Uzasadnienie
Wyrokiem z 12 października 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w O. (dalej: Spółka) uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Środowiska z [...] marca 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Marszałka Województwa Opolskiego z [...] stycznia 2017 r. w przedmiocie odmowy zmiany decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] stycznia 2017 r. Marszałek Województwa Opolskiego odmówił zmiany decyzji własnej z [...] maja 2015 r., którą udzielił Spółce pozwolenia zintegrowanego dla instalacji do biologicznego przetwarzania odpadów o zdolności przetwarzania 60 000 Mg/rok, (ok 164.4 Mg/dobę) wraz z instalacją do mechanicznego przetwarzania odpadów oraz instalacją do kompostowania odpadów, powiązanych technologicznie z instalacją biologiczną, zlokalizowaną w [...] przy ul. [...]. Organ stwierdził, że zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z Planem Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017, przyjętym uchwałą nr XX/271/2012 Sejmiku Województwa Opolskiego z 28 sierpnia 2012 r. oraz z uchwałą nr XX/272/2012 Sejmiku Województwa Opolskiego z 28 sierpnia 2012 r. w sprawie wykonania Planu Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017 (Dz. Urz.
Woj. Opolskiego z 2012 r., poz. 1324 ze zm.). Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 186 pkt 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2016 r., poz. 672 ze zm. – dalej: p.o.ś.).
Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka.
Decyzją z [...] marca 2017 r. Minister Środowiska utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa Opolskiego z 12 stycznia 2017 r.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w obowiązującym Planie Gospodarki Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017 (dalej: plan) Spółka jest zarządcą instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów (MBP). W związku z rozbudową instalacji (części kompostowni tunelowej) Spółka wystąpiła o zmianę pozwolenia zintegrowanego polegającą na rozszerzeniu listy przetwarzanych odpadów w procesie R3 (przez kompostowanie) o ulegające biodegradacji odpady z ogrodów i parków (w tym z cmentarzy) (kod odpadu 20 02 01) oraz odpady z targowisk (kod odpadu 20 03 02), które stanowią odpady zielone w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 12 ustawy o odpadach (Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm. – dalej: ustawa o odpadach). Zgodnie z planem, w regionie obsługiwanym przez Spółkę (Centralny Region Województwa Opolskiego) kompostowaniem odpadów zielonych zajmuje się B. sp. z o.o. w [...] - zarządca kompostowni zlokalizowanej na terenie Miejskiego Składowiska Odpadów w [...].
Spółka powołała się na umowę konsorcjum zawartą 26 listopada 2012 r. z B. sp. z o.o. w [...], w wyniku której powstało [...] [...] w [...], obsługujące Centralny Region Gospodarki Odpadami w Województwie Opolskim w pełnym zakresie dotyczącym gospodarki odpadami. W ocenie Spółki, umowa konsorcjum uprawnia oba zakłady do swobodnego przejmowania zadań powierzonych w planie. Zdaniem organu, zgodnie z planem, podmiotem odpowiedzialnym za funkcję kompostowania odpadów zielonych jest B., a proces ten ma odbywać się na pryzmach trapezowych w kompostowni zorganizowanej na terenie Miejskiego Składowiska Odpadów w [...].
Natomiast Spółka planuje przejąć to zadanie i realizować je w znajdującej się aktualnie w rozbudowie kompostowni tunelowej. Pomimo umowy konsorcjum plan traktuje oba zakłady rozdzielnie, przypisując im poszczególne zadania w sposób indywidualny. Wprowadza to ład przede wszystkim w kwestii odpowiedzialności zakładów i wynika także z umowy konsorcjum.
Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Uwzględniając skargę Sąd I instancji wskazał, że przesłanką odmowy zmiany pozwolenia zintegrowanego jest niezgodność sposobu gospodarowania odpadami ze sposobem gospodarowania odpadami ujętym w obowiązującym planie gospodarki odpadami. Natomiast organy przyjęły, że dany sposób gospodarowania odpadami wiąże się z konkretnym podmiotem wskazanym w planie gospodarki odpadami do danego sposobu gospodarowania odpadami, a to oznacza, że inny podmiot nie może ubiegać się o uzyskanie pozwolenia na ten sam sposób gospodarowania odpadami. Sąd I instancji wskazał, że wniosek Spółki dotyczył rozszerzenia katalogu odpadów ujętych w tabeli 5 pozwolenia zintegrowanego z [...] maja 2015 r. przetwarzanych metodą R3 o odpady o kodach 20 02 01 i 20 03 02. We wniosku Spółka nie wskazała, żeby sposób gospodarowania tymi odpadami był odmienny od sposobu gospodarowania pozostałymi odpadami wymienionymi już w tabeli 5. Dotychczasowy sposób gospodarowania odpadami ujętymi w tabeli 5 był zgodny z obowiązującym Planem Gospodarowania Odpadami dla Województwa Opolskiego na lata 2012-2017, a więc tym samym sposób gospodarowania odpadami o kodach wskazanych we wniosku Spółki nie może być niezgodny z tym planem.
Posiadanie przez inny podmiot pozwolenia na przetwarzanie (kompostowanie) odpadów zielonych nie może być przeszkodą do uzyskania takiego samego pozwolenia przez inny podmiot. Samo pozwolenie zintegrowane nie uprawnia jeszcze podmiotu do prowadzenia działalności we wskazanym w nim zakresie, bowiem dopiero ujęcie tego podmiotu w wojewódzkim planie gospodarowania odpadami pozwala mu na jej podjęcie. Natomiast pozwolenie zintegrowane (art. 38 ust. 3a ustawy o odpadach) uprawnia podmiot do wystąpienia z wnioskiem o dokonanie zmiany uchwały w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarowania odpadami.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ.
W pierwszej kolejności organ zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm. – dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 145a § 1, art. 151 i art. 153 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej: p.p.s.a.). Organ powiązał naruszenie wskazanych wyżej norm prawa procesowego z następującymi przepisami.
Po pierwsze, art. 186 pkt 1 p.o.ś. Zdaniem organu, polegało to na niezgodnej z prawem kontroli zaskarżonej decyzji i błędnym przyjęciu, że zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest zgodny z planem.
Po drugie, art. 38a ustawy o odpadach oraz art. 192 p.o.ś. przez brak ustalenia że planowana instalacja nie została ujęta w planie.
Po trzecie, art. 155 k.p.a., przez przyjęcie, że możliwe było pozytywne załatwienie wniosku Spółki w trybie art. 155 k.p.a. pomimo, że organy w ogóle nie rozważały, czy za zmianą decyzji Marszalka Województwa Opolskiego z [...] maja 2015 r. przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.
Po czwarte, art. 38 ust. 3 pkt 2 oraz art. 38 ust. 3a i 3b ustawy o odpadach przez błędne ustalenie, że planowana instalacja jest określona w planie, a co za tym idzie mogłaby stanowić podstawę zmiany uchwały w sprawie przyjęcia planu po zmianie pozwolenia zintegrowanego.
Po piąte, art. 35 ust. 6 pkt 2 oraz art. 30 ust. 4 ustawy o odpadach, przez przyjęcie, że możliwe było pozytywne załatwienie wniosku Spółki w trybie art. 155 k.p.a. pomimo, że po uwzględnieniu wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego w wyniku przetwarzania odpadów o kodach 20 02 01 i 20 03 02 w procesie R3 mógłby powstawać kompost nieodpowiadający wymaganiom. Pozostawałoby to w sprzeczności z art. 36 ust. 6 pkt 2 oraz art. 30 ust. 4 ustawy o odpadach oraz planem. Z planu wynika bowiem, że celem funkcjonowania instalacji do przetwarzania selektywnie zebranych odpadów zielonych (odpadów o kodach 20 02 01 i 20 03 02) jest wytwarzanie z nich produktu o właściwościach nawozowych lub środków wspomagających uprawą roślin, spełniającego wymagania określone w przepisach odrębnych lub materiału po procesie kompostowania lub fermentacji dopuszczonego do odzysku w procesie odzysku R1O, spełniającego wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ust. 4 ustawy o odpadach.
