dotychczasowego sposobu życia i zachowania oraz przedstawionych opinii z koła łowieckiego "Daniel", Polskiego Związku Łowieckiego, z miejsca zamieszkania i pracy (Kółka Rolniczego z Cielmic) oraz protokołu z kontroli warunków przechowywania broni z dnia 17 kwietnia 2007 r. Sąd nadto zwrócił uwagę na niekonsekwencję organów w ocenie tego materiału dowodowego. W decyzji pierwszej instancji mowa jest o nie posiadaniu przez skarżącego nienagannej opinii w miejscu zamieszkania, oraz że dowody przemawiają na niekorzyść strony. Twierdzenie takie organ mógł wywieźć jedynie ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy opinii z dnia 18 kwietnia 2007 r. Pierwszego Zastępcy Komendanta Miejskiego Policji w Tychach który podniósł, iż "w trakcie przeprowadzonego wywiadu stwierdzono, że (skarżący) nie posiada nienagannej opinii". Uwaga ta w opinii nie została w żaden sposób rozwinięta. Tymczasem w aktach sprawy brak jest dokumentów, które by z nią korespondowały, jak również organ nie omówił tego wątku w uzasadnieniu decyzji. Znajdują się w nich za to pozytywne opinie o skarżącym z koła łowieckiego, czy z miejsca zamieszkania. Ponadto organ odwoławczy w ogóle nie odniósł się do powyższej kwestii. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził jedynie, iż "dobra opinia w miejscu zamieszkania, czy uzyskana w toku postępowania przez organ dobra opinia w kole łowieckim, nie mogą mieć wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy". Jednak pominięcie tych okoliczności w uzasadnieniu decyzji opartej na ustaleniu, że co do skarżącego istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni, narusza art. 107 § 3 kpa, tak samo jak akcentowane wyżej nierozważnie konsekwencji niepoddania pojazdu kontroli technicznej.
Dodano również, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ, biorąc pod uwagę powyższe wskazania, uzupełni postępowanie dowodowe, rozważy wszechstronnie wszystkie istotne w sprawie okoliczności i na tej podstawie podejmie rozstrzygnięcie zgodne z wymogami art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Komendant Główny Policji wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj.: Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), poprzez błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że prawomocne skazanie J. P. za popełnienie przestępstw z art. 229 § 3 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k. nie powoduje, iż wobec wymienionego zachodzi uzasadniona obawa, że użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, gdy tymczasem wymienione skazanie wskazuje na zaistnienie takiej obawy.
Wskazując na powyższą podstawę skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Przytoczony przepis wskazuje, iż na organach Policji ciąży obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w przypadku zaistnienia jakiejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Mając na względzie dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, stwierdzono, że ustawodawca poprzez zastosowanie zwrotu "w szczególności" jedynie przykładowo wymienił okoliczności, które mogą wzbudzać uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ustawa przyjmuje więc otwarty katalog tych okoliczności, a zatem mogą to być innego rodzaju czyny karalne, nie tylko te wprost wskazane w treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Dla zastosowania ww. przepisu istotne jest bowiem ustalenie, czy w stosunku do posiadacza pozwolenia na broń, istnieje uzasadniona obawa, że on może użyć broni w celu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.
Uznając za bezsporne to, iż J. P. został prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Tychach z dnia 28 listopada 2006 r., sygn. akt II K 721/06, uznany winnym popełnienia przestępstw z art. 229 § 3 k.k. i art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. i w zw. z art. 11 § 2 k.k. wyjaśniono, że kwalifikacja czynów za popełnienie, których wymieniony został skazany tj. przekupstwo i podżeganie do fałszerstwa ujęte zostały w kodeksie karnym w rozdziałach grupujących przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego i przeciwko wiarygodności dokumentów. Pomimo tego, iż przestępstwa, których dopuścił się J. P. nie zostały wyraźnie wskazane w dyspozycji art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, to wobec przedstawionego wyżej wnioskowania, należy je zaliczyć do okoliczności, które mogą wzbudzać uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Uzasadniona obawa, o której mowa wyżej, w przedmiotowym postępowaniu znajduje bowiem oparcie w rodzaju dóbr prawnych, które swoim działaniem naruszył J. P., jak również w fakcie popełnienia przez wymienionego więcej niż jednego umyślnego czynu zabronionego. Nie bez znaczenia dla tego typu ustaleń pozostaje również rodzaj kary wymierzonej w sprawie karnej, tj. kara pozbawienia wolności (aczkolwiek w tym wypadku sąd zastosował dobrodziejstwo warunkowego jej zawieszenia) oraz grzywna, wskazujący na wysoką szkodliwość społeczną popełnionych przez wymienionego czynów.
