Uzasadnienie
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2004 r. wydanym po rozpatrzeniu zażaleń B. i M. K., S. M. i B. P. wniesionych na postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia [...] maja 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Postanowieniem tym organ I instancji uzgodnił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji paliw płynnych z myjnią dla samochodów osobowych, pawilonem socjalno-usługowym, wiatą z dystrybutorami, znakami reklamowymi i pasami drogowymi włączenia do ulicy P., przewidzianej do realizacji na terenie działek oznaczonych numerami [...] [...] oraz części działki nr [...] położonych przy ulicy P. w zbiegu z ulicą L. w W. W uzasadnieniu tych decyzji wskazano, że ze sporządzonego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko wynika, iż przy zastosowaniu określonych w raporcie rozwiązań technicznych zminimalizowany zostanie wpływ stacji paliw na otoczenie i zamknie się on w granicach terenu stacji, zaś inwestycja nie będzie szkodliwie oddziaływała na zdrowie ludzi.
Na powyższe postanowienie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli: M. i B. K., S. i K. M. oraz B. P. Skarżący podnieśli, iż organy obu instancji nie wyjaśniły wszystkich wątpliwości związanych z wpływem przedmiotowej inwestycji na środowisko, nie przeprowadziły koniecznych badań dla ustalenia tego wpływu, nie ustosunkowały się do podnoszonych przez skarżących zastrzeżeń i oparły się o niepełny i nieprawidłowo sporządzony raport oddziaływania inwestycji na środowisko. W odpowiedzi na te skargi Państwowy Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Warszawie wniósł o ich oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 9 marca 2005 r., po rozpoznaniu sprawy uwzględnił wymienione skargi i uchylił zaskarżone postanowienie a także poprzedzające je postanowienie organu I instancji oraz zasądził od organu na rzecz skarżących zwrot kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organy oparły swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach zawartych w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko, który zawiera poważne błędy rzeczowe. Z faktu, iż te oczywiste błędy nie zostały dostrzeżone przez organy obu instancji wynika to, że raport ten, będący podstawowym dowodem w sprawie, nie został dokładnie przez te organy przeanalizowany.
Należy więc uznać, że organy administracyjne nie podjęły wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy ani też nie rozpatrzyły dokładnie materiału dowodowego. Nadto organ odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych w zażaleniach. Stwierdzone uchybienia uzasadniają – zdaniem WSA w Warszawie – uchylenie zaskarżonych postanowień na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Od wymienionego wyroku skargę kasacyjną wniósł pełnomocnik Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie. Powołując się na przepisy art. 173 i 177 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarżący zaskarżył w całości wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarzucił mu "naruszenie prawa przez przyjęcie błędnej interpretacji przepisu, a mianowicie, że wystąpiło takie naruszenie prawa procesowego, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy".
Ani w zarzutach skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu nie wskazano jednak jakie konkretnie przepisy naruszył Sąd I instancji i na czym to naruszenie polegało. We wniosku zawartym w skardze kasacyjnej skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie skarg wniesionych do WSA oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania sądowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2. naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Według przepisu art. 176 cytowanej wyżej ustawy skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przypisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Przepis powyższy określa wymagania materialne skargi kasacyjnej, do których w szczególności należy więc przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Jak powszechnie przyjmuje się w judykaturze koniecznym warunkiem uznania, że strona powołuje się w skardze kasacyjnej na jedną z podstaw kasacji jest wskazanie, które konkretnie przepisy prawa materialnego lub procesowego zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało, oraz jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za niewystarczające należy uznać ogólnikowe zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego lub ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jednocześnie podnieść należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji, a więc nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej jak też wnioskować czego oczekuje strona skarżąca (por. postanowienie NSA z 22 lipca 2004 r. GSK 356/04, ONSAiWSA 2004, nr 3, poz. 72).
W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego w petitum skargi kasacyjnej nie przytoczył żadnych podstaw kasacji zaś w motywach tejże skargi ogólnikowo powołał się na to, że w sprawie naruszono przepisy postępowania administracyjnego, nie wskazując przy tym również jakiegokolwiek przepisu prawa naruszonego przez Sąd I instancji. Przypomnieć jedynie w tym miejscu należy, że z istoty skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku Sądu administracyjnego I instancji wynika, że podstawą skargi kasacyjnej naruszenia prawa procesowego jest naruszenie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Tym samym w okolicznościach tej sprawy niespornym pozostaje, że zarówno w petitum skargi kasacyjnej jak i w jej uzasadnieniu nie przytoczono jakiegokolwiek przepisu prawa procesowego jak też innego przepisu naruszonego przez Sąd I instancji, a tym samym skarga ta zawiera braki materialne w postaci braku podstaw kasacji i ich uzasadnienia. Brak ten w zakresie elementów konstrukcyjnych skargi jako niekonwalidowalny czyni wniesioną w tej sprawie skargę kasacyjną niedopuszczalną, prowadząc do jej odrzucenia.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 189 ustawy z dnia 30sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 zer zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.