Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 30 sierpnia 2013 r., sygn. akt II OSK 881/12

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 5 października 2011 r., w sprawie o sygnaturze II SA/Kr 188/11, po rozpoznaniu skargi K. O., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...], w przedmiocie nakazu wykonania robót budowlanych.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznych faktycznych i prawnych sprawy:

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r., znak [...], wydanym na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118, ze zm.) oraz art. 123 k.p.a. - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Myślenicach:

1.wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z rozbudową budynku handlowo-usługowego na działce nr [...], obr. [...] w M., wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;

2.nałożył na inwestora – K. O. obowiązek przedłożenia - w terminie 30 dni - od dnia doręczenia postanowienia oceny technicznej przedstawiającej sposób zabezpieczenia przed wodą opadową:

1. - styku budynku realizowanego na działce nr [...], obr. [...] w M. z budynkiem posadowionym na działce nr [...], obr. [...] w M.,
2. - styku budynku realizowanego na działce nr [...], obr. [...] w M. z budynkiem posadowionym na działce nr [...], obr. [...] w M., jak również ustalił jako zabezpieczenie budowy - nadzór inwestora.

Orzekając w ten sposób wyjaśnił, że postępowanie w sprawie wykonywania robót budowlanych związanych z rozbudową budynku handlowo-usługowego realizowanych na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 2005 r., znak [...] zostało wszczęte w dniu 2 kwietnia 2007 r. na wniosek K. C. Wskazując dowody ustalił dalej, że rozbudowę przedmiotowego budynku inwestor prowadzi na podstawie ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, zgodnie z tam przewidzianymi warunkami, natomiast w sposób mogący spowodować zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia dla sąsiednich budynków.

Następnie, decyzją z dnia [...] września 2007 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Myślenicach, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, nakazał K. O. wykonanie robót budowlanych mających na celu doprowadzeniu do stanu zgodnego z prawem wykonanych już robót związanych z rozbudową budynku handlowo-usługowego na działce nr [...], poprzez wykonanie obróbek blacharskich styku budynku będącego w rozbudowie z budynkiem posadowionym na działce nr [...], w sposób umożliwiający odprowadzenie wody opadowej do rur spustowych.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazał jak uprzednio, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte na wniosek K. C., który domagał się wstrzymania robót budowlanych prowadzonych niezgodnie z pozwoleniem na budowę, w wyniku czego wznoszony budynek jest wyższy niż projektowany, a realizowana inwestycja zagraża jego życiu i mieniu. W toku postępowania ustalono, że inwestor posiada ostateczną decyzję o pozwolenia na budowę z dnia 5 grudnia 2005 r. wydaną przez Starostę Myślenickiego. Z treści dołączonej do akt sprawy Ekspertyzy Technicznej Nr [...], sporządzonej przez rzeczoznawcę budowlanego, a dotyczącej stanu budynku położonego na działce nr [...] wynika, że uszkodzenia tego budynku mają związek z realizowaną na sąsiedniej działce rozbudową. Na podstawie przeprowadzonych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Myślenicach ustaleń i pomiarów dokonanych podczas oględzin przedmiotowych nieruchomości stwierdzono, że rozbudowa budynku na działce nr [...] prowadzona jest co prawda zgodnie z pozwoleniem na budowę oraz zatwierdzonym projektem budowlanym, jednakże roboty budowlane mogą spowodować zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Opisany stan faktyczny wyczerpuje dyspozycję art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] lipca 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z realizacją przedmiotowej inwestycji oraz nałożył na inwestora obowiązek dostarczenia ekspertyzy technicznej przedstawiającej sposób zabezpieczenia przed wodą opadową styku sąsiadujących budynków. W dniu 17 sierpnia 2007 r. inwestor przedłożył sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane ocenę techniczną zabezpieczenia styków budynku wznoszonego z istniejącymi budynkami sąsiednimi.

Oba wyżej wskazane akty administracyjne podlegały kontroli w toku instancji, zaś po wydaniu stosownych orzeczeń miała miejsce także kontrola sądowoadministracyjna.

I tak, postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., znak [...], wydanym w związku z zażaleniem K. C. na postanowienie z dnia [...] lipca 2007 r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżone postanowienie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że w chwili obecnej stan prawny inwestycji jest odmienny od istniejącego w dniu wydania zaskarżonego postanowienia, kiedy to było pewne, że w obrocie prawnym pozostaje decyzja Starosty Myślenickiego z dnia [...] grudnia 2005 r. o pozwoleniu na budowę oraz utrzymująca ją w mocy decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r., W chwili obecnej stan inwestycji jest niejednoznaczny, gdyż w obrocie prawnym znajdują się zarówno powyższe decyzje, jak i decyzja Wojewody Małopolskiego dnia [...] lutego 2008 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Myślenickiego z dnia [...] lipca 2005 r. o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Do czasu rozpoznania przez NSA skargi kasacyjnej od wyroku WSA z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 752/06, decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 10 kwietnia 2006 r. nie może być wykonywana, zgodnie z orzeczeniem, które zapadło na podstawie art. 152 p.p.s.a.

