Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę J. M. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] września 2007 r., zn. [...] w przedmiocie wymierzenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Sokółce nakazał J. M. rozbiórkę części samowolnie rozbudowanej stodoły z przybudówkami. W dniu [...] września 2006 r. organ nadzoru budowlanego wystosował do J. M. upomnienie, a następnie tytułem wykonawczym z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne w stosunku do J. M.. Organ I instancji postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2007 r. nałożył grzywnę w wysokości 73. 396,15 zł. Organ odwoławczy po rozpoznaniu zażalenia J. M. postanowieniem z dnia [...] września 2007 r. utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Sokółce z dnia [...] sierpnia 2007 r. o nałożeniu na J. M. grzywny w celu przymuszenia w wysokości 73.396,15 zł, z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym NT TYT-3 nr [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. w sprawie wykonania rozbiórki orzeczonej ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. W uzasadnieniu organ wskazał, że organ nadzoru budowlanego I instancji w sposób prawidłowy, dokonał wyliczenia wysokości nałożonej grzywny. Do wyliczenia wysokości grzywny przyjęto powierzchnię zabudowy poszczególnych części rozbudowanej stodoły przeznaczonych do rozbiórki zgodnie z powierzchnią określoną w decyzji nakazującej rozbiórkę.
J. M. wniósł skargę na powyższe postanowienie, podnosząc, że jego zdaniem nie ma prawnej możliwości wydawania postanowienia o nałożeniu kary grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki bo decyzja nakazująca tę rozbiórkę zawiera wady prawne a mianowicie brakuje w niej wymiarów przybudówek.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalając skargę stwierdził, że kontrola legalności zaskarżonego postanowienia wykazała, iż organ egzekucyjny przeprowadził postępowanie egzekucyjne zgodnie z mającymi zastosowanie w sprawie przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tak co do podstaw zastosowania środka egzekucyjnego w postaci grzywny w celu przymuszenia jak również w zakresie ustalenia wysokości tej grzywny. Sąd za bezzasadny uznał zarzut, że nałożona grzywna została wyliczona błędnie, poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonym postanowieniu wszystkich obowiązków nałożonych decyzją stanowiącą tytuł egzekucyjny, tj. wykonania rozbiórki eternitu jak i rozbiórki podwyższenia stodoły o 50 cm. Istotnie organ egzekucyjny I instancji nie uwzględnił obowiązku dotyczącego rozebrania podwyższenia o 50 cm istniejącej stodoły. Niemniej jednak wysokość grzywny w stosunku do uwzględnionych czynności oraz podstawa jej wymierzenia zostały określone zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Ponadto uwzględnienie przy wyliczaniu grzywny czynności polegającej na rozbiórce podwyższenia stodoły w rzeczywistości skutkowałoby nałożeniem na skarżącego grzywny w wyższej wysokości. W konsekwencji organ egzekucyjny II instancji nie mógł uwzględnić tych obowiązków, gdyż byłoby to rozstrzygnięcie na niekorzyść odwołującego się. Odnośnie eternitu Sąd stwierdził, że bezzasadnym byłoby nakładanie na skarżącego grzywny w celu przymuszenia do wykonania tej czynności, skoro w tytule egzekucyjnym oraz w tytule wykonawczym znajduje się zapis, iż zostanie on rozebrany i zutylizowany przez specjalistyczną firmę posiadającą stosowne zezwolenie.
W ocenie Sądu pozostałe zarzuty skarżącego dotyczące braku prawnej możliwości wydawania postanowienia o nałożeniu kary grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki w sytuacji gdy decyzja nakazująca tę rozbiórkę zawiera wady prawne nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ uchybienia te nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Pomimo tego, iż w sentencji decyzji nakazującej rozbiórkę nie podano wymiarów przybudówek to wymiary te zostały zawarte w treści uzasadnienia decyzji, a ponadto pomimo błędnej podstawy prawnej z treści sentencji jak i uzasadnienia postanowienia organu odwoławczego bezspornie wynika, że postanowienie organu I instancji utrzymane jest w mocy.
W skardze kasacyjnej od tego wyroku skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 lit c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi mimo naruszenia przepisu art. 139 kpa poprzez błędne powołanie się na zasadę reformationis in peius, a w konsekwencji wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 138 § 1 kpa. W związku z powyższym wniesiono o: 1. rozpoznanie skargi, 2. uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono, że ocena organu administracji została oparta wyłącznie na subiektywnym przeświadczeniu o prawidłowości wyliczonej grzywny, ponieważ stan faktyczny sprawy budzi wątpliwości.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania która w sprawie nie zachodzi.. Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw a tym samym nie mogła zostać uwzględniona. Skarga kasacyjna powołuje zarzut naruszenia procedury sądowoadministracyjnej - art. 145 § 1 lit.c P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi na postanowienie które naruszało art. 139 k.p.a. poprzez błędne powołanie się na zasadę reformationis in peius i w konsekwencji wydanie decyzji z naruszeniem art. 138 § 1 k.p.a. Zarzut ten w okolicznościach rozpoznawanej sprawy należy uznać za niezasadny w sytuacji, gdy wbrew argumentom skargi, stan faktyczny należy uznać za wyjaśniony.
Skarżący kwestionował wprawdzie brak określenia w sentencji wymiarów przybudówek ale ustalenia w tym zakresie znalazły się w uzasadnieniu decyzji stanowiącym jej integralną część. Z dokonanych przez Sąd I instancji ustaleń dotyczących nieuwzględnienia przez organ I instancji wszystkich obowiązków wynikających z decyzji, rozbiórki eternitu i rozbiórki podwyższenia stodoły wynika że ich pełne uwzględnienie doprowadziłoby do ustalenia grzywny w wyższej wysokości a w sytuacji gdy rozbiórka eternitu ma być wykonana przez firmę specjalistyczną nie było potrzeby nakładania na skarżącego grzywny w zakresie tego obowiązku.
Zważywszy zatem, ze zarzut skargi kasacyjnej nie był usprawiedliwiony, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.