Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 12 lutego 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 207/04, po rozpoznaniu skargi B. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] stycznia 2004 r., Nr [...] w przedmiocie odprowadzania ścieków na grunty sąsiednie, uchylił zaskarżoną decyzję.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku B. R. w sprawie zakazania sąsiadowi J. L. odprowadzenia ścieków do rowu przydrożnego Wójt Gminy W. umorzył postępowanie. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne (Dz. U. Nr 115 Poz. 1229 ze zm.) właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (art. 29 ust. 3 powołanej ustawy). Jednakże wobec niestwierdzenia podstaw do zastosowania art. 29 ust. 3 powołanej ustawy, organ administracji umorzył postępowanie w tej sprawie.
Odwołanie od tej decyzji złożył B. R. twierdząc, że jego sąsiad J. L. odprowadza nieczystości z szamba do rowu za pomocą zamaskowanej rury.
Decyzją z dnia [...] lipca 2003 r. znak [...] wydaną na podstawie art. 138 § 2 kpa, art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2001 r. Nr 115, poz. 1229 ze zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło zaskarżoną decyzję w szczególności podnosząc, że brak podstaw do uwzględnienia żądania B. R. następuje w drodze decyzji a nie umorzenia postępowania.
Następnie decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. znak [...] Wójt Gminy W. odmówił nakazania J. L. właścicielowi działki Nr [...] zlokalizowanej w W. odprowadzania ścieków do rowu przydrożnego usytuowanego przy drodze powiatowej Nr [...].
Na skutek odwołania B. R. od tego rozstrzygnięcia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. znak [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.
W motywach tego rozstrzygnięcia powołując się na treść art. 29 ust.1 pkt. 2 ustawy Prawo wodne wyjaśniono, że obowiązkiem organu pierwszej instancji było przede wszystkim ustalenie czy rzeczywiście na skutek działania właściciela określonego gruntu miało miejsce odprowadzanie wód oraz ścieków na grunty sąsiednie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w ocenie organu pozwalał na przyjęcie, iż z nieruchomości J. L. zanieczyszczenia nie są odprowadzane na grunty sąsiednie, a w szczególności do rowu przydrożnego znajdującego się przy drodze powiatowej. Ustalenia takie poczyniono na podstawie kilkukrotnych oględzin zbiorników znajdujących się na działce J. L. oraz przedstawionych przez niego faktur za wywóz nieczystości płynnych. Zanieczyszczenia nie są odprowadzane do rowu przydrożnego, lecz są wywożone przez uprawnione do tego podmioty. Powodem wcześniejszego zanieczyszczenia wody w rowie przydrożnym jak pokreślono było kierowanie ścieków do rowu przydrożnego przez właściciela innej nieruchomości w stosunku do którego zostało wszczęte odrębne postępowanie.
Z protokołu spisanego w dniu [...] września 2003 r. wynikało, iż w rowie nie było śladów zanieczyszczeń, co stoi w sprzeczności z twierdzeniami zawartymi w odwołaniu, że rowem przydrożnym nadal płyną ścieki. Brak zanieczyszczeń jest wynikiem prowadzonego przez organ pierwszej instancji postępowania w stosunku do osoby, która kierowała ścieki bezpośrednio do rowu przydrożnego. Tak więc zdaniem Kolegium w obecnym stanie sprawy brak jest podstaw do uwzględnienia żądań B. R., bowiem przeprowadzone postępowanie wykazało, iż J. L. nie odprowadza ścieków na grunty sąsiednie, a w szczególności do przedmiotowego rowu.
W skardze do sądu administracyjnego B. R. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i podkreślił, że organ pierwszej instancji odmówił nakazania J. L. odprowadzania ścieków do przydrożnego rowu, podczas gdy ten domagał się zakazania tych czynności. Dodatkowo skarżący wskazał, że nie zapewniono skarżącemu udziału w oględzinach w dniu [...] września 2003 r., przez co naruszono art. 79 k.p.a. Odsunięcie go od tych, kluczowych dla rozstrzygnięcia, czynności spowodowało, że ustalenia wówczas poczynione są powierzchowne, spłycone, pozbawione technicznej analizy zagadnienia i podzielają pogląd tylko jednej strony postępowania administracyjnego.