Skazanie za czyny godzące w tak istotne dobra jakimi są działalności instytucji państwowych i samorządu terytorialnego oraz wiarygodność dokumentów, wskazują, iż wobec J. P. zachodzi realne niebezpieczeństwo, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Na poparcie tego twierdzenie przywołano wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] stycznia 2003 r., sygn. akt III S.A. 1173/01, w którym stwierdzono, iż nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni użyje jej w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 kwietnia 2006 r., sygn. akt VI S.A./Wa 274/06, podniósł, iż od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających taką broń należy wymagać bezwzględnego przestrzegania prawa, w stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności.
Dodano również, że na uwzględnienie nie zasługuje stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazujące, iż dla ustalenia zagrożenia, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, "organ (...) musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoja obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego". Na poparcie swojego stanowiska Sąd przytoczył w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szereg tez z orzeczeń sądów administracyjnych, z których to tez generalnie wynika, iż w przypadkach skazania za przestępstwo z poza katalogu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy niezbędne jest poza ustaleniem faktu skazania wyrokiem, wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem. Zauważono, iż taka argumentacja była w pełni uzasadniona na gruncie art. 15 ust..1 pkt 6 ustawy obowiązującego przed dniem 1 stycznia 2004 r., gdy przepis ten wskazywał, iż uzasadniona obawa wynika ze skazania danej osoby (toczenia się wobec niej postępowania karnego) za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Wówczas bowiem badaniu podlegało zaistnienie uzasadnionej obawy, która wynikała z popełnienia czynu zabronionego charakteryzującego się występowaniem wymienionych w tym przepisie znamion, za który skazany został posiadacz pozwolenia na broń (lub przeciwko któremu toczyło się postępowanie karne), a w konsekwencji badaniu podlegał sposób popełnienia przestępstwa. Natomiast w świetle obecnie obowiązującego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, badaniu podlega również wystąpienie takiej obawy, przy czym ustawa wskazuje, iż obawa ta wynika z samego faktu popełnienia przestępstwa; przepis ten nie odnosi się natomiast do wystąpienia określonych znamion (wskazujących na pośrednie występowanie u sprawcy przestępstwa ujemnych cech charakteru takich jak nieopanowanie, porywczość, niezrównoważenie i inne). Zatem nowelizacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy zdaniem wnoszącego kasację wskazuje, iż intencją ustawodawcy było również odejście od ustalania obawy poprzez odnoszenie się do cech charakteru posiadacza pozwolenia, na rzecz ustalania takiej obawy poprzez pryzmat popełnienia czynów zabronionych, w tym również skierowanych przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Dlatego też wskazany czyn, który popełnił J. P., mając na uwadze jego kwalifikację prawną, przekreśla gwarancję, iż wymieniony nie użyje broni w celu wskazanym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy.
W związku z tym jak konkludowano, nie można zgodzić się ze stanowiskiem przedstawionym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku, iż organ nie dowiódł, że popełnienie przez J. P. dwukrotnie, w krótkich odstępstwach czasowych, czynów umyślnych o charakterze korupcyjnym nie wystarcza do uznania, że może on użyć broni w sposób sprzeczny z prawem. Rozważania Sądu, "iż organ Policji winien przykładowo ocenić, czy od skarżącego można było wymagać przewidywania ewentualnych następstw niepoddania pojazdu odpowiedniej kontroli technicznej (...) mając na uwadze ustalenie przez organy, iż w stosunku do wymienionego zachodzi obawa z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, należy uznać zatem za niezasadne. Uchylone przez Sąd decyzje wskazały bowiem z jakich faktów wywiedziono zaistnienie uzasadnionej obawy użycia broni niezgodnie z prawem, powołując się przy tym na skazujący wyrok sądu karnego.
J. P. w sporządzonej odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Natomiast skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie ma usprawiedliwionych podstaw, co sprawia, że nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarga ta zawiera zarzut naruszenia prawa materialnego art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, iż prawomocne skazanie J. P. za popełnienie przestępstwa z art. 229 § 3 k.k. i art. 18 § 2 k. w związku z art. 271 § 3 k.k. w związku z art. 11 § 2 k.k. nie powoduje, iż wobec wymienionego zachodzi uzasadniona obawa, że użyje on broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt. 2 z dnia 21 maja 1999 r. ustawy o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52 z 2004 r. poz. 525 ze zm.) organ cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 2-6 tej ustawy. Natomiast ze względu na fakt podany jako uzasadnienie zaskarżonych decyzji w sprawie organ zastosował przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Z dyspozycji tej normy prawa wynika, iż pozwoleń na broń nie wydaje się (a także cofa się już wydane) osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo, wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Wskazany wyżej przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji wyliczający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący w zestawieniu z powołanym wyżej art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji oznacza, jak trafnie przyjął to Sąd pierwszej instancji, że obligatoryjnemu cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m. in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane.
