Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. D. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] czerwca 2011 r., utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2011 r., którą udzielono pozwolenia na rozbiórkę oficyny budynku mieszkalno- usługowego i budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce w W. ul. [...], nr ewid. gr. [...]- w granicy z działką nr ewid. [...] oraz zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę E. i W. K. obiektu obejmującej rozbudowę budynku mieszkalno- usługowego o część mieszkalną według projektu indywidualnego na działce położonej w ww. miejscowości nr ewid. gr. [...].
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A. D. Pismem z dnia 23 marca 2012 r. skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego z dnia [...] czerwca 2011 r., ewentualnie o wstrzymanie wykonania tejże decyzji w części dotyczącej pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu wniosku skarżąca stwierdziła, że wykonanie skarżonej decyzji może wyrządzić jej znaczną szkodę oraz spowodować trudne do odwrócenia skutki z uwagi na uniemożliwienie jej korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób. Inwestorzy wykonali już rozbiórkę i rozpoczęli budowę w granicy z działką skarżącej, co również wiąże się z uciążliwościami dla matki skarżącej związanymi z pracami budowlanymi, a także immisjami oraz późniejszym spadkiem wartości nieruchomości. Skarżąca uzasadniła powyższy wniosek dodatkowo tym, że postawienie znacznych rozmiarów budynku w granicy z jej działką zasłoni jej widok oraz światło, spowoduje zakłócenie dostępu fal radiowych, telewizyjnych i telefonii komórkowej, zakłóci przewiew wiatru i przepływ dymu, wegetacje roślin i drzew.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 61 § 3 in principio ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270- zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości lub w część aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stwierdzić przy tym należy, iż dopuszczalnym jest wstrzymanie wykonania decyzji na podstawie powyższego przepisu w postępowaniu kasacyjnym wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r. sygn. akt I GPS 1/07, opubl. ONSAiWSA 2007 r. Nr 4, poz. 77).
Celem instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie, jest zapewnienie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie ochrony tymczasowej wiąże się, więc zawsze z próbą zapobieżenia wystąpienia wyżej wskazanych zagrożeń, które mogą wystąpić jako następstwo wykonania aktu lub czynności.
Rozpatrując kwestie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należy także mieć na uwadze nie tylko skutki, jakie wystąpią po stronie skarżącej, ale także skutki, jakie spowoduje rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie dla pozostałych stron i uczestników postępowania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 września 2007 r. sygn. akt II OZ 725/07, z dnia 14 listopada 2007 r. sygn. akt II OZ 1122/07).
Zauważyć przede wszystkim trzeba, iż proces budowlany jest działalnością, która z zasady łączy się z możliwością wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skutki wykonania decyzji, przed rozstrzygnięciem sprawy przez Sąd, dotyczą jednak przede wszystkim interesów inwestora. To inwestor ponosi ryzyko prowadzenia robót przed rozpoznaniem skargi, czy też skargi kasacyjnej. Nie należy jednak zapominać, że inwestor miał prawo do rozpoczęcia robót budowlanych na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Prowadzenie prac przez inwestora, mimo trwającego postępowania sądowego, odbywa się na jego wyłączne ryzyko, bowiem kwestia ewentualnego przywrócenia stanu poprzedniego- gdyby zaistniała taka konieczność- będzie obciążać właśnie inwestora.
Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej nie może natomiast sprowadzać się do powstrzymania procesu inwestycyjnego w ogóle, a za zasadnością zastosowania takiej ochrony przemawiać będą tylko takie obiektywne okoliczności sprawy, które ze względu na negatywne i nieakceptowane prawem skutki, mogą powodować realne niebezpieczeństwa, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oceniając podnoszone przez skarżącą okoliczności, którymi uzasadniono rozpoznawany wniosek, stwierdzić trzeba, iż nie należą one do takich, o których mowa powyżej i które czyniłyby wniosek zasadnym. Nie chodzi tutaj przy tym o niebezpieczeństwo wyrządzenia jakiejkolwiek szkody, ale takiej, która może przybrać znaczne rozmiary, a także o sytuację taką, w której powrót do stanu poprzedniego zmienionej w sposób istotny i trwały rzeczywistości będzie w zasadzie niemożliwy lub będzie wymagał znacznych nakładów sił i środków.
Fakt budowy budynku mieszkalno- usługowego na działce sąsiedniej, o ile istotnie może wiązać się z pewnymi niedogodnościami dla skarżącej oraz osób, z którymi wspólnie zamieszkuje, o tyle nie można uznać, że okoliczności te, jak powyżej przytoczone, mają charakter jaki wymagany jest przez art. 61 § 3 p.p.s.a.
Również na tym etapie postępowania nie można było odnieść się do argumentacji zmierzającej do zakwestionowania prawidłowości przyjętego rozwiązania budowlanego w zakresie budowy w granicy z działką skarżącej oraz konsekwencji takiego założenia budowlanego, a co składało się na główną argumentację rozpoznawanego wniosku. Kwestia ta, jako odnosząca się przede wszystkim do sformułowanych w zaskarżonym wyroku poglądów Sądu pierwszej instancji, będzie kontrolowana przez Naczelny Sąd Administracyjny na etapie rozpoznawania skargi kasacyjnej w zakresie podniesionych przez skarżącą podstaw kasacyjnych. Ocena prawidłowości poglądów wyrażonych przez ten Sąd na tym etapie postępowania jest natomiast niedopuszczalna.
Ze wskazanych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny, mając na względzie treść art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., wniosek o wstrzymanie kontrolowanej w sprawie decyzji oddalił, jako pozbawiony zasadności.