Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 30 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Gd 560/03 oddalił skargę B. B. i S. B. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku (PWINB) z dnia [...] marca 2003 r. (nr [...]). Powyższym postanowieniem PWINB uchylił postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] listopada 2002 r. ([...]) i umorzył postępowanie organu I instancji w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 22 października 2002 r. B. i S. B. o umorzenie postępowania egzekucyjnego w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektów budowlanych na działce nr 1200 w K. Skarżący w powyższym wniosku twierdzili, że "egzekucję przeciwko nam prowadzi jako wierzyciel niewłaściwy organ", zgodnie bowiem z art. 22 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) organem właściwym do prowadzenia postępowania egzekucyjnego w zakresie obowiązku o charakterze niepieniężnym, jest organ właściwy ze względu na miejsce zamieszkania zobowiązanego.
Organ II instancji w zaskarżonym postanowieniu podjęte rozstrzygnięcie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uzasadniał tym, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w P. postępowania egzekucyjnego w przedmiotowej sprawie nie wszczynał ani nie kontynuował, a podejmował działania jedynie jako wierzyciel. Tytuł wykonawczy wystawił Kierownik Urzędu Rejonowego w P. podobnie, jak i postanowieniem z dnia 3 grudnia 1998 r. nałożył na skarżących grzywnę w celu przymuszenia. Powyższe postanowienie utrzymał w mocy Wojewoda Gdański postanowieniem z dnia 31 grudnia 1998 r., które następnie zostało przez B. i S. B. zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośr. Zam. w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 23 maja 2001 r. sygn. akt II SA/Gd 293/99 oddalił skargę.
W skardze do sądu administracyjnego na postanowienie PWINB z dnia [...] marca 2003 r. B. i S. B. podtrzymywali tę samą argumentację, co wcześniej we wniosku z dnia 22 października 2002 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 30 listopada 2005 r. oddalającym skargę uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Zgodnie z art. 33 pkt 9 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, podstawą zarzutu co do prowadzonej egzekucji administracyjnej może być, prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ. W myśl art. 122 § 3 ustawy zobowiązanemu służy prawo zgłoszenia zarzutów i wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny – w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia (art. 17 ustawy).
Jak wynika z akt sprawy, tytuł wykonawczy oraz postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia z dnia 3 grudnia 1998 r. doręczono skarżącym w dniu 7 grudnia 1998 r., natomiast zarzut wniesiono w dniu 24 października 2002 r. Z powyższego wynika, iż czynność polegająca na wniesieniu zarzutu dokonano z uchybieniem terminu. Zasadnie więc Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie organu I instancji i umorzył postępowanie w tym zakresie.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku pełnomocnik B. i S. B., zaskarżonemu wyrokowi zarzuca naruszenie przepisów:
- – art. 145 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., polegające na nieuchyleniu zaskarżonego postanowienia, mimo że zostało ono wydane z naruszeniem przepisów postępowania art. 134 i 9 k.p.a., które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia,
- – błędną wykładnię przepisów art. 138 § 1 w związku z art. 134 k.p.a., która mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Wskazując na powyższe w skardze kasacyjnej wnosi się o:
- – uchylenie zaskarżonego wyroku,
- – zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Naczelny Sąd Administracyjny zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, jedynie z urzędu bierze pod uwagę, jeśli takie są, przesłanki nieważności postępowania. W niniejszej sprawie takich okoliczności nie stwierdzono.
Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że organ drugiej instancji nie umorzył postępowania odwoławczego, tak jak to napisano w skardze kasacyjnej, ale umorzył postępowanie organu I instancji, co wynika z brzmienia osnowy postanowienia z dnia [...] marca 2003 r. Poza tym wynika to z podstawy prawnej wydania ww. decyzji, powołano tam art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a nie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Dalsze rozważania skargi kasacyjnej oparte na błędnej przesłance, nie uwzględniają stanu faktycznego sprawy i nie znajdują odniesienia w przepisach obowiązującego prawa. Piszący skargę kasacyjną najwyraźniej nie zrozumiał uzasadnienia postanowienia organu II instancji z dnia [...] marca 2003 r., gdzie jednoznacznie napisano, że postępowanie przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w P. należało umorzyć skoro organ ten nie jest organem egzekucyjnym w sprawie, której dotyczył wniosek skarżących z dnia 22 października 2002 r. A skoro organ ten nie był właściwy w tej sprawie, to nie mógł rozpatrywać ww. wniosku – zarzutu.
O możliwości wniesienia zażalenia i zgłoszenia zarzutów skarżący zostali prawidłowo pouczeni w postanowieniu Kierownika Urzędu Rejonowego w P. z dnia 3 grudnia 1998 r., które zostało doręczone zobowiązanym wraz z tytułem wykonawczym z dnia 3 grudnia 1998 r. Jak wynika z akt sprawy, skarżący na powyżej powołane postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia, wnieśli zażalenie a następnie skargę do sądu administracyjnego na postanowienie Wojewody Gdańskiego z dnia 31 grudnia 1998 r., która została oddalona. Nie było więc żadnych przeszkód, aby w tym samym terminie co zażalenie, skarżący zgłosili zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. Nieuzasadniony tym samym jest zarzut pełnomocnika skarżących dotyczący naruszenia art. 9 i 134 k.p.a.
W ocenie Sądu żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie mógł podważyć zaskarżonego wyroku, w którym prawidłowo oceniono legalność zaskarżonego postanowienia.
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.