Zastosowanie przez organ policji powołanego przepisu i cofnięcie pozwolenia na broń jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy. Są to zatem osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności zaś skazane prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z literalnego brzmienia cytowanego przepisu wynika w sposób oczywisty, że ma on przede wszystkim zastosowani do osób skazanych lub wobec których toczy się postępowanie za którekolwiek z przestępstw wskazanych w tym przepisie. W takim przypadku jednostka, która została skazana prawomocnym orzeczeniem Sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec której toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw z mocy prawa jest uznawana za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Mówiąc innymi słowy, sam fakt popełnienia powyższego przestępstwa uzasadnia cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni.
Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezsporny jest fakt skazania strony wyrokiem Sądu Rejonowego w Tychach z dnia 28 listopada 2006 r. sygn. akt II K 721/06 za przestępstwo z art. 229 § 3 Kodeksu karnego i art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 271 § 3 k.k. i w związku z art. 11 § 2 k.k. a więc nie za przestępstwo przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego (Rozdział XXIX Kodeksu karnego) oraz za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów (Rozdział XXXIV Kodeksu Karnego). W takiej sytuacji, rozpoznając sprawę cofnięcia pozwolenia na broń nie można powoływać się jedynie na fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem, albowiem warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wskazanie w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez stronę danego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, jak i przeciwko wiarygodności dokumentów), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego. Przy czym chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy tzn. taki który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe, normalne), a na odrzuceniu takich, które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Dlatego też, dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez stronę ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie. Każdą sprawę należy indywidualizować i oceniać w jej całokształcie.
Zatem w przypadku skazania za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów jak i działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego konieczne jest wyjaśnienie, czy ten fakt uzasadnia obawę, że skazany za to przestępstwo posiadacz broni użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie wystarcza przy tym analiza oderwana od konkretnej osoby, sprowadzająca się do ogólnych stwierdzeń o lekceważącym podejściu do przestrzegania prawa czy też świadomości w dopuszczeniu się przestępstwa oraz braku odpowiedzialności osoby decydującej się na udzielenie korzyści majątkowej a więc podejmowaniu się świadomej korupcji. Nie negując wysokiej szkodliwości przestępstw korupcyjnych jednakże wskazać należy, iż każde przestępstwo może świadczyć o braku odpowiedzialności, jednakże nie każde przestępstwo, jak wynika z art. 15 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń. Nie jest też trafne odwoływanie się do ogólnych stwierdzeń dotyczących społecznej szkodliwości przestępstw korupcyjnych czy też dotyczących poświadczenia nieprawdy w dokumencie. Cofnięcie pozwolenia na broń nie jest bowiem formą kary dodatkowej za popełnienie tych przestępstw. Fakt popełnienia przestępstwa może natomiast ujawniać cechy osobowe i sposób życia posiadacza broni, które mogą wywołać uzasadnioną obawę, iż użyje posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wymaga to jednakże oceny tego faktu w szerszym kontekście, uwzględniającym przede wszystkim zachowanie posiadacza broni w związku z popełnieniem tego przestępstwa.
Dlatego też jako uprawniona pozostaje teza, iż cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania za jakiekolwiek przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji jak trafnie przyznano to w zaskarżonym wyroku. Co do uzasadnionej obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji dotyczy ona przewidywanych zachowań posiadacza broni. Może je uzasadniać dotychczasowe postępowanie tej osoby (nadużywanie alkoholu, popełnianie czynów nagannych), czy ujemne cechy charakteru (nieopanowanie, porywczość, niezrównoważeni i inne). Pozwolenie na broń wydawane jest przez Policję po wszechstronnym i starannym badaniu czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Cofnięcie takiego pozwolenia powinna poprzedzać również wnikliwa procedura. Przemawia za tym również ochrona nabytego uprawnienia (porównaj wyrok NSA z dnia 25 października 2005 r. sygn. akt II OSK 128/05 niepublikowany).
Dotychczasowe rozważania prowadzą do konkluzji, iż w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji przedstawił prawidłową wykładnię przepisów wskazanych w petitum kasacji, stąd też nieusprawiedliwionym jawi się zgłoszony w niej zarzut naruszenia prawa materialnego w tym zakresie.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.