Uzasadnienie
Gmina Miejska Z., reprezentowana przez radcę prawnego B. S., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalno - usługowego. Od skargi uiszczony został wpis stały w wysokości 200 zł.
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., odrzucił skargę Gminy, z powodu jej nienależytego opłacenia. Jak wskazał Sąd w sprawie został uiszczony wpis w wysokości 200 zł, tymczasem zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193, ze zm.), zw. dalej rozporządzeniem, w sprawach z zakresu budownictwa i architektury należny wpis stały wynosi 500 zł.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną wniosła Gmina Miejska Z., zarzucając na podstawie art. 173 i 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 221 p.p.s.a. z związku z § 2 rozporządzenia poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że do skargi ma zastosowanie przepis § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, dotyczący skarg z zakresu budownictwa i architektury zamiast § 2 ust. 3 pkt 5 regulujący wpis w sprawach skarg z zakresu nieruchomości lub ust. 6 rozporządzenia regulujący wysokość wpisu w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 § 2 rozporządzenia.
Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, mimo iż decyzja podjęta została "w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalno - usługowego", to jednak istota skargi sprowadza się do sporu o określenie czy stroną w postępowaniu ma być Wspólnota Mieszkaniowa, czy też współwłaściciele nieruchomości. Spór w tej kwestii toczy się wprawdzie przed organami nadzoru budowlanego, ale dotyczy nieruchomości, lub zakresu niewymienionego w ust. 1-5 rozporządzenia, dlatego też, zdaniem skarżącej Gminy, Sąd wojewódzki błędnie zastosował § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Podstawy skargi kasacyjnej są nieusprawiedliwione.
Zgodnie z art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez adwokata lub radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. Zwrot "należycie" użyty w powyższym przepisie oznacza, iż do uznania aby pismo (skarga) była skutecznie opłacone, wymagane jest, aby wpis był uiszczony w wysokości ściśle odpowiadającej przepisom rozporządzenia.
W odniesieniu do zarzutów skargi kasacyjnej zważyć należało, iż wysokość wpisu rozporządzenie uzależnia nie od kwestii, które zamierza w toku postępowania sądowego udowadniać skarżąca strona, a wyłącznie zakresu sprawy określonej przedmiotem zaskarżonej decyzji. W tym przypadku była to decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...], Nr [...], w której zawarto nakaz usunięcia nieprawidłowości dotyczących stanu technicznego budynku mieszkalno-usługowego. Sprawa ta zatem niewątpliwie należy do spraw z zakresu budownictwa i architektury, w których wpis stały, zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia wynosi 500 zł - tak jak to prawidłowo ustalił Sąd Wojewódzki. Z akt sprawy wynika, iż wpis został uiszczony w wysokości 200 zł. Uznać zatem należy, że uiszczenie wpisu od skargi w niższej niż tego wymagają przepisy wysokości, tak jak to miało miejsce w sprawie niniejszej, powoduje ten skutek, że skargę taką traktuje się jako w ogóle nieopłaconą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucając zaskarżonym postanowieniem z dnia 20 lutego 2008 r. skargę Gminy Miejskiej Z. jako nieopłaconą, nie naruszył zatem prawa materialnego ani procesowego.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.