Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 21 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 852/09

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1673/08 oddalił skargę K. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Powyższe rozstrzygnięcie Sąd ten poprzedził następującymi ustaleniami faktycznymi i oceną prawną:

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., Komendant Główny Policji – działając na podstawie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego K. Z. od decyzji Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską – utrzymał w mocy ww. decyzję Komendanta Stołecznego Policji.

W dniu 13 listopada 2007 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia K. Z. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

W toku postępowania administracyjnego organ dołączył do akt sprawy prawomocny wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia VII Wydział Karny z dnia 13 lipca 2005 r., sygn. akt VII K 1452/04, z którego wynika, że skarżący został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., a nadto akt oskarżenia sporządzony przez Prokuraturę Rejonową w Kędzierzynie-Koźlu z dnia 24 października 2003 r., którym skarżący został oskarżony o popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k., opinię środowiskową sporządzoną przez Komendanta Komisariatu Policji w Józefowie i opinię koła łowieckiego.

Komendant Stołeczny Policji w dniu [...] marca 2008 r. wydał decyzję nr [...], na mocy której – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy o broni i amunicji – cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie karne o czyn stanowiący występek opisany w art. 284 § 2 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. w związku z art. 12 k.k., tj. o przestępstwo przeciwko mieniu, oraz został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa z art. 178a § 1 k.k. W ocenie organu sam fakt prowadzenia przeciwko stronie postępowania karnego powoduje, że należy ona do kręgu osób wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, co z kolei obliguje organ do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia. Prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, nakładającym na jej posiadaczy szczególne obowiązki, w tym przede wszystkim obowiązek przestrzegania przepisów prawa, fakt postawienia skarżącemu zarzutów w postępowaniu karnym powoduje, iż nie posiada on cechy nieskazitelności, która wymagana jest od posiadaczy broni i obliguje organ administracji do cofnięcia stronie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy.

W wyniku rozpatrzenia odwołania wniesionego przez K. Z. Komendant Główny Policji wydał decyzję z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], którą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Komendant Główny Policji – powołując się na przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji – uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania.

Pismem z dnia 7 lipca 2008 r. skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję domagając się jej uchylenia. Podkreślił, że zarzucane mu czyny w żaden sposób nie były związane z ewentualnym użyciem broni palnej czy też innymi formami groźby lub przemocy, zaś obowiązkiem organu jest wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między rodzajem przestępstwa, za które posiadacz pozwolenia na broń został skazany, jego dotychczasowym postępowaniem i trybem życia, a obawą wskazaną w przepisie art. 15 ust 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zwrócił ponadto uwagę, że postępowanie karne będące podstawą cofnięcia pozwolenia zostało zakończone umorzeniem.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił ponadto, że organy administracji rozstrzygają w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący na dzień wydania decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę K. Z. uznał, że zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2008 r., jak również utrzymana w mocy decyzja Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] marca 2008 r., nie naruszają przepisów prawa materialnego wskazanych w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jak również przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawą decyzji organów obu instancji były przepisy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Zgodnie z cytowaną regulacją właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi zaś, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Sąd stwierdził, że z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący w dacie orzekania przez organy tak I jak i II instancji stał pod zarzutem popełnienia przestępstwa opisanego w art. 284 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. i w związku z art. 12 k.k., a więc toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. W świetle powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji fakt ten przesądzał, że należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Prowadzenie w tej sytuacji dalszego postępowania dowodowego mającego na celu wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy czynami, których popełnienie jest podstawą prowadzonego postępowania karnego a wystąpieniem obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, o co wnioskował skarżący, było więc zbędne.

W opinii Sądu, poczynione przez organy ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń, decyzje nie naruszają art. 80 i art. 107 k.p.a.

Sąd podkreślił, że prawo do posiadania broni jest uprawnieniem wyjątkowym, a jego przyznanie jest ściśle reglamentowane i obwarowane spełnieniem szeregu warunków, co podyktowane jest oczywistą okolicznością, że z każdym posiadaniem broni wiążą się zagrożenia jej niewłaściwego użycia.

Prowadzenie postępowania karnego przeciwko określonej osobie, mimo obowiązującej zasady domniemania niewinności, stwarza co do tej osoby wątpliwość, co do jej dotychczasowej nieskazitelności. Sama ta wątpliwość zdaniem ustawodawcy wystarcza, aby ze względu na ochronę szeroko rozumianego interesu społecznego, tj. bezpieczeństwa innych osób, cofnąć takiej osobie wyjątkowe uprawnienie, jakim jest prawo do posiadania broni.

