Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 1444/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A. K. na uchwałę Rady Gminy Warszawa B. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. w Gminie W. – B. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, iż zaskarżoną uchwałą z dnia [...] września 2002r. nr [...] Rada Gminy W. – B. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu W. P. w gminie W. – B. Uchwałą ta została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z dnia [...] września 2002 r. Nr [...], poz. [...].
Na powyższą uchwałę - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa - skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. K. Skarżący podniósł, że zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 3 uchwały Rady Gminy W. – B. z dnia [...] września 2002 roku, Nr [...] opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z 2002 roku Nr [...], poz. [...] dla terenów, o których mowa w ust. 1 położonych bezpośrednio przy ul. L. ustala się wysokość maksymalną 4,5 kondygnacji; dla pozostałych terenów ustala się minimalną wysokość 2,5 kondygnacji i minimalną gęstość 40 mieszkań/ha. Tymczasem treść § 8 ust. 4 pkt 3 wymienionej wyżej uchwały opublikowana w październiku 2002 roku w Nowej Gazecie Praskiej brzmi następująco: dla terenów, położonych bezpośrednio przy ul. L. ustala się wysokość maksymalną 4,5 kondygnacji; dla pozostałych terenów ustala się minimalną wysokość 25 npt. i 2,5 kondygnacji.
Istnieje więc rozbieżność miedzy tekstem uchwały opublikowanej w Dzienniku Urzędowym, a tekstem uchwały opublikowanym w Nowej Gazecie Praskiej. Zdaniem skarżącego, wynika z tego, że do publikacji w Dzienniku Urzędowym przekazano uchwałę o innej treści niż ta która została uchwalona. W efekcie w odniesieniu do § 8 ust. 4 pkt 3 ma miejsce tzw. "niebyt uchwały".
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Stołecznego Warszawy wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę jako niezasadną. Sąd stwierdził, że nie istnieje sprzeczność pomiędzy tekstem uchwały uchwalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i jej tekstem opublikowanym w Dzienniku Urzędowym. Treść tej uchwały, w tym także treść § 8 ust. 4 pkt 3, jest tożsama z treścią opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego. Sąd zaznaczył, że oceny tego, czy w Dzienniku Urzędowym opublikowano właściwy tekst uchwały należy dokonywać poprzez porównanie tekstu opublikowanego w Dzienniku Urzędowym z oryginałem tekstu uchwały, a nie jak to uczynił skarżący z tekstem opublikowanym w lokalnej gazecie. Rozbieżność pomiędzy tekstem zamieszczonym w Dzienniku Urzędowym, a opublikowanym w gazecie lokalnej nie ma żadnego znaczenia prawnego i nie może być podstawą do kwestionowania prawidłowości uchwalonego przez Radę Gminy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Twierdzenie skarżącego, iż przekazano do opublikowania inny tekst uchwały od tej, która została uchwalona, Sąd uznał za pozbawione podstaw. Sąd podkreślił, iż w aktach sprawy znajduje się tekst uchwały i jego porównanie z tekstem opublikowanym w Dzienniku Urzędowym pozwala stwierdzić, że są one tożsame. Niezgodność tekstu opublikowanego w lokalnej gazecie z tekstem opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego nie stanowi dowodu, że doszło do przekazania do publikacji uchwały. Aby formułować tak stanowcze stwierdzenie należałoby wykazać, że redakcja gazety otrzymała prawidłowy tekst uchwały i opublikowała go bez zmian.
Sąd wskazał, iż przyczyną opublikowania w lokalnej gazecie tekstu uchwały o treści odmiennej od tekstu, który został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego mógł być błąd pracowników, którzy redagują gazetę bądź mógł mieć miejsce przypadek, że gazecie przekazano niewłaściwy tekst uchwały, a do publikacji w Dzienniku Urzędowym przekazano właściwy tekst.
