Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 87/20

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 6 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 450/19, po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 18 lutego 2019 r., nr SKO.415/7/2019 w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustalenie warunków zabudowy we wznowionym postępowaniu, uchylił zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 6 grudnia 2018 r., nr AR.6730.62.78.2014.IK62 (pkt 1) i zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie na rzecz strony skarżącej H. sp. z o.o. w R. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego (pkt 2).

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Decyzją z dnia 29 kwietnia 2015 r., nr AR.6730.62.78.2014.IK62, Prezydent Miasta Rzeszowa ustalił na rzecz P. W. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu trzech budynków handlowo-usługowo-mieszkalnych wielorodzinnych, wraz z infrastrukturą techniczną, w tym miejscami parkingowymi, drogami wewnętrznymi i pylonem reklamowym, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obr. [...] przy ul. P. w R. Decyzja ta stała się ostateczna z dniem 28 maja 2015 r., co wynika z adnotacji dokonanej na egzemplarzu decyzji znajdującej się w aktach administracyjnych.

W piśmie z dnia 4 stycznia 2018 r. H. sp. z o.o. z siedzibą w R. zwróciła się do Prezydenta Miasta Rzeszowa o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. Jako podstawę wznowienia Spółka wskazała art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a."), podając że wiedzę o wydaniu decyzji uzyskała w dniu 6 grudnia 2017 r., w związku z udostępnieniem informacji publicznej przez Prezydenta Miasta Rzeszowa.

Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2018 r. Prezydent Miasta Rzeszowa wznowił postępowanie administracyjne zakończone wskazaną powyżej decyzją, a następnie decyzją z dnia 6 grudnia 2018 r., nr AR.6730.62.78.2014.IK62, wydaną na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 oraz 146 § 2 k.p.a., odmówił jej uchylenia.

Zdaniem organu I instancji, prowadzone postępowanie nie zawierało uchybień, które mogłyby mieć wpływ na jego rozstrzygnięcie. Tym samym decyzja z dnia 29 kwietnia 2015 r. może zostać zachowana, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Od decyzji z dnia 6 grudnia 2018 r. Spółka wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie. W odwołaniu podniosła, że decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz brak wskazania w uzasadnieniu motywów jej wydania, a także naruszenie art. 146 § 2 k.p.a. i art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez uznanie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, podczas gdy nie jest możliwe zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnymi w konsekwencji poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji istnienia podstaw do jej uchylenia, a to opartych na braku udziału strony w postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Decyzją z dnia 18 lutego 2019 r., nr SKO.415/7/2019, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, wskazując że analiza akt sprawy nie daje podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Również odwołanie Spółki nie podaje jakiegokolwiek argumentu odnoszącego się do prawidłowości ocenianej decyzji z dnia 29 kwietnia 2015 r., wskazującego na konieczność jej uchylenia, ani nie obala stanowiska organu instancji, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Również zarzut pozbawienia prawa do czynnego udziału w postępowaniu w związku z zaniechaniem wezwania Spółki do przedstawienia swoich twierdzeń i dowodów uznać należało za bezzasadny, bowiem doręczono jej postanowienie o wznowieniu postępowania.

Spółka zaskarżyła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. 1. art. 7 w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy, brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, jak również przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, co uniemożliwia ustalenie toku rozumowania organu odwoławczego, który doprowadził go do wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia;
2. 2. art. 7 w zw. z art. 77 oraz art. 80 k.p.a., poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedostateczne wyjaśnienie okoliczności sprawy, a także poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz poprzez dokonanie błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;
3. 3. art. 146 § 2 k.p.a., poprzez uznanie, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, w sytuacji gdy nie jest możliwe zastosowanie tego przepisu gdy strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu administracyjnym i zachodzi przesłanka do wznowienia postępowania;
4. 4. art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez odmowę uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji istnienia podstaw do jej uchylenia, a to opartych na braku udziału strony w postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.;
5. 5. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez odmowę uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa podczas gdy nie zaistniały przesłanki uzasadniające takie działanie ze strony organu.

