Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 28 listopada 2013 r., sygn. akt II SA/Bk 585/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę Ł. w Ł. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy technicznej.
Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Łomży po otrzymaniu zawiadomienia M. U. o zagrzybieniu występującym na ścianach w jego lokalu mieszkalnym nr [...], znajdującym się w budynku mieszkalnym przy ul. K. [...] w Ł., w dniu [...] kwietnia 2013 r. przeprowadził oględziny ww. lokalu. W wyniku oględzin stwierdzono, że w nadprożach nadokiennych i balkonowych w pokojach znajdujących się od strony wschodniej oraz w kuchni, widoczne są ślady pleśni po zagrzybieniach z miejscowymi złuszczeniami i odpryskami farby. Według oświadczenia A. U., stan taki utrzymuje się od momentu zamieszkania w lokalu w 2004 r., pomimo wielokrotnych prób usuwania pleśni ze ścian.
Organ nadzoru wobec dokonanych ustaleń dnia [...] kwietnia 2013 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zagrzybień na ścianach w ww. lokalu oraz dnia [...] kwietnia 2013 r. przeprowadził ponowne oględziny, które potwierdziły ustalenia z poprzednich oględzin.
Postanowieniem z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...], PINB Powiatu Grodzkiego w Łomży nałożył na Ł. w Ł. obowiązek przedłożenia do organu do dnia [...] lipca 2013 r. ekspertyzy technicznej, która wykaże przyczyny zagrzybień powstałych na ścianach w przedmiotowym lokalu oraz określi sposób definitywnego ich usunięcia. Ekspertyza niniejsza winna zostać opracowana przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane i przynależną do właściwej izby samorządu zawodowego.
Organ jako podstawę nałożenia na Spółdzielnię przedmiotowego obowiązku wskazał art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623, dalej: ustawa Prawo budowlane).
S. w Ł. wniosła zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że ogniska pleśni stwierdzono jedynie w lokalu nr [...] oraz nie stwierdzono, że stan ten oddziałuje na cały obiekt mieszkalny.
PINB w Białymstoku postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowy obowiązek został nałożony celem pozyskania materiału dowodowego niezbędnego do wydania rozstrzygnięcia w sprawie, jak również ze względu na występujące uzasadnione wątpliwości do jakości materiałów budowlanych i stanu technicznego budynku mieszkalnego oraz sygnalizowane przez mieszkańców lokalu zagrożenie bezpieczeństwa jego użytkowania. Podkreślił, że art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane daje organom nadzoru budowlanego możliwość nałożenia obowiązku dostarczenia odpowiednich ekspertyz, na podstawie których organ dopiero rozstrzygnie sprawę merytorycznie. Mając na uwadze podniesione w zażaleniu zarzuty organ odwoławczy stwierdził, że nałożony obowiązek, jako dotyczący także stropu oraz nadproży okien i drzwi, dotyczy części obiektu budowlanego.
Skargę na ww. postanowienie wniosła Ł. w Ł., zrzucając naruszenie przepisów postępowania art. 124 § 1 K.p.a. w zw. z art. 6 K.p.a. w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez zamieszczenie w osnowie postanowienia terminu wykonania nałożonego obowiązku przedłożenia ekspertyzy w sytuacji braku w tym zakresie podstawy prawnej w art. 63 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. W zakresie prawa materialnego sformułowano zarzut naruszenia art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przepis ten pozwala na nałożenie na jednego ze współwłaścicieli budynku obowiązku sporządzenia ekspertyzy w sytuacji stwierdzenia zagrzybienia wewnątrz jednego lokalu mieszkalnego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości uprzednio wyrażone stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) oddalił skargę Ł. w Ł. bowiem uznał ją za niezasadną.
Sąd wskazał, że podstawą prawną orzeczeń poddanych kontroli sądu w niniejszej sprawie stanowił art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Według tego przepisu organy administracji architektoniczno - budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia.