Ponadto organ zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie.
Po pierwsze, art. 186 pkt 1 w związku z art. 192 p.o.ś. W ocenie organu, przepisy te w żaden sposób nie różnicą podstawy odmowy wydania pozwolenia, a więc każda niezgodność zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z planem gospodarki odpadami może być podstawą odmowy zmiany pozwolenia zintegrowanego.
Po drugie, art. 38 ust. 1 ustawy o odpadach w związku z art. 186 pkt 1 p.o.ś. przez utożsamianie wojewódzkiego planu gospodarki odpadami z uchwałą w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami.
Po trzecie, art. 38a ustawy o odpadach w związku z art. 192 p.o.ś. przez niewłaściwe niezastosowanie. Planowana przez Spółkę instalacja przeznaczona do przetwarzania odpadów zielonych nie została bowiem ujęta w planie.
Po czwarte, art. 155 k.p.a. przez niewłaściwe zastosowanie w zakresie w jakim wskazuje on, że za zmianą decyzji ma przemawiać interes społeczny lub słuszny interes strony.
Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto organ wniósł o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Spółka wniosła o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.
W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Po pierwsze, przesłanki odmowy wydania pozwolenia zintegrowanego określa art. 186 p.o.ś. Przepis ten stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany pozwolenia zintegrowanego, co oznacza, że nie można zmienić dotychczasowego pozwolenia zintegrowanego, jeżeli zaistniały przesłanki negatywne, które uniemożliwiałyby jego wydanie. Zgodnie z art. 186 pkt 1 p.o.ś., organ właściwy do wydania pozwolenia zintegrowanego odmówi jego wydania, [...] jeżeli zamierzony sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z planami gospodarki odpadami, o których mowa w ustawie o odpadach. W kontekście zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej należy na podkreślić, że charakter prawny i kontrowersje związane z planami gospodarki odpadami, są bez znaczenia w tej sprawie, ponieważ powołany wyżej art. 186 pkt 1 p.o.ś. w sposób jednoznaczny uzależnia możliwość wydania bądź zmiany pozwolenia zintegrowanego od zgodności zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z aktem kierownictwa wewnętrznego, jakim jest wojewódzki plan gospodarki odpadami.
Znaczenie ma natomiast prawidłowa wykładnia użytego w tym przepisie pojęcia prawnego "sposób gospodarowania odpadami". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawiona w tym zakresie interpretacja Sądu I instancji zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest prawidłowa, a odmienne stanowisko organu nie zasługuje na uwzględnienie. "Gospodarowanie odpadami" zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 2 ustawy o odpadach, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o gospodarowaniu odpadami, rozumie się przez to zbieranie, transport, przetwarzanie odpadów, łącznie z nadzorem nad tego rodzaju działaniami, jak również późniejsze postępowanie z miejscami unieszkodliwiania odpadów oraz działania wykonywane w charakterze sprzedawcy odpadów lub pośrednika w obrocie odpadami. Oznacza to, że "sposób gospodarowania odpadami", to nic innego jak sposób w jaki wykonywane są czynności polegające na zbieraniu, transporcie lub przetwarzaniu odpadów, a więc metoda według której wykonywane są te czynności, a nie podmiot, które te czynności wykonuje.
Rozszerzająca wykładnia tego pojęcia prezentowana przez Ministra Środowiska w sposób nieuzasadniony "usztywnia" regulacje wojewódzkich planów gospodarki odpadami, które są przecież prognozami i nie powinny uniemożliwiać prawidłowej gospodarki odpadami na terenie danego województwa w okresie objętym ich obowiązywaniem. Sposób gospodarowania odpadami należy zatem interpretować jedynie w zakresie przedmiotowym, a nie również podmiotowym. Odmienna interpretacja art. 186 pkt 1 p.o.ś. mogłaby ponadto powodować w praktyce liczne trudności, ponieważ wykluczałyby w okresie obowiązywania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami zmiany podmiotowe podmiotów gospodarujących odpadami wynikające przykładowo z przekształcenia spółek prawa handlowego.