W uzasadnieniu skargi Spółka wyraziła przekonanie, że dopiero uchylenie decyzji, która zapadła w objętym wnioskiem o wznowienie postępowaniu, umożliwia stronie zapoznanie się z aktami sprawy i wypowiedzenie się co do meritum sprawy. Odmowa uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu, w którym wnioskujący o wznowienie nie brał udziału, stanowi zaś w swej istocie pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć nie ze wszystkich przyczyn w niej podniesionych wskazał, że w rozpoznawanej sprawie kluczowe było ustalenie, czy zaistniała wskazana w postanowieniu Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 17 stycznia 2018 r. jako podstawa wznowienia przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (brak udziału Spółki w postępowaniu) i w zależności od tych ustaleń wydanie jednej z decyzji wymienionych w art. 151 § 1 k.p.a.

W sprawie tej ustalono, że teren inwestycji objęty decyzją o ustaleniu warunków zabudowy graniczy bezpośrednio z działkami nr [...] i [...], które stanowią obecnie własność Spółki, która stała się właścicielem wymienionych nieruchomości na podstawie umowy sprzedaży z dnia 27 listopada 2014 r., a więc w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy (które zostało wszczęte w dniu 14 października 2014 r.) i niewątpliwie przysługiwał jej status strony. Spółka spełniła także warunek formalny – złożyła wniosek o wznowienie w ciągu miesiąca od daty kiedy dowiedziała się o wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy na wymienionych na wstępie działkach. Te ustalenia – zdaniem Sądu – obligowały organ do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, o czym stanowi art. 149 § 2 k.p.a. Sąd przy tym podkreślił, że dopiero ustalenie stanu faktycznego pozwala na stwierdzenie, że mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, a wobec tego, że zachodzi przesłanka z art. 146 § 2 k.p.a. zakazująca uchylenia decyzji.

Następnie podniósł, że w rozpoznawanej sprawie takie postępowanie nie zostało przeprowadzone zarówno przez organ I, jak i II instancji. Organy nie odniosły się w uzasadnieniach swoich decyzji do przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w sprawie ani do przeprowadzonych dowodów, na podstawie których mogła zostać wydana decyzja o ustaleniu warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem inwestora. W ocenie Sądu, zasadne zatem stały się zarzuty naruszenia art. 7, art. 10 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – obligujących organy do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a następnie jego kompleksowej oceny przy zapewnieniu udziału wszystkim stronom postępowania. Naruszenie tych przepisów doprowadziło w konsekwencji do naruszenia art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania przy udziale wszystkich stron, w tym skarżącej Spółki.

Według Sądu, nie można natomiast zgodzić się z argumentacją skargi wskazującą na brak możliwości zastosowania co do zasady art. 146 § 2 k.p.a. w przypadku, gdy strona bez własnej winy nie uczestniczyła w postępowaniu. Możliwe jest bowiem w takiej sytuacji rozstrzygnięcie przewidziane w art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., jednakże tylko wówczas, gdy w wyniku ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy i rozstrzygnięcia jej istoty przy udziale pominiętej pierwotnie strony postępowania, organ podejmuje decyzję w treści odpowiadającą decyzji dotychczasowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł P. W., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wyrok został zaskarżony w całości.

Wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

1. - art. 133 § 1 p.p.s.a., polegające na wydaniu wyroku uwzględniającego skargę i uchyleniu zaskarżonej decyzji, na podstawie dokumentu znajdującego się w aktach sprawy, z którego nie wynika w sposób jednoznaczny, kiedy H. sp. z o.o. dowiedziała się o wydaniu decyzji i czy tym samym nie uchybiła terminowi z art. 148 § 1 k.p.a.,
2. - art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., poprzez całkowite pominięcie zakresem orzekania decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 29 kwietnia 2015 r., nr AR.6730.62.78.2014.IK62. – brak uzasadnienia uchylenia tej decyzji,
3. - art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na niezgodności sentencji wyroku z jego uzasadnieniem,
4. - art. 141 § 4 p.p.s.a., przez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia zaskarżonego wyroku, polegającą na wskazaniu jako motywu rozstrzygnięcia z jednej strony uznania przez Sąd w zakresie oceny zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, że data 6 grudnia 2017 r. jest datą dowiedzenia się przez H. o wydaniu decyzji, a z drugiej strony wskazaniu jako motywu oceny i stwierdzeniem przez Sąd I instancji, iż nie było można zgodzić się z argumentacją H. wskazującą na brak możliwości zastosowania co do zasady art. 146 § 2,
5. - art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym, poprzez uznanie, że dopiero w dniu 6 grudnia 2017 r. H. dowiedziała się o wydaniu decyzji, kiedy w rzeczywistości miało to miejsce wcześniej,
6. - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez błędną ocenę stanu faktycznego i przyjęcie, że organ w trybie wznowieniowym nie przeprowadził postępowania dowodowego ponownie,
7. - art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez pominięcie w uzasadnieniu wyroku wskazań, co do dalszego postępowania,
8. - art. 135 p.p.s.a., poprzez uchylenie decyzji nieobjętej skargą,
9. - art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez uznanie, że kontrolowane postępowanie administracyjne dotknięte jest wadą będącą podstawą wznowienia postępowania,
10. - art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a., polegające na tym, że Sąd I instancji w wyniku niewłaściwej kontroli działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, czyli art. 146 § 2 k.p.a., w sytuacji gdy z materiału zgormadzonego wynika, iż rozstrzygnięcie organu byłoby takie samo,
11. - art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zebrano całości materiału dowodowego, w przypadku gdy organy administracji posiadały dostateczny materiał dowodowy pozwalający na dokonanie ustaleń w przedmiocie zgodności planowanej inwestycji z wymogami ładu przestrzennego, urbanistyki oraz walorami architektonicznymi, a spółka H. w toku trwającego rok postępowania wznowieniowego nie przejawiła jakiejkolwiek inicjatywy dowodowej,
12. - art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż w niniejszym postępowaniu zachodzą przesłanki do odejścia od zasady trwałości decyzji.

Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnik postępowania – skarżąca Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej, jako pozbawionej uzasadnionych podstaw oraz o zasądzenie od Skarżącego na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu zakwestionowano zarzuty sformułowane w skardze kasacyjnej oraz podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095 ze zm.) sprawę skierowano na posiedzenie niejawne.

Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

1. 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. należy w pierwszej kolejności wskazać, że naruszenie tego przepisu ma miejsce wówczas, gdy sąd wydaje wyrok na podstawie innego materiału niż ten, który znajduje się w aktach sprawy (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt III FSK 4909/21, LEX nr 3353530), czy też w oderwaniu od ustaleń dokonanych w zaskarżonym akcie administracyjnym (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2022 r., sygn. akt I GSK 152/22, LEX nr 3368907). Zatem zarzucanie Sądowi I instancji orzeczenia na podstawie dokumentacji zawartej w aktach sprawy nie można uznać za trafne.

Ponadto wypada zauważyć, że Skarżący kasacyjnie, nie wyjaśnił powodów, z jakich należałoby zakwestionować środek dowodowy w postaci dokumentu znajdującego się w aktach sprawy, z którego wynika kiedy Spółka dowiedziała się o wydaniu decyzji z dnia 29 kwietnia 2015 r. W piśmiennictwie prawniczym wskazuje się, że dowody zachowania terminu miesięcznego, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. podlegają swobodnej ocenie przez organ właściwy w sprawie (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2022, s. 951). Trafność tej oceny w niniejszej sprawie nie była przedmiotem wątpliwości w postępowaniu administracyjnym, zaś w skardze kasacyjnej – jak już wyżej wspomniano – nie wskazano konkretnych przyczyn jej zakwestionowania.