W dalszych wywodach Małopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie zwrócił uwagę na treść wniosku wszczynającego postępowanie, który miał za przedmiot niezgodność robót budowlanych z zatwierdzonym projektem budowlanym (art. 50 ust. 1 pkt 4), wytykając, że organ pierwszej instancji prowadził postępowanie niezgodnie z tym wnioskiem, tj. w trybie art. 50 ust. 1 pkt 2. Wskazał również, że z uwagi na niejednoznaczny stan prawny sprawy prowadzenie postępowania dotyczącego zgodności robót budowlanych z ustaleniami i warunkami pozwolenia na budowę nie jest możliwe, nawet jeżeli taka niezgodności istnieje.

Mając nadto na uwadze pogląd zawarty w wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 czerwca 2008r., sygn. akt II SA/Kr 752/06 o niezgodności przedmiotowych robót budowlanych z § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie zauważył, że obowiązkiem organów nadzoru budowlanego jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem także w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę.

Skarga K. O. na powyższe postanowienie z dnia 11 grudnia 2008 r. została oddalona prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 435/09.

Po rozpoznaniu odwołania K. C. decyzją z dnia [...] grudnia 2008 r., znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił decyzję PINB w Myślenicach z dnia [...] września 2007 r. w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Uznając zaskarżoną decyzję za nieprawidłową organ odwoławczy zaakcentował, po pierwsze: zmianę stanu faktycznego, który może zostać wyjaśniony dopiero po rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 752/06. Mając na uwadze treść art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego uznał po wtóre, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził w niniejszej sprawie wyczerpującego postępowania wyjaśniającego i nie zbadał, czy wykonywane roboty budowlane są zgodne z przepisami prawa. Pozostawienie zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym doprowadziłoby do legalizacji robót budowlanych, które zostały wykonane niezgodnie przepisami prawa, stąd konieczne jest przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części.

Na skutek skargi K. O. od powyższej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 571/09, uchylił zaskarżoną decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r.

Uznając, że skarga zasługuje na uwzględnienie powołał art. 136 § 2 k.p.a. i wskazał, że przesłankami, których wystąpienie uzasadnia wydanie przez organ drugiej instancji decyzji kasacyjnej, o których mowa w wyżej powołanym przepisie, jest konieczność przeprowadzenia przez organy postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części. Tak więc rozpoznając odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji organ administracji wyższego stopnia może uchylić zaskarżoną decyzję jedynie wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w ogóle lub postępowanie to nie wyjaśniło okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia tak, że koniecznym jest przeprowadzenie tego postępowania co najmniej w znacznej, tj. w przeważającej części. Zastosowanie możliwości, jaką daje organowi wyższego stopnia dyspozycja art. 136 § 2 k.p.a., jeżeli nie istnieje faktycznie konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w rozmiarze, o jakim mowa w tym przepisie, jest naruszeniem przepisów postępowania, o którym mowa w 145 § 1 pkt 1 c. p.p.s.a. Sytuacja taka zaistniała w niniejszym postępowaniu.

Przedstawiając dalej stan faktyczny sprawy oraz nawiązując do przepisów art. 50 ust. 1 pkt 2 i art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wydane przez organ pierwszej instancji postanowienie i decyzja były zgodne z dyspozycją obydwu tych przepisów. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie robót budowlanych prowadzonych w sposób sprzeczny z decyzją o pozwoleniu na budowę oraz stwierdzając, że co prawda prace budowlane na działce są prowadzone zgodnie z pozwoleniem na budowę i zatwierdzonym projektem budowlanym, ale w sposób zagrażający bezpieczeństwu mienia na działce sąsiedniej, tj. powodując zalewanie dylatacji i penetrowanie wilgoci w głąb szczeliny między budynkami, co skutkuje zawilgoceniem, zaciekami i zagrzybieniem ściany korytarza przylegającego bezpośrednio do wznoszonego budynku, organ pierwszej instancji zasadnie wydał postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, a przed upływem dwóch miesięcy od daty tego postanowienia decyzję nakładającą na inwestora obowiązek wykonania robót budowlanych mających na celu doprowadzenie wykonanych już robót do stanu zgodnego z prawem, tj. prac, które zabezpieczają sąsiedni budynek przed dalszą degradacją.