Z tych powodów na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 186 pkt 1 p.o.ś. Sąd I instancji dokonał prawidłowej wykładni tego przepisu nie podzielając oceny organu w zakresie sprzeczności zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z wojewódzkim planem gospodarki odpadami. Na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 186 pkt 1 w związku z art. 192 p.o.ś. Wbrew twierdzeniom organu, Sąd I instancji nie wyraził poglądu, że nie każda niezgodność zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z planem gospodarki odpadami może być podstawą odmowy zmiany pozwolenia zintegrowanego. Stwierdził natomiast prawidłowo, że zmiana po stronie podmiotu prowadzącego daną instalację objętą planem, nie jest zmianą sposobu gospodarowania odpadami wykluczającą możliwość zmiany pozwolenia zintegrowanego na podstawie art. 186 pkt 1 p.o.ś.
Po drugie, organ zarzucił naruszenie art. 38a ustawy o odpadach oraz art. 192 p.o.ś. Zgodnie z art. 38a ustawy o odpadach, jeżeli instalacja, przeznaczona do przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, odpadów zielonych oraz przeznaczonych do składowania pozostałości z sortowania odpadów komunalnych i pozostałości z procesu mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych, nie została ujęta w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, odmawia się wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozwolenia na budowę, pozwolenia zintegrowanego lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów w tej instalacji. Argumentacja organu w tym zakresie sprowadza się do stwierdzenia, że w wojewódzkim planie gospodarki odpadami nie została ujęta żadna instalacja do kompostowania odpadów zielonych, która miałaby być zaplanowana do wybudowania przez Spółkę, w związku z czym nie można było zmienić pozwolenia zintegrowanego w zakresie przyjmowania i przetwarzania odpadów zielonych.
Należy jednak podkreślić, że art. 38a ustawy o odpadach wymaga jedynie uwzględnienia w planie danej instalacji (co w tej sprawie niewątpliwie miało miejsce), nie wymagając jednocześnie ścisłego i "sztywnego" powiązania jej z konkretnym podmiotem. Jest to niewątpliwie przepis o charakterze wyjątkowym i jako taki nie powinien być wykładany rozszerzająco. W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 38 ust. 3 pkt 2 oraz art. 38 ust. 3a i 3b ustawy o odpadach przez błędne ustalenie, że planowana instalacja jest określona w planie, a co za tym idzie mogłaby stanowić podstawę zmiany uchwały w sprawie przyjęcia planu po zmianie pozwolenia zintegrowanego. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji wskazał jedynie, że Spółka zamierza wystąpić o zmianę uchwały w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarowania odpadami po uzyskaniu zmiany pozwolenia zintegrowanego w żądanym zakresie.
Sąd I instancji nie oceniał dopuszczalności zastosowania tych przepisów, ponieważ wykraczało to poza granice tej sprawy (wniosek w tym przedmiocie nie został przez Spółkę nawet jeszcze złożony), natomiast prawidłowo ocenił, że przesłanki o charakterze podmiotowym nie stanowią zmiany sposobu gospodarowania odpadami ujętego w wojewódzkim planie gospodarki odpadami.
Po trzecie, w skardze kasacyjnej organ zarzucił naruszenie art. 35 ust. 6 pkt 2 oraz art. 30 ust. 4 ustawy o odpadach, przez przyjęcie, że możliwe było pozytywne załatwienie wniosku Spółki w trybie art. 155 k.p.a. pomimo, że po uwzględnieniu wniosku o zmianę w wyniku przetwarzania odpadów o kodach 20 02 01 i 20 03 02 w procesie R3 mógłby powstawać kompost nieodpowiadający wymaganiom. Zdaniem organu, pozostawałoby to w sprzeczności z art. 36 ust. 6 pkt 2 oraz art. 30 ust. 4 ustawy o odpadach oraz planem. Z planu wynika bowiem, że celem funkcjonowania instalacji do przetwarzania selektywnie zebranych odpadów zielonych (odpadów o kodach 20 02 01 i 20 03 02) jest wytwarzanie z nich produktu o właściwościach nawozowych lub środków wspomagających uprawą roślin, spełniającego wymagania określone w przepisach odrębnych lub materiału po procesie kompostowania lub fermentacji dopuszczonego do odzysku w procesie odzysku R10, spełniającego wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 30 ust. 4 ustawy o odpadach.