Sąd zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych panuje pogląd, według którego postanowienie wydane na podstawie art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane ma charakter dowodowy, co oznacza, że postępowanie w którym jest ono podejmowane stanowi część innego już toczącego się postępowania przewidzianego w prawie budowlanym, bądź jest elementem wyjaśnienia przez organ okoliczności, które mogłyby uzasadniać wszczęcie takiego postępowania.
Sąd wyjaśnił, że omawiany przepis daje organowi uprawnienie do nałożenia obowiązku dostarczenia ocen technicznych lub ekspertyz, gdy istnieją uzasadnione wątpliwości, a więc nie jakiekolwiek wątpliwości, ale o charakterze kwalifikowanym. Zaznaczył, że stosując ww. przepis, który ma charakter szczególny, a który stanowi podstawę prawną do nałożenia na stronę określonych obowiązków, w tym także finansowych, nie można dokonywać wykładni rozszerzającej. Stąd też organ, wydając postanowienie obowiązany jest wykazać istnienie uzasadnionych wątpliwości, czyli wykazać spełnienie ustawowej przesłanki w danym konkretnym stanie faktycznym. Organ nie ma prawa nałożyć obowiązku sporządzenia ekspertyzy, jeżeli w danej sprawie nie występuje przesłanka uzasadnionych wątpliwości.
Ponadto organy nadzoru powinny wyjaśnić z jakich przyczyn nie są w stanie samodzielnie poczynić badań co do stanu technicznego obiektu. Skorzystanie z pomocy rzeczoznawcy musi odnosić się jedynie do takich sytuacji, gdzie wiedza pracowników inspektoratu nie jest wystarczająca, jej brak organy nadzoru muszą udokumentować w rozstrzygnięciu. Ponieważ nadzór budowlany jest fachowym pionem administracji publicznej, co do zasady zatem ewentualne wątpliwości powinien rozstrzygać we własnym zakresie, w ramach swoich kompetencji. Sąd wskazał, że przepis art. 81 c ust.2 ustawy Prawo budowlane, który faktycznie przerzuca na stronę koszty ustalenia stanu technicznego budynku powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują, rozstrzygnąć powstałych wątpliwości, omawiany przepis nie może być nadużywany.
Sąd podkreślił, że zobowiązanie strony do przedłożenia ekspertyzy jest możliwe dopiero po przeprowadzeniu postępowania zgodnie z art. 7 K.p.a. i 77 § 1 K.p.a., które nakładają na organy administracji publicznej obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia jej.
Mając na uwadze nałożony na skarżącą obowiązek Sąd stwierdził, że organy przeprowadziły postępowanie prawidłowo, zaś wydane postanowienia odpowiadają prawu. Podkreślił, że organ I instancji oględziny przeprowadzał dwukrotnie i za każdym razem stwierdzał zawilgocenie i pleśń w miejscach opisanych w uzasadnieniu decyzji. Ustalenia te były zresztą zgodne z ustaleniami poczynionymi przez samą stronę skarżącą, która ponadto sama przeprowadziła oględziny w dniu [...] stycznia 2013 r. i na tę okoliczność sporządziła notatkę służbową. Odpowiadając na pismo M. U. – lokatora zajmującego przedmiotowe mieszkanie, skarżąca wskazała, że w jej ocenie w lokalu panuje wilgotność spowodowana brakiem właściwej wentylacji mieszkania.
Sąd zwrócił uwagę, że skarżąca widzi konieczność ocieplenia ścian zewnętrznych budynku w celu poprawienia izolacyjności lokali mieszkalnych, zaś wniosek lokatora z przedmiotowego mieszkania został ujęty w potrzebach remontowych. Sąd zauważył, że w aktach znajduje się umowa z dnia [...] maja 2013 r. zawarta pomiędzy Ł. a P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B., której przedmiotem jest wykonanie projektu ocieplenia ścian zewnętrznych oraz modernizacji ścianek lukarn i podsufitki dachów, między innymi w budynku mieszkalnym położonym przy ul. K. [...] w Ł. Zdaniem Sądu, organy wyczerpująco przedstawiły stan faktyczny i wykazały, że na podstawie oględzin, wysłuchania stron oraz pozostałego zebranego w sprawie materiału dowodowego, w przedmiotowym lokalu w nadprożach nadokiennych i balkonowych w pokojach od strony wschodniej oraz kuchni widoczne są ślady pleśni po zagrzybieniach z miejscowymi złuszczeniami i odpryskami farby, a także że stan taki utrzymuje się od wielu lat, tj. od 2004 r., mimo wielokrotnych prób usuwania pleśni ze ścian.