Prowadzenie prac budowlanych, zgodnie co prawda z decyzją o pozwoleniu na budowę, ale w sposób zagrażający sąsiednim nieruchomościom, czy wyrządzający im szkody, jest prowadzeniem prac budowlanych w sposób zagrażający bezpieczeństwu mienia i wyczerpuje dyspozycję 50 art. ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Konsekwencją stwierdzenia takich naruszeń i zastosowania przez organ administracji sankcji, o której mowa w art. 50 ust 1, jest z kolei nałożenie na inwestora obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem - na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2, przy czym "stan zgodny z prawem", o jakim mowa w tym przepisie, tożsamy jest z dokonaniem zabezpieczenia w taki sposób, by wyeliminować możliwość dalszego prowadzenia prac budowlanych w sposób, który może zagrażać lub zagraża bezpieczeństwu mienia lub ludzi.

Dostrzegając, że decyzja o pozwoleniu na budowę została uchylona innym wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał po pierwsze, że wyrok ten nie dotyczył sposobu prowadzenia robót budowlanych. Po drugie, wyrok ten jest nieprawomocny, a decyzja, na podstawie której prowadzone są prace budowlane w dalszym ciągu jest decyzją ostateczną. Po trzecie zaś, nie zachodzi niebezpieczeństwo, by realizacja zaskarżonej decyzji mogła prowadzić do legalizacji robót budowlanych wykonanych w sposób niezgodny z przepisami prawa. Decyzja będąca przedmiotem badania ma na celu zabezpieczenie sąsiedniej nieruchomości przed dalszymi naruszeniami związanym z nieprawidłowym zabezpieczeniem robót budowlanych i zalewaniem przez wodę deszczową budynku sąsiedniego, a nie legalizację prac budowlanych. Pogląd organu drugiej instancji jest w tym zakresie co najmniej dowolny. Przepis art. 51 ust. 1 pkt 2 nie daje podstaw do wyprowadzania takiego wniosku, bowiem mówiąc o "doprowadzeniu wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem" stanowi o wymuszeniu na inwestorze wykonania prac zabezpieczających obiekt budowlany lub wymuszenia sposobu prowadzenia w nim dalszych prac, w taki sposób, by w dalszym ciągu nie stwarzały zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Decyzja oparta na tym przepisie nie ma też żadnego związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego.

Ponownie rozpatrując sprawę decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Myślenicach z dnia [...] września 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, powołując w podstawie prawnej art. 138 § 2 k.p.a., art. 104 k.p.a. oraz art. 80 ust. 2 i art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane.

W uzasadnieniu powyższego organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na zmianę stanu faktycznego, która powoduje konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości w odniesieniu do legalności przedmiotowego obiektu, zobligowany jest do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Jak wyjaśnił, z art. 153 p.p.s.a. wynika, że organ rozpatrujący sprawę jest związany oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku sądu administracyjnego uchylającego decyzję wydaną w sprawie przez ten organ. W orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się jednak, że ocena prawna zawarta w wyroku sądu administracyjnego przestaje wiązać w przypadku istotnej zmiany stanu faktycznego lub stanu prawnego sprawy, która ma miejsce po wydaniu tegoż wyroku.

W ocenie organu taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Za istotną zmianę stanu faktycznego organ uznał okoliczność wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 435/09, którym oddalono skargę K. O. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] grudnia 2008 r., uchylające postanowienie organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2007 r. i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia. W tej sytuacji nie można już wydać decyzji orzekającej co do istoty w postępowaniu odwoławczym od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Myślenicach z dnia [...] września 2009 r. i tym samym zastosować się do wskazań zawartych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 571/09, albowiem w obecnym stanie faktycznym sprawy brak jest w obrocie prawnym postanowienia wydanego na podstawie art. 50 Prawa budowlanego, czyli rozstrzygnięcia, od którego zależy wydanie decyzji kończącej postępowanie na podstawie art.

1. 51. Wydanie takiej decyzji jest bowiem możliwe tylko "przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1".

Ponadto, istotna zmiana stanu faktyczno - prawnego sprawy ma miejsce również z uwagi na fakt uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę w przedmiotowej sprawie. W dniu wydania wyroku z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 571/09, decyzja Wojewody Małopolskiego o pozwoleniu na budowę była jeszcze decyzją ostateczną, albowiem w tym czasie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym rozpatrywana była skarga kasacyjna od wyroku z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 752/06, którym uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na budowę. Wyrokiem z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1744/08, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie sądu pierwszej instancji.