W ocenie Sądu priorytet interesu społecznego, którym jest podyktowane pozbawienie prawa do posiadania broni osób, którym postawiono określone zarzuty karne, jest zgodny z zasadami Państwa prawa i zasadą domniemania niewinności oraz Europejską Konwencją Ochrony Praw Człowieka.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2009 r. skargę kasacyjną wniósł K. Z., zaskarżając w całości powyższy wyrok na podstawie art.173 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania i zasądzenia od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kosztów postępowania kasacyjnego.

Skarga kasacyjna oparta została na następujących podstawach:

1. 1) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53 poz. 549 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie;
2. 2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 145 § 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z art. 54 § 3 p.p.s.a. poprzez niedostrzeżenie przez Sąd naruszenia ww. przepisu przez organy Policji;
3. 3) naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przez błędną wykładnię;
4. 4) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez zaakceptowanie dowolnego ustalenia organów Policji, że skarżący jest osobą, co do której istnieje obawa że użyje broni w sposób zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu, a także art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono m.in., że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swoich rozważaniach pominął zupełnie fakt nieskorzystania przez organ z możliwości autokontroli w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a., czym niewątpliwie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. W sprawie nastąpiła zmiana okoliczności, gdyż postanowieniem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia V Wydział Karny z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt V K 1145/07 umorzono toczące się przeciwko skarżącemu postępowanie, przyjmując, że czyn oskarżonego nie zawiera znamion czynu zabronionego zarzucanego mu w akcie oskarżenia, ani też żadnego innego stypizowanego w Kodeksie karnym.

Nadto skarżący zauważył, że prawomocne skazanie wyrokiem Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia z dnia 13 lipca 2005 r., sygn. akt VII K 1452/04 za czyn z art.178a § 1 Kodeksu karnego, tj. za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości zgodnie z art. 76 § 1 Kodeksu karnego, ulegnie w niedługim czasie zatarciu z mocy prawa. Natomiast skazanie go w przeszłości za popełnienie (cyt. z aktu oskarżenia) "przestępstwa podobnego do aktualnie zarzucanego" – jak wynika z informacji z Krajowego Rejestru Karnego już uległo zatarciu.

Powyższe względy, zdaniem skarżącego, w pełni uzasadniały skorzystanie przez organ z instytucji autokontroli przewidzianej w art. 54 § 3 p.p.s.a.

Okoliczności te znane były Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu z akt sprawy, w szczególności z pisma z dnia 23 października 2008 r., w którym skarżący poinformował Sąd, że postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie X Wydział Karny Odwoławczy z dnia 14 października 2008 r. sygn. akt X Kz 644/08 utrzymano w mocy postanowienie Sądu Rejonowego dla Warszawy-Śródmieścia z dnia 13 czerwca 2008 r.

Skarżący zarzucił ponadto, że Sąd nie rozważył jak w kontekście utraconej z chwilą przedstawienia zarzutów nieskazitelności przedstawia się sytuacja osób, które uniewinniono. Jego zdaniem stanowi to zasadniczy brak w wywodach Sądu, bowiem właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nadto podniósł, że wymóg "nieskazitelności" stawiany przez organy Policji i Sąd I instancji nie jest uprawniony, ponieważ jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 67/07: "Stwierdzenie, że pozwolenie na posiadanie broni może uzyskać i zachować tylko osoba o nieposzlakowanej opinii nie ma oparcia w obowiązującej ustawie".

Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem Sądu, że "Skarżący należał do grupy osób, co do których sam ustawodawca rozstrzygnął, iż ponieważ są podejrzane o przestępstwa przeciwko mieniu, to istnieje co do nich uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy". W każdym przypadku – także w przypadku oskarżenia o popełnienie przestępstwa przykładowo wymienionego w treści art. 15 ust. 1 pkt 6 należy badać, czy zachodzi obawa co do możliwości niewłaściwego (w rozumieniu ustawy) użycia broni. Pogląd ten wyrażają także liczne składy orzekające NSA.

W szeroko powoływanym przez skarżącego orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd ten wskazywał, że "przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można powołać się jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym, w takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem państwa lub porządku publicznego (...). Nie pozostają także bez istotnego znaczenia dla sprawy okoliczności związane z opinią dotycząca charakteru skarżącego, a także sposobu dotychczasowego korzystania przez niego z myśliwskiej broni palnej (...)