Trafnie też przyjęły, że skoro Spółdzielnia przez tak długi okres czasu nie była sobie w stanie z zaistniałym problemem poradzić i sama przyznała, że widzi konieczność ocieplenia ścian zewnętrznych i nawet podjęła w tym kierunku kroki, to zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jakości wyrobów budowlanych, robót budowlanych, a także istniejącego stanu technicznego obiektu budowlanego, a sprawa wymaga bardziej wnikliwej oceny technicznej poszczególnych elementów budynku. Trafnie także przyjęto, że zawilgocenie i zagrzybienie dotyczy nie tylko elementów lokalu (ścian wewnętrznych), ale także elementów konstrukcyjnych budynku, co dawało podstawę do zastosowania regulacji z art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane.
Sąd przyznał rację organom, iż precyzyjne wyjaśnienie przyczyny powstawania zawilgocenia i pleśni wymaga stosownej ekspertyzy, której organ I instancji nie był w stanie sam przeprowadzić.
Zdaniem Sądu za niezasadne uznać należało, wszystkie zarzuty podniesione w skardze. Wskazał, że podstawą prawną wydanych orzeczeń był art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Skarżący natomiast powołuje się na naruszenie art. 63 ust. 3 i art. 62 ust. 3 ustawy Prawo budowlane. Sąd przytaczając powołane przepisy ustawy Prawo budowlane wykazał, że nie mają one zastosowania w sprawie na obecnym jej etapie. Natomiast art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który był podstawą wydanych orzeczeń stanowi wprost, że organ nakłada obowiązek dostarczenia odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz w określonym terminie. Naruszeniem przepisu byłoby zatem nałożenie obowiązków bez wyznaczenia określonego terminu.
Sąd zwrócił uwagę, że obowiązki z art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, mogą być nakładane na osoby wymienione w ust.1, czyli na uczestników procesu budowlanego, właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego. To od organu zależy, na kogo taki obowiązek nałoży. Z faktu, że podmioty te zostały wymienione w określonej kolejności nie można jednak wywodzić twierdzenia, iż organ nadzoru budowlanego ustalając, na który z tych podmiotów ma być nałożony obowiązek, musi brać pod uwagę tę kolejność. Użycie w art. 81c ust. 1 ustawy Prawo budowlane sformułowania "lub" oznacza, że ustawodawca formułując treść przepisu posłużył się alternatywą nierozłączną, co oznacza, iż dopuszczalny jest wybór między wskazanymi w przepisie i rezygnacja z pozostałych możliwości.
Co więcej, użycie przez ustawodawcę sformułowania "lub" oznacza, że organ administracji mógłby nałożyć obowiązek nie tylko na jeden z wymienionych w powyższym przepisie podmiotów, ale także na dwa podmioty, a nawet na wszystkie z nich. Sąd wyraził pogląd, że powołany przepis ma charakter uznaniowy. Zobowiązanie zarządcy obiektu budowlanego do przedstawienia koncepcji rozwiązań technicznych mieści się w ramach tego uznania administracyjnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła skarżąca Spółdzielnia, zaskarżając go w całości.
Na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku, Prawo budowlane polegające na nałożeniu obowiązku wynikającego z tego przepisu bez usprawiedliwionych w tym zakresie podstaw.