Zatem w stanie faktyczno - prawnym rozbudowa realizowana przez K. O. nie jest już objęta decyzją o pozwoleniu na budowę, która została uchylona. W obecnym stanie sprawy istniejące wątpliwości co do zabezpieczenia styku budynków i sposobu rozwiązania zabezpieczenia tego styku należy mieć na uwadze w ponownie prowadzonym postępowaniu naprawczym, jakie organ nadzoru budowlanego obowiązany jest wdrożyć w stosunku do przedmiotowego obiektu.

Wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Małopolskiego WINB z dnia [...] listopada 2010 r., K. O. domagał się jej uchylenia.

Skarżący zarzucał, że organ zlekceważył ocenę prawną zawartą w wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 571/09, nie godząc się ze stanowiskiem, jakoby w sprawie doszło do zmiany stanu faktycznego skutkującej potrzebą uchylenia decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. W sprawie nie zaszły też jakiekolwiek przesłanki zwalniające od stosowania interpretacji wyrażonej w powyższym wyroku.

Wyrok WSA w Krakowie z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 571/09 wydany został po tym, jak organ odwoławczy uchylił postanowienie i przekazał do ponownego rozpoznania, a także po tym, jak postanowienie organu odwoławczego zostało zaaprobowane wyrokiem z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 435/09. Choć dla zakresu związania interpretacją przedstawioną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 29 września 2009 r. bez znaczenia pozostaje to, czy Sąd ten znał treść wyroku w sprawie skargi na postanowienie z dnia [...] grudnia 2008 r., to jednak brak jest podstaw by uznać, że orzeczenie to nie było znane w dniu 29 września 2009 r. Tak więc wbrew zapatrywaniu organu odwoławczego był on związany interpretacją wyrażoną w tym wyroku.

Nie wprowadza zmiany stanu faktycznego istotnego z punktu widzenia postępowania toczącego się przed organami nadzoru budowlanego i stosowania interpretacji przyjętej z dnia 29 września 2009 r. sygn. akt II SA/Kr 571/09 także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2009 r. sygn. II OSK 1744/08. Realizowana przez skarżącego inwestycja rozpoczęta została po uzyskaniu waloru ostateczności decyzji udzielającej pozwolenia na budowę. Z chwilą uzyskania przez decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę waloru ostateczności nastąpiła trwała i wiążąca dla inwestora, osób trzecich oraz organów konkretyzacja stosunku prawnego.

Organy nadzoru budowlanego nie mają uprawnienia do badania, czy decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę narusza prawo. Dlatego też wbrew stanowisku organu odwoławczego uchylenie decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę nie powoduje nowego stanu faktycznego skutkującego koniecznością przeprowadzenia postępowania przez organ pierwszej instancji. Sąd w wyroku z dnia 29 września 2009 r. skrytykował próbę interpretacji zakładającej, że uchylenie pozwolenia na budowę skutkować winno uchyleniem decyzji organu pierwszej instancji. Wprost przeciwnie – wskazał, że zależność taka nie istnieje.

Uznając skargę za uzasadnioną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał na treść art. 153 p.p.s.a. oraz zasadę związania organu administracji i sądu administracyjnego oceną prawną i wskazaniami co do dalszego toku postępowania zawartymi w wyroku sądu administracyjnego. Sąd przypomniał, że w sprawie niniejszej wydane zostały już dwa wyroki w postępowaniu sądowoadministracyjnym, przy czym wyrok z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 571/09, ma zasadnicze znaczenie, albowiem zapadł później niż pierwsze z wyżej wymienionych, dotyczył bezpośrednio kontroli decyzji administracyjnych rozstrzygających sprawę co do istoty, a nie poprzedzającego ich wydanie postanowienia, zaś zaskarżona obecnie decyzja zapadła w jego następstwie. Gdyby nawet hipotetycznie uznać, że pomiędzy oceną prawną i zaleceniami co do dalszego toku postępowania w obu wyrokach zachodzi brak spójności, to wskazane wyżej argumenty nakazują bezwzględne respektowanie oceny prawnej oraz zaleceń dotyczących dalszego toku postępowania wyrażonych w wyroku późniejszym, który zapadł nie tylko po ówcześnie nieprawomocnym wyroku z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 435/09, ale przede wszystkim już po eliminacji z obrotu prawnego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Myślenicach z dnia [...] lipca 2007 r., postanowieniem z dnia [...] grudnia 2008 r., które było ostateczne także w momencie wydawanie przez ten organ decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r., uchylonej wyrokiem z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 571/09.

