Uzasadnienie
Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Poznaniu decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., po rozpoznaniu wniosków P. A. i D. B. odmówił wznowienia postępowania w sprawie rozbiórki garażu położonego w P. przy ul. N. W uzasadnieniu podniesiono, iż wskazując w obu wnioskach podstawę prawną wznowienia art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. wnioskodawcy nie podali żadnej nowej okoliczności bądź nowego dowodu, który uzasadniałby wznowienie postępowania ani też nie sprecyzowali terminu w jakim dowiedzieli się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia [...] stycznia 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając stanowisko i ocenę prawną tego organu. Organ odwoławczy podkreślił, że podnoszona okoliczność, iż Sąd Rejonowy wydał postanowienie z dnia 24 października 2003 r. dotyczące garażu – pozostaje bez znaczenia dla wniosku o wznowienie, bowiem zaistniała po wydaniu decyzji rozbiórkowej. Równocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż wnioskodawcy w ogóle nie wykazali zachowania terminu wynikającego z art. 148 K.p.a., który biegnie od dnia powzięcia wiadomości o okoliczności wznowieniowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi D. B. i P. A. nie podzielił ich zarzutów.
Sąd podniósł, iż kontrolowana jest decyzja wydana w trybie art. 149 § 3 K.p.a. z uwagi na uchybienie terminu do złożenia wniosku, przewidzianego art. 148 § 1 K.p.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że wydanie decyzji odmawiającej wznowienia postępowania jest możliwe tylko wtedy, gdy wznowienie postępowania jest niedopuszczalne z przyczyn podniesionych, przedmiotowych oraz gdy strona zgłosiła żądanie wznowienia z uchybieniem terminu. Po złożeniu wniosku organ jest zobowiązany zbadać w pierwszej kolejności czy zachowano termin do wniesienia podania z art. 148 § 1 K.p.a.
Jeśli termin jest zachowany organ winien wznowić postępowanie (art. 149 § 1 K.p.a.) natomiast w przypadku niezachowania ww. terminu organ wydaje decyzję o odmowie wznowienia (art. 149 § 3 K.p.a.). Strona może ze skutkiem prawnym złożyć podanie o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania.
Zachowanie tego terminu musi być udowodnione przez stronę, a organ na zasadzie swobodnej oceny dowodów ocenia fakt zachowania terminu. Skarżący w złożonych wnioskach na temat terminu w ogóle się nie wypowiadali. Wezwani do wskazania faktycznej podstawy wznowienia i uprawdopodobnienia zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a. w piśmie z dnia 26 października 2003 r. okoliczności tych nie podali.
Należy też zauważyć, że skarżąca D. B. brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 13 lipca 2001 r. i mogła zgłaszać okoliczności, iż jest współinwestorem garażu. Powołane postanowienie Sądu powszechnego nie stanowi przesłanki z art. 145 § 1 pkt 7 K.p.a., gdyż nie rozstrzyga zagadnienia wstępnego. Z powyższych względów skargę Sąd I instancji oddalił wyrokiem z dnia 15 lutego 2006 r.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył pełnomocnik D. B. adwokat J. K. kwestionując wyrok w całości na zasadzie art. 176 p.p.s.a. i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z równoczesnym obciążeniem kosztami postępowania Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wydano z naruszeniem art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a., bowiem 26 grudnia 2005 r. przed wydaniem wyroku zmarła siostra skarżącej A. B. Wydanie wyroku w tej sytuacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2) p.p.s.a., gdyż brak stwierdzenia nabycia spadku po zmarłej pozbawia spadkobierców możliwości zaprezentowania swojego stanowiska w sprawie.
Ponadto skarżąca podniosła, że od 2002 r. zmarła – A. B. była ubezwłasnowolniona a brała osobiście udział w postępowaniu z naruszeniem art. 26 i 27 p.p.s.a. Stanowi to naruszenie przepisów postępowania art. 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a., czego nie dostrzegł Sąd Wojewódzki.