W ocenie skarżącego hipotezy art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji nie wypełnia również popełnienie przestępstwa z art. 284 § 2 w związku z art. 294 §1 k.k., o które oskarżono skarżącego. W przypadku tego przestępstwa nie mamy bowiem do czynienia z przemocą, a więc broń – nawet hipotetycznie nie może być użyta, nie może być zatem pominięty w rozważaniach Sądu ten fakt.

Skarżący zwrócił także uwagę, że Sąd dość pobieżnie potraktował skazanie go wyrokiem z dnia 13 lipca 2005 r. przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia za czyn z art. 178a § 1 k.k., które to skazanie uległo zatarciu w następnym dniu po wydaniu wyroku.

Skarżący podniósł także, że w razie uniewinnienia sytuacja osoby przeciwko której toczy się postępowanie i która w związku z tym utraciła pozwolenie na broń jest gorsza niż osoby dopiero starającej się o wydanie takiego pozwolenia, co narusza konstytucyjnie gwarantowaną zasadę równości wobec prawa, a także zasadę ochrony praw słusznie nabytych.

Zdaniem skarżącego nie można także podzielić poglądu Sądu I instancji, że dla oceny działania organów nie ma znaczenia dobra opinia skarżącego, ponieważ decyzja cofająca pozwolenie na broń w niniejszej sprawie ma charakter decyzji związanej. Integralną częścią postępowania organów jest – jak się wydaje – dokonanie, niezbędnej oceny spełniania przez skarżącego przesłanki ujętej w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Dokonanie jej wyłącznie na podstawie aktu oskarżenia – a nie jak wymaga tego przepis art. 80 k.p.a. na podstawie całokształtu materiału dowodowego, nie odpowiada zasadzie swobodnej oceny dowodów, także narusza przepis 77 § 1 k.p.a. Pominięcie uzyskanych o skarżącym opinii godzi wprost w ogólną zasadę postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i podkreślił, że ustawodawca przesądził, jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ Policji w przypadku ustalenia faktu skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy ma obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1492/06 – niepubl.). Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6.

Komendant Główny Policji wskazał ponadto, że organy administracji rozstrzygają określoną sprawę w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania decyzji, wbrew twierdzeniu pełnomocnika brak było podstaw do zastosowania autokontroli, o której mowa w art. 54 § 3 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Wobec tego, że w sprawie nie stwierdzono występowania żadnej z przesłanek nieważności postępowania wskazanych w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny obowiązany był – zgodnie z § 1 powołanego artykułu – rozpoznać sprawę w granicach skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna oparta została na obu podstawach wskazanych w art. 174 p.p.s.a., dlatego w pierwszej kolejności należało rozważyć zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Ocena prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego możliwa jest bowiem dopiero po przesądzeniu, czy postępowanie sądu było obarczone wadami proceduralnymi mogącymi mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zarzuty postawione Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w oparciu o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie mogły być uznane za usprawiedliwione. Całkowicie pozbawiony słuszności jest podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu wyroku do kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Przepis ten nakłada na Sąd obowiązek zawarcia w pisemnych motywach orzeczenia zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. Wszystkie te elementy zawiera uzasadnienie zaskarżonego wyroku.

Sąd nie uchybił wskazanemu wyżej przepisowi poprzez pominięcie w swoich rozważaniach faktu nieskorzystania przez organ z możliwości autokontroli zaskarżonej decyzji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Przepis ten adresowany jest do organu, przewidziana tam możliwość uwzględnienia przez organ skargi w całości do dnia rozpoczęcia sprawy zależy wyłącznie od oceny sytuacji w tym względzie przez organ i pozostawiona jest jego woli.

Niezależnie od tego, że wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności, które miałyby świadczyć o tym, że w sprawie występowały przesłanki do zastosowania art. 54 § 3 p.p.s.a. dotyczyły zdarzeń jakie miały miejsce po wydaniu zaskarżonej decyzji, a więc nie mogły mieć związku z jej ewentualną autokontrolą, to ponadto brak jest podstaw, by twierdzić, że Sąd nie rozważając tych kwestii mógł uchybić art. 141 § 4 p.p.s.a. Skoro organ nie podejmował decyzji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. to Sąd w niniejszej sprawie w żaden sposób nie mógł naruszyć tego przepisu.

Kolejny zarzut o charakterze procesowym stwierdzający, że doszło w sprawie do naruszenia w sposób określony w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w związku z wymienionymi w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisami art. 7, art. 8, art. 11 oraz art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaakceptowanie dowolnego ustalenia organów Policji, że skarżący jest osobą, co do której istnieje obawa, że użyje broni w sposób zagrażający bezpieczeństwu i porządkowi publicznemu jest również chybiony. W okolicznościach niniejszej sprawy, wynikających z akt sprawy administracyjnej, w oparciu o które zapadła zaskarżona decyzja (art. 133 § 1 p.p.s.a.) Sąd I instancji słusznie uznał, że organy nie naruszyły przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności wymienionych przez skarżącego. W tym miejscu podkreślić należy, że dokonywana przez Sąd ocena pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej ma charakter następczy, przeprowadzana jest z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego, jak istniał w dacie jej wydania.