Skarżący uważa, że wady te można usunąć przez powołanie nowej komisji, która ponownie przeprowadzi czynności na działce J. L., tym bardziej, że poprzednia komisja nie dokonała oceny, czy pojemność zbiorników ściekowych w kontekście stwierdzonej częstotliwości ich opróżniania jest wystarczająca. Skarżący zwrócił też uwagę, że w dniu [...] września 2003 r. jeden ze zbiorników nie był całkowicie opróżniony, a w tej sytuacji komisja nie podejmować swoich czynności. Jej ustalenia nie są miarodajne, skoro członkowie komisji nie mieli możliwości stwierdzić czy w ścianach tego zbiornika nie ma otworów odpływowych.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdzono nadto, że decyzja pierwszej instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, bowiem jej istotą jest odmowa spełnienia żądań B. R. dotyczących sposobu odprowadzania ścieków przez J. L. z jego nieruchomości do rowu przydrożnego usytuowanego przy drodze powiatowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi uznał, iż częściowo zasługuje ona na uwzględnienie i przede wszystkim wskazał, że organy obu instancji w sposób nieprawidłowy zastosowały art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne (Dz. Nr 115 Poz. 1229 ze zm.), który brzmi: jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom. W oparciu o ten przepis można wydać jedynie decyzję nakazującą lub odmawiającą nakazania określonych w nim zachowań. Tymczasem organ pierwszej instancji w rozstrzygnięciu swej decyzji odmówił nakazania odprowadzania ścieków do rowu przydrożnego. Takie brzmienie decyzji nie tylko narusza powyższy przepis, ale również sugeruje, że organ administracji mógł nakazać odprowadzanie ścieków do rowu, co w sposób oczywisty pozbawione jest podstawy prawnej.
Niewłaściwe brzmienie sentencji zostało przeoczone przez organ odwoławczy, który decyzję tę utrzymał w mocy. Zauważono, iż w odpowiedzi na skargę stwierdzono, że decyzja pierwszej instancji zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie, bowiem jej istotą jest odmowa spełnienia żądań B. R. dotyczących sposobu odprowadzania ścieków przez J. L. z jego nieruchomości do rowu przydrożnego jednakże zdaniem Sądu argumentacja taka nie może zostać uwzględniona. Istotą żądania B. R. jest doprowadzenie do stanu, w którym J. L. nie odprowadza wód ani ścieków na grunty sąsiednie (art. 29 ust. 1 pkt 2 prawa wodnego). Skarżący nigdy nie żądał nakazania sąsiadowi odprowadzania ścieków do rowu przydrożnego. W tej sytuacji nie można więc twierdzić, że odmówiono spełnienia jego żądań.
Pozostałe zarzuty skargi zdaniem Sądu nie zasługują na uwzględnienie, bowiem jak podkreślono organy administracji w sposób szczegółowy i nie budzący wątpliwości ustaliły stan faktyczny, a postępowanie toczyło się z zachowaniem wszelkich określonych przepisami zasad. Przyjęto, iż postępowanie dowodowe nie jest dotknięte wadami, które wymienia się w skardze. Kilkukrotne oględziny na działce J. L. połączone z badaniem szczelności zbiorników na nieczystości płynne pozwalają na przyjęcie, że nie odprowadza on ścieków do przydrożnego rowu. Sąd nie podzielił zarzutów skarżącego o stronniczości i niedostatecznej szczegółowości oględzin. Wobec jednoznacznego ustalenia w trakcie oględzin, że J. L. nie odprowadza ścieków do przydrożnego rowu, nie było potrzeby dalszego wyjaśniania okoliczności wskazywanych przez skarżącego.
