Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 27 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 833/08

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 811/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. L. i W. L. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania, w sprawie zakończonej wydaniem decyzji pozwalającej na budowę z dnia [...] maja 2005 r., nr [...] dla inwestycji polegającej na realizacji budynku mieszkalnego dwurodzinnego, wraz z infrastrukturą techniczną.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji stwierdził, co następuje

W dniu 19 grudnia 2006 r. M. L. i W. L. złożyli wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2005 r., pozwalającej na budowę budynku mieszkalnego dwurodzinnego. W uzasadnieniu wniosku podnieśli, że bezpodstawnie odmówiono im przymiotu strony we wskazanym wyżej postępowaniu. Podnieśli też, że przedmiotowa inwestycja została zrealizowana w sposób niezgodny z wydanym pozwoleniem na budowę. Wnioskujący wskazali jako podstawę wznowienia art. 145 § 1 pkt 4 i art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Decyzją z dnia [...] marca 2007 r., znak [...] Prezydent Miasta Krakowa odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że zgodnie z art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego podanie o wznowienie postępowania strona wnosi w ciągu miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Stosownie natomiast do art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. W przedmiotowej sprawie organ uznał, że M. L. i W. L. uzyskali dokładne informacje o wydaniu przedmiotowego pozwolenia na budowę w dniu 28 sierpnia 2006 r., czyli w dniu odbioru przez ich pełnomocnika pisma z Wydziału Architektury Urbanistyki UMK, w którym zostali poinformowani, iż w przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy – Prawo budowlane nie przysługiwał im przymiot strony.

Biorąc powyższe pod uwagę Prezydent Miasta Krakowa uznał, że termin określony w art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego upływał dnia 28 września 2006 r. i nie został przez wnioskodawców dochowany. Organ wskazał także, że nie został dochowany termin określony w art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż strona dowiedziała się o nowych okolicznościach faktycznych istotnych dla sprawy istniejących w dniu wydania decyzji, które nie były znane organowi w dniu 16 sierpnia 2006 r., czyli w dniu oględzin przedmiotowej inwestycji dokonanej w związku ze skargą wnioskodawców do Krakowskiego Zarządu Komunalnego. W dniu 16 sierpnia 2006 r. sporządzono protokół, w którym "ustalono, że istniejący projekt jest wadliwy i że inwestor [...] Ltd. dostarczy poprawioną dokumentację drogi dojazdowej przebiegającej wzdłuż posesji Nr 19". Protokół ten został podpisany przez pełnomocnika M. L. i W. L.. W konsekwencji wniosek o wznowienie postępowania należało złożyć do dnia 16 września 2006 r.

Organ uznał, że w sprawie nie ma znaczenia, iż dopiero w dniu 15 grudnia 2006 r. strona uzyskała informację, że budowa drogi dojazdowej dotyczącej inwestycji na działce [...] jest integralną częścią wydanej decyzji nr [...], gdyż dla oceny zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania istotne znaczenie ma jedynie data powzięcia wiadomości przez wnioskujących o wznowienie o okolicznościach mogących stanowić podstawę do wznowienia, nie zaś o decyzji.

W dniu 5 kwietnia 2007 r. M. L. i W. L. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji, w którym podnieśli, że za termin określony w art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego uznany powinien być dzień 15 grudnia 2006 r. W tym bowiem dniu, w związku z pismem Krakowskiego Zarządu Dróg Komunalnych potwierdzającym, iż budowa drogi dojazdowej do inwestycji na działce [...] jest integralną częścią przedmiotowej decyzji, skarżący uznali że mają interes prawny dotyczący wydanego pozowanie na budowę.

Decyzją z dnia [...] maja 2007 r., znak [...] Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy uznał za właściwe stanowisko Prezydenta Miasta Krakowa stwierdzające, że w przedmiotowej sprawie nie zostały dotrzymane terminy określone w art. 148 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto organ wskazał, że skarżący informacje o wydaniu przedmiotowego pozwolenia uzyskali już w lipcu 2006 r., o czym świadczy pełnomocnictwo udzielone przez nich radcy prawnemu H. P. w dniu 4 lipca 2006 r. do zastępowania ich przed organami administracji w sprawie realizowanej inwestycji przez inwestora [...] Ltd. Organ stwierdził również, że w niniejszej sprawie nie zaistniała nowa okoliczność dająca podstawę do wznowienia postępowania, gdyż realizacji inwestycji niezgodnie z pozwoleniem na budowę nie można uznać za taką okoliczność.

