Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 października 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. H., M. H., B. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu z dnia [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie zabudowy klatki schodowej w budynku mieszkalnym przy ul.[...] w [...].
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, co następuje
Decyzją z dnia 19.02.2002 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie zabudowy klatki schodowej w budynku mieszkalnym przy ul.[...] w [...]. W wyniku przeprowadzonych oględzin stwierdzono, że na poziomie I piętra, na podeście znajduje się ścianka obita obustronnie boazerią drewnianą grubości 12 cm. W ścianie tej osadzone są drzwi wejściowe do lokalu mieszkalnego nr 2. Według oświadczenia właścicielki mieszkania zabudowa klatki schodowej istniała już w czasie zakupu przez nią mieszkania tj. w 1985 r. Po rozpoznaniu wniesionego od tej decyzji odwołania Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu decyzją z dnia 26.03.2003 r. uchylił zaskarżona decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania zalecając wyjaśnienie kwestii bezpieczeństwa użytkowania budynku przy zabudowie klatki schodowej w przedstawiony wyżej sposób.
Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji zapoznał się z dostarczonym przez właścicieli mieszkania nr 2 orzeczeniem technicznym sporządzonym przez rzeczoznawcę budowlanego. Z orzeczenia tego wynika, że przedmiotowa zabudowa klatki schodowej nie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia. W tej sytuacji decyzją z dnia [...] umorzył on prowadzone z urzędu postępowanie, w sprawie zabudowy klatki schodowej. Decyzją z dnia [...] Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego we Wrocławiu utrzymał powyższą decyzję w mocy stwierdzając, że brak było podstaw do interwencji organów nadzoru budowlanego.
W złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego O.Z. we Wrocławiu skardze K. H., M. H. i B. J. zarzucając naruszenie art. 105 kpa wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji. Oddalając ww. skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W artykule 66 ust. 1 pkt 2 – Prawa budowlanego ustawodawca wskazał, iż w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi (...) właściwy organ nakazuje usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W niniejszej sprawie przedłożone dokumenty wskazują, że przedmiotowa zabudowa klatki nie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest w tym względzie wyczerpujące i wskazuje na to, że sprawa została przez organ merytorycznie załatwiona, mimo powołania się na art. 105 kpa, co zdaniem sądu stanowiło uchybienie.
Od powyższego wyroku wniosła skargę K. H. Domagając się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia podniosła następujące zarzuty:
- - naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj. § 258 pkt 1 i 2 i § 239 pkt 1 i pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki (...);
- - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77, 80 i 84 kpa – przez oparcie rozstrzygnięcia na dowodach przedstawionych przez jedną ze stron i nie powołania dowodu z opinii biegłego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie kasacyjne polega na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W myśl art. 174 cyt. wyżej ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- - naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- - naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego określenia ich we wnoszonej skardze. W szczególności wskazania konkretnych przepisów prawa oraz podania w jaki sposób zostały naruszone.
Pierwszy z zarzutów podniesionych we wniesionej przez K. H. skardze kasacyjnej sprowadza się do naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. §. 258 pkt 1 i 2 i § 239 pkt 1 i pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki (...) i polega na błędnej ich wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, iż w istocie wnoszący skargę zarzuca sądowi naruszenie tych przepisów przez nieuwzględnianie zawartych w nich wymogów. W ocenie skarżącego okoliczności niniejszej sprawy uzasadniały bowiem stwierdzenie, iż wskazane wyżej przepisy zostały naruszone. Naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie lub przez niezastosowanie to kwestia prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego i poddanie tego stanu ocenie prawnej na podstawie treści normy.
W niniejszej sprawie za słuszne należy uznać stanowisko sądu, w którym podzielił on pogląd organu administracji wyrażony w kontrolowanej decyzji, iż w niniejszej sprawie brak było podstaw do interwencji organów nadzoru budowlanego w trybie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Wskazane przez wnoszącego skargę przepisy § 239 cyt. rozporządzenia zamieszczone zostały w rozdz. 4 dotyczącym dróg ewakuacyjnych z pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Wskazana w tym przepisie szerokość drzwi dotyczy drzwi ewakuacyjnych. Drzwi prowadzące do mieszkania nr 2 nie są drzwiami ewakuacyjnymi. Przedmiotowe drzwi nie są również położone na drodze tzw. komunikacji ogólnej i jak wynika z dołączonego do akt zaświadczenia ognioochronnego z dnia 16.09.2001 r. zabezpieczone zostały środkiem "F" wobec czego uzyskały klasę materiałów "trudno zapalnych". Także z treści orzeczenia rzeczoznawcy budowlanego wynika, iż dokonana w latach 50-tych ubiegłego wieku zabudowa schodów prowadząca na drugi poziom mieszkania nie zagraża bezpieczeństwu ludzi i mienia.
Z wyżej wymienionych przyczyn zarzut naruszenia przez sąd przepisów prawa materialnego nie mógł zostać uwzględniony.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez sąd przepisów postępowania należy stwierdzić, co następuje:
Wskazane w skardze kasacyjnej art. 77, 80 i 84 kpa nie mogły zostać przez sąd naruszone. Podkreślić bowiem należy, że od 1.01.2004 r. postępowanie przed sądami administracyjnymi regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Ma to ten skutek, że podnosząc zarzut naruszenia przez sąd prawa procesowego skarżąca winna wskazać stosowny przepis zawarty w obowiązującej ustawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny uznając zarzuty skargi za nieusprawiedliwione na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skargę kasacyjną oddalił.