Jest to zatem zarzut, który w istocie sprowadza się do oceny samego pozwolenia zintegrowanego i opiera się na stwierdzeniu, że na skutek działań Spółki powstanie kompost niespełniający wymagań. Odmienne stanowisko prezentuje Spółka, stwierdzając, że przynajmniej część kompostu będzie spełniała wymagania stawiane przez przepisy ustawy o odpadach oraz plan. W postępowaniu administracyjnym kwestia ta miała jednak drugorzędne znaczenie, ponieważ podstawową przesłankę odmowy zmiany pozwolenia zintegrowanego stanowiła powołana przez organ sprzeczność zamierzonego sposobu gospodarowania odpadami z planem. Z tego też powodu kwestia ta nie była przedmiotem szerszych rozważań Sądu I instancji, szczególnie, że Sąd ten nie posiada wiadomości specjalnych pozwalających mu na ocenę procesów technologicznych odzysku odpadów. Kwestia te będzie przedmiotem oceny właściwego organu przy ponownym rozpoznaniu sprawy.
Po czwarte, na uwzględnienie zasługiwały zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 155 k.p.a. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podstawę zmiany decyzji w sprawie pozwolenia zintegrowanego nie stanowi art. 155 k.p.a., ale art. 163 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może uchylić lub zmienić decyzję, na mocy której strona nabyła prawo, także w innych przypadkach oraz na innych zasadach niż określone w niniejszym rozdziale, o ile przewidują to przepisy szczególne. Tego rodzaju przepisem szczególnym jest art. 192 p.o.ś., który uzależnia zmianę pozwolenia zintegrowanego od spełnienia warunków dla wydania tego rodzaju pozwolenia. Uchybienie to nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, ponieważ zaskarżony wyrok, pomimo częściowo nieprawidłowego uzasadnienia, odpowiada prawu, a przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy będą zobowiązane uwzględnić wyrażoną w tym zakresie ocenę prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Po piąte, na uwzględnienie nie zasługiwał zarzut naruszenia art. 38 ust. 1 ustawy o odpadach w związku z art. 186 pkt 1 p.o.ś. przez utożsamianie wojewódzkiego planu gospodarki odpadami z uchwałą w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do stawiania tego rodzaju zarzutu Sądowi I instancji na podstawie stwierdzenia, że "pozwolenie zintegrowane nie uprawnia jeszcze podmiotu do prowadzenia działalności we wskazanym w nim zakresie, bowiem dopiero ujęcie tego podmiotu w wojewódzkim planie gospodarowania odpadami pozwala mu na jej podjęcie.
Natomiast pozwolenie zintegrowane zgodnie z art. 38 ust. 3a ustawy o odpadach uprawnia podmiot do wystąpienia z wnioskiem o dokonanie zmiany uchwały w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarowania odpadami." Z tego fragmentu uzasadnienia zaskarżonego wyroku w żadnej mierze nie wynika, że Sąd I instancji utożsamia uchwałę w sprawie przyjęcia wojewódzkiego planu gospodarki odpadami (akt kierownictwa wewnętrznego) z uchwałą w sprawie wykonania wojewódzkiego planu gospodarki odpadami (akt prawa miejscowego).
Po szóste, ze wskazanych wyżej powodów nie można zarzucić Sądowi I instancji, że dokonał nieprawidłowej kontroli legalności zaskarżonej decyzji, a zatem zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1, art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 145a § 1, art. 151 i art. 153 p.p.s.a. nie zasługiwały na uwzględnienie.
Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.