Mając powyższe na uwadze oraz przedmiot niniejszego postępowania Sąd pierwszej instancji uznał skargę za zasadną, albowiem po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 571/09, nie uległ zmianie istotny stan prawny, a w szczególności brzmienie art. 50 i art. 51 ustawy Prawo budowlane. Nie jest tak, jak przyjmuje Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie, że fakt wydania, albo raczej uprawomocnienie się wyroku z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 435/09, stanowi zmianę stanu faktycznego.

W tym zakresie należy zwrócić uwagę, że eliminacja z obrotu prawnego postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Myślenicach z dnia [...] lipca 2007 r. nastąpiła znacznie wcześniej, bo już w momencie wydania ostatecznego postanowienia z dnia [...] grudnia 2008 r., a przed wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r., kontrolowanej i uchylonej wyrokiem z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 571/09. Stąd powoływany przez organ drugiej instancji wyrok oddalający skargę na to ostateczne postanowienie, czy uprawomocnienie się wyroku z dnia 17 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 435/09, nie prowadzi do żadnych zmian w istotnym stanie faktycznym.

Nie jest też tak, jak przyjmuje się w zaskarżonej decyzji, że w sytuacji uchylenia przez organ drugiej instancji ostatecznym postanowieniem, co do którego oddalono skargę prawomocnym wyrokiem, postanowienia organu pierwszej instancji o wstrzymaniu prowadzenia robót budowlanych oraz nałożeniu z tym związanych obowiązków na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, nie można już wydać decyzji orzekającej co do istoty w postępowaniu odwoławczym od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Myślenicach z dnia [...] września 2009 r., z tego powodu, że w obecnym stanie faktycznym sprawy brak jest w obrocie prawnym postanowienia wydanego na podstawie art. 50 Prawa budowlanego, czyli rozstrzygnięcia, od którego zależy wydanie decyzji kończącej postępowanie na podstawie art. 51.

Po pierwsze, taki brak w obrocie prawnym miał miejsce w momencie wydania wyroku z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 571/09 i nie może zostać uznany za zmianę stanu faktycznego, która nastąpiła dacie jego wydania.

Po wtóre, prezentowane w tym zakresie przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie podejście jest nie tylko sprzeczne z wiążącą go oceną prawną wyrażoną w powyższym wyroku, ale także całkowicie bezzasadne. Nie jest bowiem tak, że warunkiem koniecznym wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jest zawsze uprzednie wydanie postanowienia w trybie art. 50 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, względnie na podstawie innych punktów znajdujących się w art. 50 ust. 1, przewidujących odrębne przesłanki wstrzymania robót budowlanych. Nie jest również tak, by uchylenie takiego postanowienia, które zostało uprzednio wydane, miało bezpośredni wpływ na samą decyzję zawierającą rozstrzygnięcie znajdujące podstawę prawną w art. 51 ust. 1 pkt 2, wydaną z uwagi na wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 50 ust. 1 pkt 2.

W świetle oceny prawnej wyrażonej w powyższym wyroku nie można także uznać za zmianę stanu faktycznego faktu oddalenia, już po dacie jego wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny, skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 752/06, którym uchylono decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2006 r. oraz decyzję z dnia [...] grudnia 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Z oceny prawnej wyrażonej w wyroku z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 571/09, wynika bowiem jednoznacznie, że Wojewódzki Sąd Administracyjny postrzega możliwość wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku w art. 50 ust. 1 pkt 2 w sposób samodzielny i zupełnie niezależny od spełnienia innych przesłanek, które mogłyby lub mogą także równolegle uzasadniać wstrzymanie robót budowlanych oraz prowadzenie postępowania naprawczego, zaś takie rozstrzygnięcie nie zamyka drogi do późniejszego, czy odrębnego wydawania orzeczeń w wypadku wystąpienia takich innych przesłanek, w szczególności związanych z eliminacją z obrotu prawnego ostatecznej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Powyższe okoliczności w ocenie Sądu pierwszej instancji wskazują, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 153 p.p.s.a. i wytykanym już uprzednio w powyższym wyroku naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a. Zaskarżona decyzja narusza również zasady z art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a., albowiem w postępowaniu odwoławczym nie poczyniono żadnych ustaleń dotyczących wystąpienia stwierdzonej przez organ pierwszej instancji przesłanki do wydania decyzji na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego z uwagi na wystąpienie okoliczności przewidzianych w art. 50 ust. pkt 2. Nie jest rzeczą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zastępowanie organów administracji publicznej w wykonywaniu ich kompetencji orzeczniczych. Wskazane wyżej uchybienia stwarzają podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., przy odstąpieniu od dalej idącej kontroli prawidłowości zastosowania w niniejszej sprawie prawa materialnego.