Odnosząc się do twierdzenia skarżącego o "niebycie uchwały", WSA w Warszawie zaznaczył, że przesłanki, w oparciu o które skarżący sformułował ten wniosek, okazały się nieprawdziwe. Nadto twierdzenie skarżącego o niebycie uchwały jest wewnętrznie sprzeczne. Jeśli bowiem § 8 ust. 4 pkt 3 uchwały nie istniałby, to nie istniałaby także możliwość stwierdzenia jego nieważności, tak jak tego domagał się skarżący. Nie można bowiem stwierdzić nieważności przepisu, którego nie ma.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oceniając zaskarżoną uchwałę uznał, iż nie doszło do naruszenia trybu jej uchwalenia i nie zostały naruszone wynikające z ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) zasady, które należy brać pod uwagę przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, które Sąd byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A. K., reprezentowany przez radcę prawnego M. B., zaskarżając wyrok w całości.
Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 147 § 1 w związku z art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) polegające na oddaleniu skargi w następstwie ustalenia stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistym przebiegiem procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przyjęcie, że uchwałą Rady Gminy W. – B. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. w gminie W. – B. ustalono dla terenów innych niż położone bezpośrednio przy ul. L. "minimalną" wysokość zabudowy i gęstości zaludnienia podczas, gdy z zebranego materiału wynika, że w/w uchwała określa wysokość maksymalną 25 m npt i minimalną 2,5 kondygnacji, co w konsekwencji prowadzi do istotnego naruszenia prawa.
W oparciu o powyższy zarzut kasacyjny skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, w tym rozstrzygnięcia o kosztach postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że stosownie do art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 1996 r. Nr 13, poz. 74 ze zm.) gminie przysługuje prawo stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy. Z mocy art. 42 tej ustawy zasady ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. Nr 62, poz. 718 ze zm.). Stosownie do art. 13 ust. 2 powyższej ustawy akty prawa miejscowego, a takim jest uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ogłasza się w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Uchwała gminy będąca prawem miejscowym przekazywana jest właściwemu wojewodzie do promulgacji, w brzmieniu przekazanym przez radę. Treść przekazanego do ogłoszenia aktu prawa miejscowego musi być identyczna z treścią aktu uchwalonego.
Skarżący podniósł, że jeśli z jakiejkolwiek przyczyny do ogłoszenia przekazano akt prawny inny w treści od uchwalonego, to praktycznie mamy do czynienia z tzw. niebytem uchwały. Jeśli zaś opublikowana uchwała nie została w istocie uchwalona to jest to wada powodująca nieważność uchwały w opisanym zakresie w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.
Skarżący stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do istotnej rozbieżności pomiędzy tekstem promulgowanym, a opublikowanym w prasie lokalnej. Zdaniem skarżącego mogło dojść do sytuacji, w której Rada Gminy W. – B. uchwaliła innej treści uchwałę od podpisanej przez Przewodniczącego Rady i wysłanej Wojewodzie do publikacji. Potwierdzają to w szczególności istotne rozbieżności pomiędzy treścią uchwały opublikowanej w Dzienniku Urzędowym, a podanym mieszkańcom do wiadomości przez miejscowe media. A. K. zaznaczył, iż nie można wykluczyć, że Rada dysponuje elektronicznym zapisem przebiegu obrad wskazującym na to, jakiej treści ostatecznie uchwałę podjęto w dniu [...] września 2002 r. Dowodu takiego nie przeprowadzono w sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia, a to z poniższych względów.
Nie można podzielić zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji przepisów art. 147 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez ustalenie stanu faktycznego niezgodnego z rzeczywistym przebiegiem procedury uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Chybione jest stanowisko skarżącego, iż Rada Rady Gminy W. – B. uchwaliła innej treści uchwałę od opublikowanej przez Wojewodę w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego. Nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, iż zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy wskazuje na to, iż tekst uchwały ogłoszony w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego, a przedtem podpisany przez Przewodniczącego Rady Gminy W. – B., jest różny od tekstu uchwalonego.
Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten, normując treść uzasadnienia wyroku, stanowi na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odzwierciedlenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady budowania zaufania do organów państwa. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, Lex, nr 187709). Treść uzasadnienia wyroku winna zatem potwierdzać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia organu.
Ocena wiarygodności i mocy dowodów jest jednym z podstawowych obowiązków Sądu, gdy przeprowadza postępowanie uzupełniające, w tym mające znaczenie dla rozstrzygania kwestii spornych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Oceny materiału dowodowego i oceny prawidłowości ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy Sąd dokonuje na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena prawidłowości ustalenia przez organ stanu faktycznego sprawy nie może być dokonana w oparciu o wybiórcze dowody, gdyż wówczas uzasadniony jest zarzut oceny dowolnej. Normy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których Sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 10 czerwca 1999r., II UKN 685/98, LexPolonica nr 346095, OSNAPiUS 2000, nr 17, poz. 655).
Sąd może swobodnie oceniać materiał dowodowy, lecz nie może na tle tych dowodów budować wniosków, które z nich nie wynikają. Z powyższych względów niezmiernie istotne jest zawarcie oceny materiału dowodowego w uzasadnieniu orzeczenia Sądu, w tym jednoznaczne wskazanie, na których dowodach oparł się Sąd przyjmując daną okoliczność za element stanu faktycznego sprawy.
W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Warszawie wskazał podstawę prawną wyroku (art. 151 p.p.s.a.), wyjaśnił w dostateczny i jednoznaczny sposób przyczyny podjętego rozstrzygnięcia.
Uzasadnienie wyroku Sądu pierwszej instancji w dostateczny sposób wyjaśnia dlaczego Sąd uznał za niezasadne twierdzenie skarżącego, iż Rada Rady Gminy W. – B. uchwaliła innej treści uchwałę niż opublikowana przez Wojewodę w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego.
Zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. Nr 62, poz. 718 ze zm. - aktualnie t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 17, poz. 95) – art. 42 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm. – dalej: u.s.g.).
Podstawą do ogłoszenia aktów normatywnych i innych aktów prawnych jest ich oryginał podpisany przez upoważniony do wydania tego aktu organ, a w przypadku orzeczenia sądu lub Trybunału Konstytucyjnego - odpis orzeczenia - art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych – w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały i przekazania jej do publikacji oraz wydania obwieszczenia o sprostowaniu błędu. Na oryginale obok podpisu organu umieszcza się pieczęć urzędową (ust. 2). Oryginał aktu normatywnego lub odpis orzeczenia wraz z trzema kopiami jest przedstawiany z wnioskiem o ogłoszenie w dzienniku urzędowym organowi wydającemu dziennik (ust. 3). Organ wydający dziennik urzędowy kieruje do ogłoszenia akt normatywny lub odpis orzeczenia, zamieszczając wizę na tym akcie lub odpisie orzeczenia (ust. 4).
Ustawa definiuje więc oryginał formalnie jako ten tekst, który podpisany i opatrzony pieczęcią urzędową trafia wraz z wnioskiem o jego ogłoszenie w dzienniku urzędowym do organu wydającego dziennik.
Jak zasadnie stwierdził Sąd pierwszej instancji tekst uchwały opublikowany przez Wojewodę Mazowieckiego jest tożsamy z tekstem uchwały nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. w Gminie W. – B., podjętej przez Radę Gminy W. – B. w dniu [...] września 2002 r. Nie istnieje rozbieżność pomiędzy oryginałem, czyli tekstem aktu prawnego skierowanym do publikacji przez organ wydający ten akt, a tekstem ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z dnia [...] września 2002 r. Nr [...], poz. [...].