Skargę od powyższej decyzji w dniu [...] czerwca 2007 r. wnieśli M. L. i W. L., domagając się jej uchylenia. Skarżący zarzucali organowi naruszenia art. 7, 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności nie podjęcie przez organ żadnych działań mających na celu wyjaśnienie stanu faktyczny sprawy, zaniedbanie obowiązku należytego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych istotnych dla wydanej decyzji oraz pominięcie istotnego obowiązku zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu. W uzasadnieniu skargi podtrzymano twierdzenia zawarte w odwołaniu od decyzji organu l instancji. Ponadto wskazano, że wniosek skarżących z dnia 19 grudnia 2006 r. nie był pierwszym w sprawie. Skarżący złożyli w dniu 31 lipca 2006 r. pismo w sprawie, jednakże nie zostało ono rozpatrzone przez organ I instancji jako wniosek o wznowienie postępowania.

Wyrokiem z dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 811/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. L. i W. L. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania.

Sąd stwierdził, że organy obu instancji w sposób prawidłowy ustaliły, iż brak jest przesłanek do wznowienia postępowania, ponieważ skarżący uchybili terminowi jednego miesiąca do wniesienia podania o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 §1 i §2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu skarżący, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, o decyzji o pozwoleniu na budowę nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. dowiedzieli się w dniu 28 sierpnia 2006 r., czyli w dniu otrzymania pisma z Urzędu Miasta Krakowa Wydziału Architektury i Urbanistyki informującego o wydanej przedmiotowej decyzji.

Natomiast o nowych okolicznościach faktycznych w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę nie znanych organowi, który wydał decyzję, dowiedzieli się w dniu 16 sierpnia 2006 r., w czasie udziału w komisji przeprowadzającej oględziny na działce inwestora w sprawie ustalenia stanu faktycznie wykonanych robót. W konsekwencji, wniosek wniesiony przez skarżących w dniu 19 grudnia 2006 r. należało zdaniem Sądu uznać za wniesiony po terminie określonym w art. 148 §1 i §2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ponadto Sąd I instancji wskazał, że pismo złożone przez pełnomocnika skarżących w dniu 31 lipca 2006 r. nie spełniało wymogów określonych w art. 63 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. W piśmie skarżących nie zostało sprecyzowane żądanie oraz nie została wskazana podstawa do wznowienia postępowania ani nie przytoczono okoliczności faktycznych i prawnych uzasadniających to wznowienie. Organ nie mógł uznać przedmiotowego pisma za podania o wznowienie, tym bardziej że było ono złożone przez profesjonalnego pełnomocnika strony skarżącej.

Od powyższego wyroku M. L. i W. L. złożyli skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi oraz o zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze kasacyjnej zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1. 1) art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie skutkujące brakiem ustalenia, że organ I instancji błędnie ustalił krąg stron postępowania, pomijając stronę skarżąca, właścicieli działki bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji;
2. 2) art. 60 i art. 65 § 1 Kodeksu cywilnego w związku z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące błędną wykładnią i interpretacją treści pisma strony skarżącej z dnia 31 lipca 2006 r.;
3. 3) art. 7, 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak ich zastosowania, jako że organ I instancji nie podjął żadnych działań, aby wyjaśnić stan faktyczny sprawy, zaniedbał obowiązku należytego informowania strony skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych istotnych dla wydanej decyzji oraz pominął istotny obowiązek zapewnienia czynnego udziału strony skarżącej w postępowaniu;
4. 4) art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.) poprzez brak jego zastosowania, skutkujący brakiem ustalenia, że stronie skarżącej w postępowaniu zakończonym wydaniem przedmiotowej decyzji przysługiwał przymiot strony;
5. 5) art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego przez organ I instancji;
6. 6) art. 145 § 1 pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku stwierdzenia, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do wznowienia postępowania administracyjnego przez organ I instancji;
7. 7) art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że strona skarżąca uchybiła terminowi jednego miesiąca od dnia wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania przedmiotowej decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję;
8. 8) art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że strona skarżąca uchybiła terminowi jednego miesiąca od dnia w którym strona skarżąca dowiedziała się o przedmiotowej decyzji;
9. 9) art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku ustalenia, że organ I instancji dopiero na skutek ponowienia przez stronę skarżącą wniosku pismem strony skarżącej z dnia 19 grudnia 2006 r. odmówił wznowienia postępowania w drodze decyzji;