Reasumując stwierdzono, że postępowanie zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone prawidłowo, a zastrzeżenia budzi jedynie błędnie sformułowane rozstrzygnięcie. Jest to uchybienie, które może zostać naprawione przez organ odwoławczy zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazując jako podstawę rozstrzygnięcia art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uchylił zaskarżoną decyzję.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od powyższego wyroku i zaskarżając go w całości podniosło zarzut naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- - art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sprzeczności treści rozstrzygnięcia Sądu z powołaną podstawą prawną,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że naruszenie prawa przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. miało wpływ na wynik sprawy, podczas gdy niewłaściwe sformułowana sentencja decyzji organu pierwszej instancji, nie wpływa na końcowe rozstrzygnięcie sprawy
Wskazując na powyższe naruszenia prawa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. wniosło o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W motywach skargi kasacyjnej wskazano, że z treści uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd wydał go na podstawie art. 151 w/w ustawy. Przepis ten stanowi, iż w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala. Tymczasem rozstrzygnięcie zawarte w sentencji wyroku stanowi o uchyleniu decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. i zasądzeniu kosztów postępowania. Treść rozstrzygnięcia Sądu pozostaje zatem w oczywistej sprzeczności z podstawą prawną powołaną przez Sąd w uzasadnieniu wyroku.
Stosownie do art. 141 § 4 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnienie powinno zawierać między innymi podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z uzasadnienia powinno więc również wynikać dlaczego do danego stanu faktycznego zastosowanie mają wskazane przez Sąd przepisy. Pogląd taki wyrażony został w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2005r., sygn. akt: II FZ 202/2005, w uzasadnieniu którego NSA wskazał również, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia Sądu, a powołaną podstawą prawną uniemożliwia właściwą ocenę wyroku, a naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 w/w ustawy mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z uwagi zatem na wykazane wyżej naruszenie art. 141 § 4 zarzut zawarty w skardze jest całkowicie uzasadniony.
Drugim z zarzutów jest naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Kolegium podkreśliło, że jak wynika z treści tego przepisu, podstawą uwzględnienia skargi jest naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu naruszenie prawa " materialnego tj. art. 29 ust. 3 ustawy - Prawo wodne polegało na niewłaściwym sformułowaniu sentencji decyzji organu pierwszej instancji. Według Kolegium to niewłaściwe sformułowanie sentencji nie miało wpływu na wynik sprawy. Niewątpliwie bowiem, i co wynika również z treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, żądania B. R. dotyczące sposobu odprowadzania ścieków przez J. L. z jego nieruchomości do rowu przydrożnego nie są uzasadnione. Użycie zatem przez organ pierwszej instancji sformułowania, w którym organ odmawia nakazania odprowadzania ścieków do rowu przydrożnego, zamiast odmówić B. R. spełnienie jego żądań dotyczących sposobu odprowadzania ścieków przez J. L., w niczym nie zmienia końcowego wyniku sprawy, bowiem żądania B. R. i tak nie zasługują na uwzględnienie.
Co prawda z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd oparł rozstrzygnięcie na normie prawnej wynikającej z art. 151 w/w ustawy, jednakże treść uzasadnienia wskazuje, że faktycznie podstawą rozstrzygnięcia był art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy. Przepis ten został przez Sąd zastosowany w sposób niewłaściwy, bowiem naruszenie prawa materialnego nie miało żadnego wpływu na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 cytowanej wyżej ustawy tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Natomiast wskazane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa procesowego jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie
Przede wszystkim nieusprawiedliwiony pozostaje zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 ustawy procesowej, który określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania.
Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i, że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa. Przepis ten w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego może stanowić podstawę także podważenia stanu faktycznego przyjętego przez Sąd pierwszej instancji.
Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd pierwszej instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu. Podkreślić należy, iż kontrola zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne powinna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego sprawy wniesionych do sądu spraw.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji poddał prawidłowej ocenie wszystkie niezbędne aspekty sprawy, w których są wątpliwości.
Z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sąd przeanalizował zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Uzasadnienie to wbrew zarzutom skargi kasacyjnej odpowiada wymogom art. 141 § 4 ustawy procesowej i nie budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżone orzeczenie zostało podjęte po pełnej analizie akt sprawy. To, że Sąd pierwszej instancji nie wskazał jako podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji art. 145 ustawy procesowej lecz powołał normę art. 151 ustawy procesowej nie może stanowić podstawy uwzględnienia zarzut naruszenia art. 141 § 4 ustawy procesowej, albowiem wbrew zarzutom skargi kasacyjnej nie można w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przyjąć, że zaistniała w sprawie oczywista sprzeczność sentencji wyroku z uzasadnieniem. Sprzeczność taka zachodzi wówczas gdy treść rozstrzygnięcia nie pokrywa się z motywami, stanowiącymi wyjaśnienie sentencji rozstrzygnięcia. Z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w tej sprawie.