Zasadnie też Sąd pierwszej instancji uznał, iż na wynik sprawy nie może mieć wpływu okoliczność, iż zachodzi niezgodność między tekstem opublikowanym w gazecie lokalnej, tj. w Nowej Gazecie Praskiej, a tekstem zawartym w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego. Jak już bowiem wyżej wskazano decydujące znaczenie ma oryginał aktu prawnego, zdefiniowany w art. 15 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych błędy w ogłoszonym tekście aktu prawnego.
W niniejszej sprawie ustalono jakiej treści tekst uchwały nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. w Gminie W. – B. został przyjęty przez Radę Gminy W. – B. w dniu [...] września 2002 r. i jaki tekst został przedstawiony jako oryginał aktu do ogłoszenia Wojewodzie Mazowieckiemu. Wojewoda Mazowiecki dokonał publikacji, a tekst uchwały opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego jest zgodny z oryginałem.
Zauważyć też należy, iż dopiero z dniem 1 lipca 2006 r. dodany został art. 15 ust. 3a (przez art. 42 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne - Dz.U. Nr 64, poz.565) stanowiący, że wraz z wnioskiem o ogłoszenie w dzienniku urzędowym dostarcza się akt normatywny lub inny akt prawny, w tym orzeczenie, również w formie dokumentu elektronicznego w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. Nr 64, poz. 565). Dokument elektroniczny zawiera w swojej treści poświadczenie zgodności z oryginałem oraz opatruje się go bezpiecznym podpisem elektronicznym organu, który podpisał ten akt, znakowanym czasem w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (Dz.U. Nr 130, poz. 1450, ze zm.2).
Z uwagi na sformułowanie zarzutu kasacyjnego podkreślić należy, iż kryterium oceny legalności uchwały rady gminy stanowi jej zgodność z prawem. Przez sprzeczność z prawem należy przy tym rozumieć niezgodność z aktami prawa powszechnie obowiązującego, a więc z Konstytucją, ustawami, aktami wykonawczymi oraz z powszechnie obowiązującymi aktami prawa miejscowego (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 grudnia 2003 r., P 9/02, OTK-A 2003/9/100).
Przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.
Ustawa o samorządzie gminnym nie określa rodzaju naruszeń prawa, które należy zakwalifikować do istotnego naruszenia prawa.
W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że są to takiego rodzaju naruszenia prawa jak:
- - podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy,
- - brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści,
- - niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały,
- - naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998/3/79). Za "istotne" naruszenie prawa należy uznać uchybienie, prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Także przepis art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) obok naruszenia zasad sporządzania studium lub planu miejscowego i naruszenia właściwości organów posługuje się pojęciem istotnego naruszenia trybu sporządzania studium lub planu miejscowego jako przesłankami powodującymi nieważność uchwały rady gminy (w całości lub części).
Przypomnieć też należy, iż do oceny "istotności" naruszenia prawa przez uchwały organów samorządu terytorialnego nie znajduje zastosowania przepis art. 156 § 1 k.p.a., w tym powołany przez skarżącego art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. Przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. są dostosowane do specyfiki decyzji administracyjnych i ich posiłkowe stosowanie w odniesieniu do uchwał organów samorządu jest niedopuszczalne. Istotne naruszenie prawa, powodujące nieważność uchwały organu gminy, nie pokrywa się z przesłankami nieważności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1990 r., SA/Gd 965/90, ONSA 1990/4/11; z dnia 18 września 1990 r., SA/Wr 849/90, ONSA 1990/4/2; z dnia 7 października 1991 r., SA/Wr 841/91, ONSA 1993/1/5).
W niniejszej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia twierdzenia skarżącego, że tekst uchwały Rady Gminy W. B. z dnia [...] września 2002 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu W. P. w Gminie W. – B. opublikowany w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego z dnia [...] września 2002 r. Nr [...], poz. [...]), jest różny od uchwalonego przez Radę Gminy.
Z powyższych względów Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie nie można skutecznie zarzucić naruszenia przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.