Nie znajduje również usprawiedliwienia zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a., poprzez całkowite pominięcie zakresem orzekania decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 29 kwietnia 2015 r., nr AR.6730.62.78.2014.IK62. – brak uzasadnienia uchylenia tej decyzji, ponieważ kontrolowaną decyzją nie wyeliminowano z obrotu prawnego wskazanej w tym zarzucie decyzji Prezydenta Miasta Rzeszowa.

Również cztery wyżej wskazane zarzuty naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie zasługują na uwzględnienie. Zgodnie z tym przepisem, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.

Przytoczony przepis wskazuje na obligatoryjne elementy uzasadnienia wyroku i nie służy do kwestionowania merytorycznej treści uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, a w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w omawianym przepisie. Brak szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a.

Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie wymagane elementy, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzucany przez Skarżącego kasacyjnie brak wskazań, co do dalszego postępowania nie znajduje potwierdzenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Co prawda Sąd I instancji nie sformułował tychże wskazań jako odrębnej części uzasadnienia, ale wynikają one ze szczegółowego wywodu przedstawionego na stronach 6 i 7.

Także jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a., poprzez uchylenie decyzji nieobjętej skargą. Według tego przepisu, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Oznacza to, że wbrew temu co twierdzi Skarżący kasacyjnie, w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa Sąd I instancji nie tyle jest uprawniony, co zobowiązany do wyjścia poza granice skargi (co akurat w niniejszej sprawie nie miało miejsca, ponieważ Skarżąca wnosiła również o uchylenie decyzji organu I instancji). Stanowisko to znajduje potwierdzenie w doktrynie (zob. m.in. W. Piątek, Podstawy skargi kasacyjnej, Warszawa 2013, s. 366; A. Kurzawa, P. Szustakiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Komentarz, red. A. Skoczylas, P. Szustakiewicz, Warszawa 2022, s. 305). Zatem uchylenie przez Sąd I instancji decyzji organu odwoławczego oraz organu I instancji w okolicznościach niniejszej sprawy było konieczne z perspektywy dyspozycji art. 135 p.p.s.a.

Nie można też uwzględnić czterech ostatnich zarzutów dotyczących naruszenia odpowiednio: art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.; art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a.

Powód w tych wszystkich przypadkach jest ten sam. Otóż zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. W realiach niniejszej sprawy przedmiotem zaskarżenia do Sądu I instancji była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy we wznowionym postępowaniu. Zatem do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit b) p.p.s.a. mogłoby dojść, gdyby w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją (decyzją SKO w Rzeszowie w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o ustalenie warunków zabudowy we wznowionym postępowaniu) doszło do naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a Sąd I instancji kontrolujący zaskarżoną decyzję nie dostrzegł tej okoliczności.

Z treści skargi kasacyjnej takich wniosków wyprowadzić nie można. Przeciwnie, z treści skargi kasacyjnej należy wnosić, że celem Skarżącego kasacyjnie nie jest wznowienie, ale zakwestionowanie konieczności wznowienia postępowania administracyjnego, tyle że nie tego zakończonego zaskarżoną decyzją, lecz postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta Rzeszowa z dnia 29 kwietnia 2015 r. o warunkach zabudowy.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do orzeczenia o zasądzeniu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, o co wnosiła w odpowiedzi na skargę kasacyjną H. sp. z o.o. z siedzibą w R. W postępowaniu sądowoadministracyjnym H. sp. z o.o. z siedzibą w R. nie była bowiem stroną tego postępowania, lecz posiadała status uczestnika postępowania. Wskazać zaś należy, że w art. 199 p.p.s.a. jest mowa jedynie o stronach ponoszących koszty postępowania ze swoim udziałem w sprawie. Również przepis szczególny, do którego odsyła art. 199 p.p.s.a., nie przewiduje zwrotu tych kosztów uczestnikowi postępowania. (por. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 739/17, LEX nr 2680200).