Natomiast naruszenia przepisów postępowania, które to mogły mieć wpływ na wynik sprawy Spółdzielnia upatruje w naruszeniu:
- • art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 107 § 3 K.p.a. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że organ wnikliwie przeprowadził postępowanie dowodowe poprzedzające nałożenie obowiązku wynikające z art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku, Prawo budowlane, co skutkowało bezpodstawnym nałożeniem obowiązku przedłożenia ekspertyzy obiektu budowlanego,
- • art. 124 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie braku precyzyjnego wskazania w sentencji zaskarżonego postanowienia szczegółowego zakresu obowiązku nałożonego na stronę w zakresie sporządzonej ekspertyzy, co uniemożliwia precyzyjne wykonanie zobowiązania.
Mając na uwadze tak sformułowane zarzuty wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku a nadto złożono wniosek o rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że sformułowany przez organ zakres ekspertyzy każe wątpić w dokonanie właściwej wykładni art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Sformułowanie przepisu wskazuje, że podstawa do nałożenia obowiązku musi znajdować usprawiedliwienie w stanie technicznym obiektu budowlanego a nie jego części. Tymczasem w ramach prowadzonego postępowania oględzinom poddano jedynie jeden lokal mieszkalny a nie obiekt budowlany. Tym samym nałożenie na stronę obowiązku było przedwczesne gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do nałożenia obowiązku przedłożenia ekspertyzy. Dokonując legalności wydanego postanowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny winien był ten fakt wziąć pod uwagę.
Skarżąca zakwestionowała czynności przeprowadzone przez organy administracji w ramach postępowania dowodowego i dokonane na ich podstawie ustalenia. Wskazała, że organ dwukrotnie przeprowadził oględziny wyłącznie jednego lokalu mieszkalnego. W stosunku do innych lokali czy pozostałych części obiektu budowlanego żadnych czynności nie prowadzono. Jej zdaniem w sposób niezasadny i arbitralny uznano potrzebę sporządzenia ekspertyzy. Postanowienie nie zawiera w zasadzie, wbrew treści oraz utrwalonemu w tym zakresie orzecznictwu, szczegółowego uzasadnienia nałożenia obowiązku.
Podkreśliła, że nadzór budowlany to fachowy pion administracji publicznej, a zatem co do zasady, ewentualne wątpliwości w ramach swoich kompetencji powinien rozstrzygać we własnym zakresie. Do podstawowych obowiązków organu nadzoru budowlanego należy m.in. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów prawa budowlanego, a w szczególności zgodności rozwiązań architektoniczno-budowlanych z przepisami techniczno-budowlanymi oraz zasadami wiedzy technicznej. Art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, który faktycznie przerzuca na stronę koszty ustalenia stanu technicznego budynku, powinien być wykorzystywany tylko w sytuacjach wyjątkowych, kiedy organy nadzoru budowlanego nie są w stanie - przy użyciu posiadanej wiedzy i środków, którymi dysponują - rozstrzygnąć powstałych wątpliwości. Omawiany przepis nie może być nadużywany.
Zdaniem skarżącej postanowienie powinno zawierać między innymi oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne. Szczególnie ważne jest sformułowanie w zakresie rozstrzygnięcia. Rozstrzygnięcie musi być sformułowane w taki sposób, ażeby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolne lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej. Rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jasny i precyzyjny, a nie pośrednio wynikać z uzasadnienia decyzji. Tymczasem na mocy postanowienia na stronę nałożono, obowiązek przedłożenia ekspertyzy, która wykaże przyczyny powstałych zagrzybień na ścianach w lokalu mieszkalnym numer [...] znajdującym się w budynku mieszkalnym, wielorodzinnym w Ł., przy ul. K. [...] oraz określi sposób ich definitywnego usunięcia". Z treści rozstrzygnięcia nie wynika czy ekspertyza ma dotyczyć części lokalu czy też jego całości a także czy ma objąć cały obiekt budowlany czy tylko jego fragment. Tymczasem powyższą kwestię sąd zupełnie pominął.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez Ł. nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W przypadku podniesienia w skardze kasacyjnej zarówno zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i zarzutów naruszenia tych przepisów postępowania, które dotyczą prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji w pierwszej kolejności ocenie powinny być poddane zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Zastosowanie przez organ administracji lub sąd administracyjny prawa materialnego polega na ocenie prawnej określonego stanu faktycznego. O zarzucie naruszenia prawa materialnego można więc mówić wówczas, gdy nie jest kwestionowany ustalony w sprawie stan faktyczny, tylko ocena prawna tego stanu faktycznego. Nie jest możliwe dokonanie oceny zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego przy jednoczesnym kwestionowaniu ustaleń faktycznych. Nie wiadomo bowiem wówczas w odniesieniu do jakich ustaleń oceniać prawidłowość zastosowania tych przepisów.