oraz naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. 1) art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na braku wszechstronnego zbadania sprawy przez Sąd I instancji;
2. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez ustalenie przez Sąd I instancji, że kontrola legalności zaskarżonej decyzji nie narusza prawa oraz poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia podania o wznowienie postępowania przez Sąd I instancji,
3. 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 134 § 1 poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na braku wszechstronnego zbadania sprawy przez Sąd I instancji;
4. 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez brak merytorycznego rozpatrzenia podania o wznowienie postępowania przez Sąd I instancji;
5. 5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ – ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 60 i art. 65 § 1 Kodeksu cywilnego w związku z art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wskutek czego przyjęto, że pismo strony skarżącej z dnia 31 lipca 2006 r. nie stanowiło wniosku o wznowienie postępowania;
6. 6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 63 i 64 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że pismo strony skarżącej z dnia 31 lipca 2006 r. nie stanowiło wniosku o wznowienie postępowania, gdyż nie spełniało wymogów z art. 63 i 64 Kodeksu postępowania administracyjnego;
7. 7) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, art. 7, 9 i 10 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak zastosowania, co skutkowało brakiem ustalenia, że wydana decyzja narusza prawo, a tym samym, że zachodziły podstawy merytoryczne do wznowienia postępowania;
8. 8) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 4 w związku z art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że strona skarżąca w dniu 28 sierpnia 2006 r. dowiedziała się o wydanej decyzji nr [...] z dnia [...] maja 2006 roku;
9. 9) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że o nowych okolicznościach faktycznych istniejących w dniu wydania decyzji o pozwoleniu na budowę strona skarżąca dowiedziała się w dniu 16 sierpania 2006 r.;
10. 10) art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 148 § 1 i § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że strona skarżąca dopiero w dniu 19 grudnia 2006 r. wniosła wniosek o wznowienie postępowania i że tym samym uchybiła terminowi jednego miesiąca do wniesienia podania o wznowienia postępowania;
11. 11) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 149 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na braku ustalenia, że organ I instancji dopiero po ponowieniu wniosku przez stronę skarżącą pismem z dnia 19 grudnia 2006 r. odmówił wznowienia postępowania w drodze decyzji;
12. 12) art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na tym, że Sąd I instancji w swoim uzasadnieniu nie rozpoznał wszystkich zarzutów skargi, w szczególności nie odniósł się do zarzutów merytorycznych strony skarżącej dotyczących przedmiotowej decyzji, a ponadto błędnie ustalił przebieg sprawy (stan faktyczny) na etapie postępowania administracyjnego;
13. 13) art. 155 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegający na braku zastosowania w związku z naruszeniami, jakich dopuścił się organ I instancji.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że pismo skarżących z dnia 31 lipca 2006 r. błędnie nie zostało przez organy administracyjne oraz przez Sąd I instancji potraktowane jako podanie o wznowienie postępowania. Skarżący wskazali, że w postępowaniu administracyjny obowiązuje zasada ograniczonego formalizmu co do treści i formy podań, organ powinien również dążyć do rozpoznania pism zgodnie z intencją i interesem strony. W przypadku niezrozumiałych lub budzących wątpliwości żądań strony powinien udzielić wnoszącemu podanie niezbędnych wskazówek i wyjaśnień w tym zakresie, zwłaszcza wówczas, gdy strona zwraca się z żądaniem załatwienia sprawy administracyjnej przez ten organ.

Ponadto żądanie strony w postępowaniu administracyjnym należy ocenić na podstawie treści pisma przez nią wniesionego, a nie na podstawie tytułu pisma. W związku z powyższym należy uznać, zdaniem skarżących, że wnieśli oni podanie o wszczęcie postępowania w dniu 31 lipca 2006 r. Natomiast wniosek z dnia 19 grudnia 2006 r. strona skarżąca złożyła celem przedstawienia pełnego uzasadnienia merytorycznego swojego stanowiska w sprawie, jednocześnie wnosząc o zajęcie stanowiska przez organ, aby umożliwić stronie skarżącej dalsze dochodzenie swoich spraw.

Skarżący wskazali również, że organ administracyjny nie może obciążać ich skutkami swojego błędnego działania oraz, że gdyby organ I instancji odmówił wznowienia postępowania w drodze decyzji w swoim piśmie z dnia 23 sierpnia 2006 r. niniejsze postępowanie sądowe byłoby bezprzedmiotowe, bowiem nie mógłby się powoływać na to, że strona uchybiła jednomiesięcznemu terminowi.

Zdaniem skarżących błędne jest również ustalenie, że wiedzę o nowych okolicznościach faktycznych uzyskali oni w dniu 16 sierpnia 2006 r. – dzień oględzin nieruchomości i spisania protokołu. Skarżący podnieśli, że dopiero pismo Krakowskiego Zarządu Komunalnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2006 r. stanowiło dowód na istnienie oddziaływania wznoszonej inwestycji na nieruchomość strony skarżącej. Ponadto dopiero z treści tego pisma dowiedzieli się oni, że budowa drogi przylegającej do nieruchomości strony skarżącej, znajdująca się na działce będącej własnością Gminy jest również objęta tym samym pozwoleniem na budowę, a w konsekwencji zatem, iż teren objęty przedmiotowym pozwoleniem przylega do nieruchomości strony skarżącej, aż z dwóch stron i przedmiotowe pozwolenie na budowę rozstrzyga też sprawy związane z wjazdem na posesję strony skarżącej.