Naruszenie tych przepisów mogło mieć wpływ istotny na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) bowiem szereg czynności było podejmowanych przez osobę ubezwłasnowolnioną bez informacji przedstawicieli ustawowych strony.
Powyższe okoliczności uzasadniają, zdaniem autora skargi, wnioski skargi kasacyjnej o uchylenie zaskarżonego wyroku.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a." skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- 2) naruszenie przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Sąd ten kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym tylko w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie Sądu zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej, a równocześnie oznacza, że zakres rozpoznania sprawy zależy od strony wnoszącej skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia i sprecyzowania w samej skardze. Stanowi to o konieczności powołania konkretnych przepisów prawa, które zdaniem skarżącego zostały naruszone przez Sąd i uzasadnienia tego naruszenia.
W razie zgłoszenia naruszenia prawa procesowego należy dodatkowo wskazać, że mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymogom pozbawiona jest konstytuujących ją elementów co uniemożliwia Sądowi ocenę jej zasadności. Należy podnieść w tym miejscu, że z uwagi na fakt, iż skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym obwarowana jest przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1-3 p.p.s.a.) dla zapewnienia wymaganego poziomu prawnego. Z treści art. 176 p.p.s.a. wynika wymóg przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania nie może ograniczyć się do powtórzenia treści art. 174 p.p.s.a. wymieniającego podstawy kasacji.
Konieczne jest uzasadnienie podnoszonej podstawy kasacyjnej przez wskazanie, które przepisy ustawy (z podaniem artykułu, paragrafu i ustępu) zostały naruszone, na czym to naruszenie polega i jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powierzenie formułowania skargi kasacyjnej profesjonalistom nie pozwala, by Naczelny Sąd Administracyjny we własnym zakresie mógł ustalić jakie były intencje wnoszącego skargę kasacyjną i naruszenie jakich przepisów prawa mógłby zarzucić.
Niniejsza skarga kasacyjna wniesiona w imieniu D. B. nie odpowiada wyżej wskazanym wymogom.
Autor skargi powołując ogólne przepisy dotyczące treści skargi kasacyjnej (art. 176 p.p.s.a. oraz przepisy art. 185 § 1 p.p.s.a. – ogranicza się do zgłoszenia wniosku o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zarzucając naruszenie art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – bowiem w toku postępowania sądowego zmarła uczestniczka A. B. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał jaki wpływ ma wynik sprawy mógł mieć ten fakt, skoro się zważy, iż przedmiotem kontroli Sądu pierwszej instancji była decyzja administracyjna odmawiająca wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 3 K.p.a., zaś przyczyną odmowy było niezachowanie terminu z art. 148 k.p.a., do zgłoszenia wniosku o wznowienie, przez skarżącą D. B. Także zarzut skargi kasacyjnej o naruszenie art. 26 i 27 p.p.s.a. – przez udział osobisty w postępowaniu administracyjnym i sądowym uczestniczki A. B. mimo jej wcześniejszego ubezwłasnowolnienia – nie został prawidłowo uzasadniony przez wskazanie jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy – zważywszy na treść kontrolowanej decyzji i rozstrzygnięcie Sądu.
W świetle powyższych okoliczności należy stwierdzić, iż skarga kasacyjna została wadliwie sformułowana. Brak aprobaty co do zarzutów skargi kasacyjnej jako niemających znaczenia dla wyniku sprawy zgłosili następcy prawni A. B. w pisemnej odpowiedzi na wniesioną skargę kasacyjną domagając się jej oddalenia.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż podstawa kasacji nie została prawidłowo przytoczona – co stanowi przyczynę oddalenia skargi kasacyjnej.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi, przy takim oznaczeniu podstawy zaskarżenia nie pozwala na odniesienia się do tak wskazanych zarzutów.
Warunek prawidłowego przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia w niniejszej sprawie nie został spełniony zgodnie z wymogami art. 176 w zw. z art. 174 p.p.s.a.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w wyroku.