Zarzut naruszenia art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a. nie znajduje uzasadnienia. Czynności wyjaśniające przeprowadzone przez organ nadzoru budowlanego były wystarczające do wydania nakazu przedłożenia ekspertyzy i nie wymagały uzupełnienia. Nie było konieczności dokonywania oględzin innych lokali albowiem osoby mieszkające w innych lokalach nie zgłaszały organowi nadzoru budowlanego zastrzeżeń co do stanu technicznego tych lokali. Okoliczność, iż zagrzybienia ścian występują tylko w jednym lokalu nie oznacza, że występowanie tych zjawisk musi być związane z niewłaściwym sposobem użytkowania tego lokalu przez osoby w nim zamieszkujące. Zagrzybienie ścian może być bowiem związane z wadami konstrukcyjnymi budynku, które skutkują zagrzybieniem ścian tylko w jednym lokalu.
Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 81c ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Przepis ten stanowi, że organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego, w razie powstania uzasadnionych wątpliwości co do jakości wyrobów budowlanych lub robót budowlanych, a także stanu technicznego obiektu budowlanego, mogą nałożyć, w drodze postanowienia, na osoby, o których mowa w ust. 1, obowiązek dostarczenia w określonym terminie odpowiednich ocen technicznych lub ekspertyz. Koszty ocen i ekspertyz ponosi osoba zobowiązana do ich dostarczenia. Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie Spółdzielni zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał organom nadzoru budowlanego podstawy do przyjęcia, iż zachodzą okoliczności wskazane w ww. przepisie uzasadniające nałożenie obowiązku dostarczenia ekspertyzy technicznej.
Brak jest podstaw do przyjęcia, że obowiązek przedstawienia ekspertyzy może być nałożony tylko wówczas, gdy stan techniczny całego obiektu budowlanego budzi wątpliwości. Gdyby nałożenie obowiązku, o którym mowa w art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane ustawodawca chciał zawęzić tylko do sytuacji, gdy stan techniczny całego obiektu budzi wątpliwości, to ograniczenie takie zawarłby wprost w treści tego przepisu. Skoro ograniczenia takiego ustawodawca nie zawarł, to oznacza to, że podstawą nałożenia obowiązku mogą też być uzasadnione wątpliwości co do stanu technicznego części obiektu budowlanego.
Organ nadzoru budowlanego jest organem administracji zatrudniającym osoby posiadające ponadprzeciętną wiedzę z zakresu budownictwa. Wiedza ta nie zawsze jest jednak wystarczająca do wydania rozstrzygnięcia i konieczne jest wówczas posłużenie się przez organ administracji specjalistycznymi ekspertyzami. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, co wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 124 § 1 K.p.a. poprzez brak precyzyjnego wskazania zakresu obowiązków nałożonego na stronę. Z treści postanowienia wynika jaki obowiązek został nałożony Spółdzielnię. Jest to obowiązek przedłożenia ekspertyzy technicznej wskazującej przyczyny występowania zagrzybień na ścianach w lokalu nr [...]. Ekspertyza powinna zawierać też wskazanie sposobu usunięcia tych zagrzybień. Z postanowienia wyraźnie wynika, że ekspertyza odnosi się do lokalu nr [...] i dotyczyć ma ona ścian, na których występuje grzyb. Nie ma wiec podstaw do przyjęcia, że nie wiadomo, jaki ma być zakres ekspertyzy. Tym samym podniesiony przez skarżącą kasacyjnie Spółdzielnię zarzut uznać należy za dowolny i nieuzasadniony.
Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.