Ponadto w skardze kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji naruszenie art. 135 i art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niedokonanie oceny merytorycznej sposobu działania organu I instancji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania sądowego. W niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. dlatego Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny skargi jedynie w granicach wyznaczonych zawartymi w niej zarzutami.

Oceniając trafność zgłoszonych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczących naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 28 k.p.a., 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 148 § 1 i 2 i art. 149 § 3 k.p.a. oraz przepisów postępowania, tj. art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b i c/ p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., art. 141 § 4 i art. 155 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie mogły one odnieść zamierzonego skutku z uwagi na ich bezzasadność.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest odmowa wznowienia postępowania z powodu niezachowania jednomiesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.

Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej za zasadne należy uznać stwierdzenie Sądu, że organy administracji wydając zaskarżoną decyzję nie naruszyły przepisów prawa, w szczególności art. 148 § 1 i § 2 k.p.a. oraz art. 149 § 3 k.p.a. – które stanowiły podstawę prawną rozstrzygnięcia. Podzielić też należy stanowisko Sądu, że wymienione wyżej przepisy zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane przez organy.

Kwestionując stwierdzony przez organy upływ wymaganego do wniesienia podania o wznowienie postępowania terminu, skarżący przede wszystkim podnieśli, że błędnie przyjęto, iż podanie o wznowienie postępowania zostało przez nich złożone w dniu 19 grudnia 2006 r. podczas gdy w istocie charakter taki posiadało pismo z dnia 31 lipca 2006 r.

Przedstawione wyżej stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. Jak trafnie zauważył Sąd w pisemnych motywach wyroku, rozstrzygające znaczenie dla oceny czy pismo z dnia 31 lipca 2006 r. należało traktować jako podanie o wznowienie postępowania, ma jego treść. Zgodzić należy się z dokonaną przez organy i zaakceptowaną przez sąd oceną, że zawarte w piśmie tym sformułowania wykluczają możliwość uznania pisma tego za podanie o wznowienie. Wskazują one na to, iż skarżący domagają się interwencji organów budowlanych, uważając, iż prowadzone roboty budowlane wykonywane są w sposób sprzeczny z warunkami pozwolenia na budowę (k. 11 akt adm.). Nie jest też bez znaczenia fakt, iż pismo to złożone zostało przez pełnomocnika strony, któremu znane są jako profesjonaliście wymogi określone w art.. 63 § 2 k.p.a. i który nie powinien mieć problemów ze sprecyzowaniem żądania.

Nie mogły również odnieść zamierzonego skutku zarzuty dotyczące biegu określonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. terminu.

Stosownie do treści art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z powodu przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Zasadnie przyjęto, iż skoro pełnomocnik skarżących H. P. potwierdziła w dniu 28 sierpnia 2006 r. odbiór pisma z Urzędu Miasta Krakowa informującego o wydaniu decyzji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] to tym samym uznać należy, że powzięła ona i jej mocodawcy wiadomość o wydaniu ww. decyzji.

W wypadku zaś powoływania się przez stronę składającą podanie o wznowienie na przyczynę określoną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. podanie takie stosownie do treści art. 148 § 1 k.p.a. należy wnieść w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia.

Również i w tym przypadku za trafne należy uznać stanowisko Sądu, podzielające dokonane przez organ ustalenia, że za początek biegu ww. terminu należy uznać dzień, w którym przeprowadzone zostały na działce inwestora oględziny wykonywanych przy realizacji inwestycji robót. W protokole oględzin zawarte zostało stwierdzenie o wadliwości projektu a także odniesiono się do dokumentacji projektowanej drogi dojazdowej.

Tym samym nie sposób podzielić zawartego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej stanowiska, iż skarżący dowiedzieli się o budowie przedmiotowej drogi dopiero z pisma Krakowskiego Zarządu Komunalnego w Krakowie z dnia 15 grudnia 2006 r.

Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zasadnie organy administracji i Sąd I instancji przyjęły, iż skoro wniosek o wznowienie został złożony do organu I instancji dopiero 19 grudnia 2006 r. to miało miejsce uchybienie terminu o którym mowa w § 1 i 2 art. 148 k.p.a. Zasadnie więc na podstawie art. 149 § 3 odmówiono wznowienia postępowania.

Wyczerpujące i spełniające wszystkie wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku czyni bezzasadnym zarzut naruszenia ww. przepisu.

Z przytoczonych wyżej powodów skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw należało oddalić (art. 184 p.p.s.a.).