Postanowienie NSA z 29 sierpnia 2006 r., II OSK 85/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 29 sierpnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. C.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 września 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 1726/04

Skład

Sędzia NSA Maria Wiśniewska przewodniczący, sprawozdawca
Sędzia NSA Marek Gorski
Sędzia NSA Jolanta Rajewska
Elżbieta Maik protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Z. C. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 sierpnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia odrzucić skargę kasacyjną

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 30 września 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 1726/04, oddalił skargę Z. C. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 sierpnia 2004 r. (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 26 maja 2004 r. w przedmiocie choroby zawodowej.

W uzasadnieniu powyższego wyroku przedstawiono następujący stan faktyczny sprawy oraz ocenę prawną:

Opisaną wyżej decyzją z dnia 26 maja 2004 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach w wyniku wznowienia postępowania odmówił uchylenia decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 16 listopada 1999 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Państwowego Terenowego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 29 stycznia 1996 r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u Z. C. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu.

Natomiast Główny Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania Z. C., decyzją z dnia 18 sierpnia 2004 r. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 26 maja 2004 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że karta informacyjna Z. C. z leczenia szpitalnego w Klinice Laryngologii Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach jest kartą wypisową po wykonaniu zabiegu wszczepienia implantu ślimakowego do ucha prawego i nie zawiera informacji na temat przyczyn występującego u strony niedosłuchu ucha lewego i głuchoty ucha prawego, a zatem nie stanowi nowego dowodu i nie wnosi do sprawy żadnych nowych okoliczności.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący Z. C. wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 sierpnia 2004 r., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego a w szczególności art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 148 K.p.a.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wobec bezzasadności zarzutów skargę oddalił. Sąd pierwszej instancji wskazał, że zarzut naruszenia przez Głównego Inspektora Sanitarnego art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. jest nietrafny. Organ słusznie wskazał, że karta wypisowa Z. C. ze szpitala nie wnosi żadnych nowych okoliczności do ewentualnej etiologii występującego u strony niedosłuchu. Dokonane w dniu 3 marca 2004 r. przez Klinikę Laryngologii, Samodzielny Publiczny Szpital Kliniczny Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach, rozpoznanie głuchoty ucha prawego i niedosłuchu odbiorczego lewostronnego stopnia głębokiego, jest tożsame w treści ze znajdującym się w aktach sprawy orzeczeniem Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu z dnia 25 października 1999 r., orzekającym o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej ze względu na niemożność ustalenia związku przyczynowego występującego schorzenia z warunkami pracy. Dodatkowo Sąd stwierdził, że stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję. Poza sporem pozostaje fakt, że karta wypisowa ze szpitala została wydana w dniu 3 marca 2004 r., co czyni, że nie spełnia ona przesłanki przewidzianej w pkt 5 § 1 art. 145 K.p.a., bowiem została sporządzona już po wydaniu przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach decyzji ostatecznej z dnia 16 listopada 1999 r.

Od powyższego wyroku Z. C. wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej jako jej podstawę wskazał jedynie na art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; zwanej dalej P.p.s.a.) podając, że chodzi o naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegające na nieuwzględnieniu faktu, że zaświadczenie lekarskie uzasadniające wznowienie postępowania wskazuje na zawodową etiologię schorzenia słuchu. Zdaniem skarżącego, w sprawie pojawiły się nowe okoliczności, które powinny stanowić podstawę wznowienia postępowania.

W konkluzji skargi kasacyjnej zawarto wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego za obie instancje.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie spełnia wymagań formalnych przewidzianych w art. 176 P.p.s.a. Z artykułu tego wynikają dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać każda skarga kasacyjna. Po pierwsze, powinna ona czynić zadość wymienionym w art. 46 i 47 P.p.s.a. wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Tym wymaganiom rozpoznawana skarga kasacyjna odpowiada. Nie spełnia ona natomiast wymagań szczególnych, o charakterze konstrukcyjnym, w szczególności brak w niej przytoczenia prawidłowo podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 P.p.s.a.

Samo powołanie w skardze kasacyjnej art. 174 P.p.s.a. jako podstawy kasacyjnej jest oczywiście niewystarczające. Konieczne jest bowiem jednoznaczne wskazanie konkretnych przepisów prawa z dokładnym oznaczeniem jednostki redakcyjnej tekstu aktu normatywnego, które – zdaniem skarżącego – zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji. Poza tym należy jednocześnie oznaczyć postać tego naruszenia.

W związku z tym ostatnim stwierdzeniem trzeba podkreślić, że ustawodawca przewidując w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. wniesienie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa materialnego, określił jednocześnie postacie, w jakich to naruszenie może nastąpić, a mianowicie: przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na pominięciu obowiązującego przepisu, który powinien być zastosowany w konkretnej sprawie. Wadliwość tej postaci naruszenia prawa sprowadza się więc w istocie do wadliwego wyboru przez sąd orzekający normy prawnej lub mylnej subsumcji. Natomiast naruszenie prawa materialnego będące następstwem błędnej jego wykładni można określić jako nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu, czyli polega na mylnym zrozumieniu poszczególnego zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też tylko terminu występującego w jego treści. Przewidziane natomiast w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może mieć taką samą postać jak naruszenie prawa materialnego. Stanowi ono jednak podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. A zatem pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu ma zachodzić związek przyczynowy, co skarżący powinien w skardze kasacyjnej wykazać.

Zaistniała wada skargi kasacyjnej jest nieusuwalna. Skarga kasacyjna bowiem dotknięta brakiem konstrukcyjnym podlega na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 P.p.s.a. odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 marca 2004 r., sygn. akt FSK 209/04 – ONSA i wsa nr 1(1) z 2004 r., poz. 13). Dodać można, że ogólnikowo sformułowane przez wnoszącego skargę kasacyjną zarzuty, a więc bez prawidłowego wskazania podstaw skargi kasacyjnej, nie pozwalają Sądowi na kontrolę zaskarżonego wyroku. Powoływanie się zaś w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na naruszenie bliżej nieokreślonych przepisów prawa nie mogło przynieść oczekiwanego przez skarżącego efektu, ponieważ interpretując art. 183 § 1 P.p.s.a. należy przyjmować, że przytoczenie podstawy kasacyjnej polega na jednoznacznym wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które – zdaniem skarżącego - zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji. Podstawy kasacyjne wskazane w skardze są wiążące dla Sądu drugiej instancji (nie można przytaczać nowych, a co najwyżej można przytoczyć nowe ich uzasadnienie). Istnieją, więc ścisłe kryteria, określone w ustawie, rozróżniające podstawy kasacyjne od ich uzasadnienia. Oznacza to, że Sąd rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, nie może domniemywać zakresu zaskarżenia oraz jego kierunków.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 P.p.s.a. postanowił, jak w sentencji. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania sądowego, ponieważ brak jest w powołanej wyżej ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawy prawnej do uwzględnienia takiego żądania w przypadku odrzucenia skargi kasacyjnej.