Uzasadnienie
W skardze kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Lu 318/22 M. H., w oparciu o art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a.) wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 10 lutego 2022 r. oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Biłgoraju z dnia 14 kwietnia 2021 r. w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w związku z powołanymi w skardze kasacyjnej zarzutami w sprawie istnieje wysokie prawdopodobieństwo uznania zasadności skargi, z uwagi na co, w ocenie skarżącej, wstrzymanie wykonania decyzji organów pierwszej i drugiej instancji jest zasadne. Nadto podniesiono, że wykonanie nakazu rozbiórki wywoła ujemne finansowo skutki dla skarżącej, bowiem koszt wykonania robót budowlanych należy szacować na przynajmniej kilkanaście tysięcy złotych. Wskazano również, że nie można, pominąć faktu, iż demontaż obiektu objętego postępowaniem pozbawiłby skarżącą oraz uczestniczkę postępowania nie tylko ogrodzenia, ale i dostępu do sieci telekomunikacyjnej i komunikacji z drogą publiczną. Z uwagi na powyższe wskazano, iż przedmiot szkody, nie mógłby być wynagrodzony przez późniejszy zwrot wyegzekwowanego świadczenia w przypadku uwzględnienia skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.).
Wniosek skarżącej nie zasługiwał na uwzględnienie, bowiem skarżąca nie przedstawiła takich nowych okoliczności, które stanowiłyby uprawdopodobnienie istnienia warunków do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Podkreślić należy, że kwestia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji była już przedmiotem oceny zarówno WSA, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Jak wynika z postanowienia NSA z 15 listopada 2022 r. sygn. akt II OZ 653/22, którym oddalono zażalenie na odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, skarżącej wskazano, iż ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. warunków, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Przede wszystkim zaznaczono w uzasadnieniu tego postanowienia, że przekonanie skarżącej, iż zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, nie stanowi o istnieniu przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd na etapie sprawy, w którym rozpoznaje wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, nie bada trafności zarzutów zgłoszonych w skardze co do niezgodności zaskarżonego aktu z prawem, a jedynie dokonuje oceny wystąpienia ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji.
Z tego względu, podniesiona również w rozpoznawanym obecnie wniosku argumentacja odwołująca się do wykazania zasadności sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
W wymienionym wyżej postanowieniu wyjaśniono także, że strona skarżąca powinna uprawdopodobnić, iż w konkretnym stanie faktycznym wykonanie określonych prac będzie wiązać się z wyrządzeniem znacznej szkody bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, co powinno polegać na przedstawieniu stosownych argumentów czy dokumentów wskazujących na grożące skarżącej konsekwencje przekraczające normalne następstwa wykonania zaskarżonego aktu, zwłaszcza dotyczące zestawienia sytuacji finansowej strony z szacowanymi kosztami wykonania nakazanych czynności.
Tymczasem we wniosku ograniczono się do podania w sposób ogólnikowy kosztów wykonania robót budowlanych szacowanych na przynajmniej kilkanaście tysięcy złotych, jednak nie uprawdopodobniono, że uszczuplenie majątkowe będzie "znaczne" w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie może domniemywać, że wykonanie określonego w zaskarżonej decyzji obowiązku wiąże się koniecznością poniesienia kosztów, które będą dla strony znaczne w kontekście jej ogólnej sytuacji majątkowej.
Dodatkowo wskazać należy, że również pozostałe podnoszone przez skarżącą okoliczności, nie mogły stanowić przesłanki do udzielenia ochrony tymczasowej. Mianowicie brak jest podstaw do przyjęcia, że demontaż części bramy pozbawi nieruchomość możliwości komunikacji z drogą publiczną, a demontaż słupka skutkować będzie likwidacją przyłącza telekomunikacyjnego.
Zaznaczyć należy, że przedmiotowe kwestie były już ocenione w poprzednim postanowieniu, w którym Naczelny Sąd Administracyjny przesądził niezasadność wniosku o wstrzymanie wydanych w sprawie decyzji. Mimo to, powtórzono argumentację dotyczącą skutków realizacji rozbiórki, przy czym nie przedstawiono żadnej dodatkowej dokumentacji, która mogłaby uprawdopodobnić twierdzenia zawarte we wniosku. Tym samym skarżąca, nadal nie wykazała, przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. oddalił wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji oraz decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Biłgoraju z dnia 14 kwietnia 2021 r.
- - ---------------------- 3