Zakres i kryterium kontroli administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne określone zostały w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.).

Kontrola ta, dokonywana w sprawie w oparciu o art. 3 § 2 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, doprowadziła Sąd do słusznych wniosków, że nie występują w sprawie przesłanki, by w wyniku tej kontroli należało zastosować środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.p.s.a.) – jak twierdzi skarżący w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że z akt sprawy wynika bezspornie, że skarżący w dacie orzekania przez organy stał pod zarzutem popełnienia przestępstwa opisanego w art. 284 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k. i w związku z art. 12 k.k., a więc toczyło się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu. Zdaniem Sądu fakt ten przesądzał, że należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Sąd podkreślił, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest samo prowadzenie postępowania o przestępstwo przeciwko mieniu, nie zaś zasadność stawianych w tym postępowaniu zarzutów.

Powyższe stanowisko należało w pełni podzielić. Znajduje ono oparcie nie tylko w wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, jakiej dokonywały sądy administracyjne w orzeczeniach powołanych w zaskarżonym wyroku, a także w przytoczonych przez Komendanta Głównego Policji, ale przede wszystkim w pełni koresponduje z treścią uchwały Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz.

5. W uchwale tej w oparciu o przedstawione w niej obszerne rozważania prawne stwierdzono, że: "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skazanie prawomocnym orzeczeniem sądu za którekolwiek przestępstwo wyżej wymienione z mocy samego prawa oznacza, że istnieje uzasadniona obawa, że sprawcy tych przestępstw mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem, bezpieczeństwem lub porządku publicznego. Właściwy organ Policji ma w tej sytuacji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń.

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela powyższe stanowisko. Wprawdzie dotyczy ono osób, które zostały skazane prawomocnym orzeczeniem za przestępstwa wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji i nie wskazuje sytuacji, gdy toczy się postępowanie o popełnienie takich przestępstw, ale taki zakres rozstrzygnięcia jest wynikiem treści wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich wniesionego w sprawie. Zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały stwierdzono, iż użycie słów "w szczególności", poprzedzające wymienienie osób, które zostały skazane za popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich istnieje obawa sprzecznego z prawem użycia broni i organ nie musi wobec tych osób przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje.

Brzmienie powyższego przepisu upoważnia do stwierdzenia, że również drugiej grupy osób, wymienionych po użyciu słów "w szczególności", której wyliczenie poprzedzone zostało spójnikiem "lub" dotyczy powyższe rozumienie omawianego przepisu. Konstrukcja omawianego przepisu nie daje podstaw do różnicowania sytuacji obu grup osób wymienionych po użyciu słów "w szczególności".

Skoro w dacie wydania zaskarżonej decyzji toczyło się przeciwko K. Z. postępowanie karne o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że już samo wystąpienie w sprawie tej okoliczności obligowało organ do przyjęcia, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nie mogły więc mieć znaczenia w sprawie żadne z okoliczności dodatkowo podnoszone przez skarżącego, które służyć miały wykazaniu, że w istocie w sprawie niniejszej obawa taka nie występuje. W tej sytuacji nie było też potrzeby szerszego rozważania kwestii związanych ze skazaniem skarżącego za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k., na co zwracano uwagę w skardze kasacyjnej. Tym bardziej bez znaczenia w sprawie niniejszej była okoliczność, że skazanie to uległo zatarciu, skoro nastąpiło ono dopiero w toku rozpoznawania sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Postępowanie karne prowadzone przeciwko K. Z. o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu umorzone zostało postanowieniem z dnia 13 czerwca 2008 r., już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta nie mogła więc mieć wpływu na zastosowanie przez Komendanta Głównego Policji art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Również więc Sąd I instancji nie mógł naruszyć tych przepisów, nie tylko – co wcześniej wykazano – poprzez ich błędną wykładnię, ale także i przez ich niewłaściwe zastosowanie.

Cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w oparciu o powołane przepisy ustawy o broni i amunicji nie może być uznane za naruszenie praw nabytych skarżącego, skoro zaistniały ku temu określone w ustawie przesłanki, zobowiązujące organ do wydania tego rodzaju decyzji.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.