Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę P. S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] września 2003 r. w przedmiocie choroby zawodowej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach decyzją z dnia [,,,] września 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] maja 2003 r. o odmowie stwierdzenia choroby zawodowej. Zdaniem organu odwoławczego warunkiem uznania istnienia choroby zawodowej jest orzeczenie przez placówkę służby zdrowia schorzenia zakwalifikowanego do odpowiedniej pozycji wykazu chorób zawodowych oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem pracy a rozpoznaną chorobą. Wobec nierozpoznania choroby zawodowej przez orzeczników kompetentnych placówek medycznych, organ stwierdził brak podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podzielił stanowisko organu, że brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Z badań przeprowadzonych w dwóch jednostkach medycznych (Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Sosnowcu i Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w Sosnowcu) wynika, że obie jednostki nie stwierdziły zmian w obrazie radiologicznym płuc, które uzasadniałyby rozpoznanie pylicy płuc (choroby zawodowej płuc wymienionej w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych; Dz. U. Nr 65, poz. 294 ze zm.; zwanego dalej "rozporządzeniem"). Wobec nie rozpoznania schorzenia zamieszczonego w wykazie chorób zawodowych brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej (§ 1 ust. 1 rozporządzenia).
W skardze kasacyjnej skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania polegających na tym, iż nieuwzględniono faktu, że skarżący cierpi na pylicę płuc, która jest następstwem szkodliwych warunków pracy oraz zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych z dnia 18 listopada 1983 r. poprzez "uzależnienie stwierdzenia choroby zawodowej od pozanormatywnych, sprzecznych z prawem przesłanek". Wnoszący skargę kasacyjną prezentuje pogląd, że skoro skarżący przez wiele lat pracował w KWK Sośnica jako górnik i w środowisku pracy występował czynnik szkodliwy w postaci pyłu węglowego, to nie ulega wątpliwości, że czynnik ten miał wpływ na wystąpienie u skarżącego schorzenia płuc.
Wskazując takie podstawy kasacyjne skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W okolicznościach tej sprawy problem sprowadza się do tego, czy choroba skarżącego jest chorobą uznaną za chorobę zawodową w znaczeniu prawnym, a nie na tym, czy rozpoznane u skarżącego schorzenie mogło być wywołane określonymi czynnikami występującymi w środowisku pracy. Skład orzekający w tej sprawie w pełni podziela stanowisko przyjęte w uchwale siedmiu sędziów NSA z dnia 20 maja 2002 r., OPS 3/02 (OSNA z 2003 r., z. 1, poz. 4), w której wyjaśniono, iż rozporządzenie zawiera wykaz chorób zawodowych stanowiący zamknięty katalog tych chorób. Rozporządzenie to ma zastosowanie w tej sprawie, ponieważ postępowanie w sprawie rozpoznania i stwierdzenia choroby zawodowej skarżącego zostało rozpoczęte przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz.1115).
Oznacza to, że za chorobę zawodową można uznać wyłącznie chorobę, która jest wymieniona w wykazie, o ile spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Zachorowanie na chorobę, nawet w wyniku wykonywania pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, która nie została ujęta w obowiązującym wykazie nie daje podstaw do wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej.
W przedmiotowej sprawie placówki diagnostyczne, w których był badany skarżący nie rozpoznały u niego żadnej z chorób zawodowych wymienionych w rozporządzeniu, w szczególności pylicy płuc. Wobec nie przytoczenia przez skarżącego żadnych argumentów wskazujących na wadliwość orzeczeń lekarskich wydanych w tej sprawie, organy inspekcji sanitarnej, które związane są oceną medyczną słusznie przyjęły, że u skarżącego brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.
Tym samym nie można się zgodzić z zarzutem skarżącego, iż zostały naruszone przepisy rozporządzenia. Pogląd wyrażony w skardze kasacyjnej, że skoro w środowisku pracy skarżącego występowały czynniki szkodliwe, to należy przyjąć, że schorzenie rozpoznane u skarżącego jest chorobą zawodową jest oczywiście sprzeczny z zasadami orzekania w sprawach chorób zawodowych.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę kasacyjną.