Do wniosku takiego prowadzi analiza zaskarżonego wyroku, który w swej treści jednoznacznie odpowiada sentencji. Sąd pierwszej instancji uchylił zaskarżoną decyzję zasadnie przyjmując, że rozstrzygnięcie odmawiające nakazania J. L. odprowadzania ścieków do rowu nie wynika z żądania B. R., które wszczęło postępowanie administracyjne w sprawie nakazanie doprowadzenia do stanu,w którym J. L. nie odprowadzałby wody i ścieki na grunty sąsiednie (art. 29 ust. 1 pkt 2 Prawa wodnego). Ponadto jak zasadnie podkreślono w zaskarżonym wyroku, B. R. nigdy nie wnosił o nakazanie sąsiadowi odprowadzania ścieków do przydrożnego rowu co sugerowała by osnowa decyzji organu pierwszej instancji, z którą Kolegium się zgodziło a to przecież w sposób oczywisty pozbawione jest podstawy prawnej.
Tym samym nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż rozstrzygniecie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia. Dlatego też wadliwość w postaci błędnego sformułowania rozstrzygnięcia, które w okolicznościach niniejszej sprawy stanowiło inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zasadnie spowodowała uchylenie zaskarżonej decyzji, skoro uchybienie to może zostać naprawione przez organ odwoławczy co także trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.
Tym samym wywody Sądu pierwszej instancji przemawiające za uchyleniem zaskarżonej decyzji, odpowiadają sentencji tego wyroku,w którym przecież w jej pkt. pierwszym uchylono zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. Poza tym, w sytuacji zamieszczenia także w motywach zaskarżonego wyroku stwierdzenia cytat " biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji " oraz cytat " w orzeczeniu uwzględniającym skargę sąd orzeka o zwrocie kosztów na rzecz skarżącego" nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego brak oczywistej sprzeczności sentencji wyroku z uzasadnieniem mimo błędnego wskazania normy z art. 151 ustawy procesowej, a tylko wówczas należałoby uwzględnić skargę z powodu naruszenia art. 141 § 4 ustawy procesowej.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy procesowej. Z dyspozycji art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów prawa materialnego będzie miało postać błędnej wykładni lub zastosowania do ustalonego stanu faktycznego sprawy przepisu, który nie może mieć do niego zastosowania (błąd subsumcji). Warunkiem uwzględnienia skargi ze wskazanych wyżej powodów jest ustalenie, że stwierdzone naruszenie prawa materialnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podnosząc zatem zarzut naruszenia tej normy prawa procesowego nie można czynić tego bez odpowiedniego powiązania tej normy procesowej z właściwym przepisem prawa materialnego, którego błędnej wykładni dokonał Sąd bądź niewłaściwie go zastosował. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skoro przepis ten ma zbyt ogólny charakter gdyż dotyczy wszystkich naruszeń prawa materialnego za niewystarczające należy uznać samodzielne wskazanie tej normy, jak to wadliwie uczyniono w skardze Samorządowego Kolegium Odwoławczego z T. Zatem nie powiązanie z odpowiednim przepisem prawa materialnego zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a ustawy procesowej w istocie prowadzi do wniosku, że zarzut w tym zakresie nie został należycie sprecyzowany, aby umożliwić Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przyjęcie go do rozpoznania. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała żadnych wątpliwości interpretacyjnych.
Sąd kasacyjny nie jest bowiem uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny nie bada ponownie legalności zaskarżonej decyzji w takim zakresie, w jakim może (i powinien) to czynić Sąd pierwszej instancji.
Dlatego też mając powyższe na uwadze uznać należy, iż skarga kasacyjna złożona w tej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych zarzutów.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.