Taka kontrola następuje dopiero po ustaleniu rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, w odniesieniu do którego mają znaleźć zastosowanie normy prawa materialnego w niewadliwie przeprowadzonym postępowaniu.

K. C.i złożył skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 października 2011 r., zaskarżając go w całości.

Na podstawie art. 173 i art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wyrokowi zarzucił:

1. I. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 153 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż organ administracji publicznej miał zastosować się w decyzji z dnia [...] listopada 2011 r. do oceny prawnej i wskazania co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku WSA w Krakowie z dnia 29 września 2009 r., sygn. II SA/Kr 571/09 oraz poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca istotna zmiana stanu faktyczno-prawnego sprawy powodująca, iż ocena prawna wyrażona we wskazanym wyroku straciła moc wiążącą;
2. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w związku z art. 51 ust. 1 pkt 2 tej ustawy poprzez błędną interpretację wskazanych przepisów polegającą na przyjęciu, iż późniejsze wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia wydawanego w trybie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego nie ma wpływu na prawidłowość decyzji wydanej w trybie art. 51 ust. 1 tej ustawy.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, ewentualnie o przejęcie sprawy do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny w trybie art. 188 p.p.s.a. i utrzymanie w mocy decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 30 listopada 2011 r. oraz zasądzenia na rzecz pełnomocnika kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że w wyroku z dnia 29 września 2009 r. Sąd wskazał, iż nie istniała potrzeba uchylenia decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2007 r., przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ i zmodyfikowania trybu postępowania w kierunku zbadania, czy obiekt nie jest realizowany w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków przewidzianych w pozwoleniu na budowę i przepisach prawa. Niemniej w dacie orzekania przez ten Sąd w obrocie prawnym pozostawała jeszcze decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia [...] kwietnia 2006 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty Myślenickiego z dnia [...] grudnia 2005 r., którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę. Równocześnie jednak ten sam sąd w wyroku z dnia 17 września 2009 r. sygn. II SA/Kr 435/09, oddalił skargę na postanowienie Małopolskiego WINB w Krakowie z dnia [...] grudnia 2008 r. uchylające postanowienie organu I instancji i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Błędnie w opinii Skarżącego w zaskarżonym wyroku Sąd przyjął, iż pomiędzy wydaniem wyroku z dnia 29 września 2009 r. a ponownym rozpatrywaniem sprawy przez Małopolski WINB nie zaistniała zmiana stanu faktycznego, uprawniająca do odstąpienia przez organ administracji od oceny prawnej zawartej w tym wyroku. Wprawdzie wyrok z dnia 29 września 2009 r. jest późniejszy w stosunku do wyroku z dnia 17 września 2009 r., niemniej w dacie wydawania tego ostatniego wyroku, rozstrzygnięcie z dnia 17 września 2009 r. nie było jeszcze prawomocne. Tym samym nastąpiła zmiana stanu faktycznego po wydaniu wyroku z dnia 29 września 2009 r.

Z powyższym zarzutem wiąże się zależność wydawanej w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego decyzji od istnienia w obrocie prawnym i prawidłowości postanowienia wydawanego w trybie art. 50 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Powyższe wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny dopuścił się naruszenia art. 153 p.p.s.a. Skoro bowiem w dniu wydania wyroku z dnia 29 września 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 571/09, decyzja Wojewody Małopolskiego o pozwoleniu na budowę była jeszcze decyzją ostateczną – albowiem w tym czasie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym rozpatrywana była skarga kasacyjna od wyroku z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Kr 752/06, którym uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, zatwierdzające projekt budowlany i udzielające pozwolenia na budowę — wiązał, w zakresie stanu faktycznego, stan opisany w tej decyzji. Odnosić się więc należało do zatwierdzonego ostateczną decyzją projektu budowlanego.

Wyrok bowiem uchylający tę decyzję nie był prawomocny. Dopiero jego zaistnienie w obrocie prawnym spowodowało, iż obie decyzje w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a co za tym idzie — zmienił się zasadniczo w odniesieniu do prowadzonego postępowania stan prawny i faktyczny.

Skoro wykazano, iż stan prawny i faktyczny sprawy zmienił się pomiędzy wydaniem poprzedniego wyroku w sprawie, tj. wyroku z dnia 29 września 2009 r., a ponownym orzekaniem przez organ administracji publicznej, organ ten nie mógł naruszyć art. 153 p.p.s.a., co zarzuca mu zaskarżony wyrok.

Prawidłowo zatem organ drugiej instancji orzekł w trybie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia celem prawidłowego ustania stanu faktycznego sprawy w świetle zaistniałych zmian tego stanu.

W tym sensie organ ten nie naruszył także art. 138 § 2 k.p.a. ani też przepisów nakazujących prawidłowe i wszechstronne rozpoznanie zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego — tj. art. 7, 77 § 1 k.p.a. Ustalony stan sprawy znajduje także prawidłowe odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji — tj. decyzja nie narusza art. 107 § 1 k.p.a.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego skarżący kasacyjnie wskazał, że wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia wydanego w trybie art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego powoduje niemożność prawidłowego orzekania co do istoty sprawy w oparciu o art. 51 ust. 1 tej ustawy, albowiem postanowienie to wszczyna postępowanie i nadaje mu konkretny kierunek w zakresie badania i oceny przesłanek rozstrzygania co do istoty sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Stosownie do postanowień art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanek skutkująca nieważnością postępowania, sprawa ta mogła być zatem rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny tylko w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają między innymi wymienione w art. 176 p.p.s.a. podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 p.p.s.a. mogą stanowić:

1. 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Oceniając zasadność zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej wskazać należy, że nie posiadają one usprawiedliwionej podstawy.

Nie ma racji skarżący kasacyjnie co do tego, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ odwoławczy nie był związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku z dnia 29 września 2009 r. w sprawie II SA/Kr 571/09.

Co do zasady trafne są uwagi zarówno Sądu pierwszej instancji jak i skarżącego kasacyjnie, że zasada związania organu oceną prawną i wskazaniami zawartymi w poprzedzającym tę decyzję wyroku, określona w art. 153 p.p.s.a., podlega ograniczeniom. Zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie, utrwalił się wszak pogląd, który w pełni podziela również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, co do tego, że ocena ta traci moc, gdy po wydaniu wyroku dojdzie do zmiany stanu faktycznego i prawnego w sprawie (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 16 października 1997 r., I SA/Po 263/97, Lex 30884 oraz w wyroku z dnia 22 września 1999 r., I SA 2019/98, ONSA 2000 Nr 3, poz. 129).

Również w wyroku z dnia 28 marca 2012 r. w sprawie sygn. I OSK 670/11 (LEX 1145122) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wykładnia prawa wyrażona w wyroku sądu administracyjnego traci moc wiążącą w razie zmiany stanu prawnego, zmiany istotnych okoliczności faktycznych, wzruszenia orzeczenia w przewidzianym do tego trybie oraz z uwagi na późniejsze podjęcie przez skład poszerzony NSA uchwały zawierającej ocenę prawną odmienną od wyrażonej we wcześniejszym wyroku sądu administracyjnego.

Trafnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że po wydaniu wyroku z dnia 29 września 2009 r. nie zaistniała taka zmiana stanu prawnego i faktycznego, która uzasadniałaby odstąpienie przez organ administracji od oceny zawartej w tym rozstrzygnięciu.

Przede wszystkim, wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, co słusznie zauważył Sąd pierwszej instancji, nie stanowi zmiany stanu prawnego fakt uprawomocnienia się wyroku z dnia 17 września 2009 r. w sprawie o sygnaturze II SA/Kr 435/09, którym oddalono skargę K. O. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2008 r. w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. Zaskarżonym w tej sprawie rozstrzygnięciem organ administracji – działając w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. – uchylił postanowienie organu stopnia powiatowego – wydane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 Prawa budowlanego i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania. W tej sytuacji rację ma Sąd wojewódzki, że eliminacja z obrotu prawnego postanowienia z dnia [...] lipca 2007 r., poprzedzającego wydanie decyzji z dnia [...] września 2007 r. nastąpiła nie na skutek uprawomocnienia się wyroku z dnia 17 września 2009 r. lecz na skutek jego uchylenia przez organ odwoławczy w dniu [...] grudnia 2008 r. To ostatnie postanowienie, mimo wywiedzenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, było bowiem ostateczne. Wbrew zatem twierdzeniom autora skargi kasacyjnej uprawomocnienie się wyroku sądu z dnia 17 września 2009 r. nie stanowiło zmiany stanu prawnego w niniejszej sprawie.

Nie ma także racji skarżący kasacyjnie wskazując, że doszło do zmiany stanu prawnego wobec wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z dnia 30 października 2009 r. w sprawie II OSK 1744/08, którym oddalono skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 czerwca 2008 r. Tym ostatnim wyrokiem Sąd uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 10 kwietnia 2006 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – rozbudowę inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania.

Należy bowiem podkreślić, że z uzasadnienia wyroku w sprawie II SA/Kr 571/09 w sposób jednoznaczny wynika, że w jego ocenie kwestia pozostawania w obrocie prawnym decyzji udzielającej pozwolenia na budowę pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd wskazał, że decyzja, która jest przedmiotem jego oceny, ma na celu zabezpieczenie sąsiedniej nieruchomości przed dalszymi naruszeniami związanymi z nieprawidłowym zabezpieczeniem robót budowlanych i zalewaniem wodą deszczową, a nie legalizację prac budowlanych. Decyzja ta "nie ma także żadnego związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego". Powyższa ocena prawna – jak trafnie zauważył Sąd pierwszej instancji - była wiążąca dla organu administracji. Zarzucając, iż wadliwie Sąd pierwszej instancji ocenił znaczenie uprawomocnienia się wyroku z dnia 11 czerwca 2008 r., skarżący kasacyjnie podważa również ocenę zawartą we wcześniejszym rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Takie zarzuty mógł jedynie podnosić w skardze kasacyjnej wywiedzionej z zachowaniem warunków ustawowych.

Dlatego też nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie art. 153 p.p.s.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że wskazane wyżej wyroki spowodowały zmianę stanu faktyczno – prawnego sprawy powodującą, że ocena prawna wyrażona w wyroku z dnia 29 września 2009 r. straciła moc wiążącą. Należy przy tym przypomnieć, że w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] grudnia 2008 r., będącej przedmiotem kontroli Sądu wojewódzkiego wyrokiem dnia 29 września 2009 r., organ odwoławczy zarzucił PINB, iż ten wydając decyzję nie uwzględnił zmiany stanu faktycznego i prawnego, którym było wydanie przez WSA w Krakowie wyroku z dnia 11 czerwca 2008 r. w sprawie II SA/Kr 752/06, którym uchylono decyzję udzielającą pozwolenia na budowę.

Nadto u podstaw rozstrzygnięcia kasacyjnego było uznanie przez organ odwoławczy, iż PINB nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego. Uchylając powyższe kasacyjne rozstrzygnięcie Sąd wojewódzki nie podzielił prezentowanego stanowiska. Jeżeli zatem Sąd poprzednio rozpatrujący sprawę doszedł do przekonania, że materiał zgromadzony w aktach jest wystarczający do rozstrzygnięcia, zwracając jednocześnie organom uwagę na właściwy sposób rozumienia okoliczności wynikających z ustalonego już stanu faktycznego sprawy oraz wskazując na znaczenie pozostawania w obrocie prawnym decyzji o pozwoleniu na budowę to – wbrew zarzutom skargi kasacyjnej - byłoby niedopuszczalne i sprzeczne z treścią normy zawartej w art. 153 p.p.s.a. dokonanie przez organ administracji ponownie rozpoznający sprawę odmiennej oceny wagi tych samych okoliczności.

W tym stanie rzeczy jako nieuzasadniony i nieznajdujący oparcia w przepisach prawa Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Tak samo należało ocenić zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, którego skarżący kasacyjnie upatruje w wadliwym przyjęciu przez Sąd, że wyeliminowanie z obrotu prawnego postanowienia skutkuje wadliwością decyzji wydanej w trybie art. 51 ust. 1 ww. ustawy. Niezależnie od wskazanych wyżej rozważań co do znaczenia uchylenia postanowienia o wstrzymaniu robót budowanych podkreślenia wymaga, że postanowienie z dnia 17 lipca 2007 r. nie utraciło ważności. Zgodnie z brzmieniem art. 50 ust 4 ustawy – Prawo budowlane postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych traci ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, chyba że w tym terminie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 50a pkt 2 albo w art. 51 ust.

1. A contrario jeżeli taka decyzja została wydana, to postanowienie to nie traci ważności niezależnie od wyniku ewentualnego postępowania zażaleniowego. Okoliczność ta została także wskazana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 17 września 2009 r. w sprawie II Sa/Kr 435/09, którego przedmiotem była ocena legalności postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych w niniejszej sprawie. Nie ma zatem racji skarżący kasacyjnie co do tego, że wobec wyeliminowania z obrotu prawnego postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych nie może być wydana decyzja w oparciu o art. 51 ust. 1 omaw. prawa. Wydanie decyzji z dnia [...] września 2007 r., a zatem w terminie 2 miesięcy od daty wydania postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych powoduje "skonsumowanie" takiego postanowienia, skoro w tym samym postępowaniu, co do tych samych nieprawidłowości w toku inwestycji postanowienie to może być wydane tylko jeden raz.

Mając na uwadze powyższe skargę kasacyjną, która nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił.