Uzasadnienie
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 486/04 po rozpoznaniu skargi M. M. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lutego 2004r. uchylającą decyzję Burmistrza Miasta S. z dnia 7 lipca 2003r. nr [...] i umarzającą postępowanie w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie - skargę oddalił.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że organ I instancji pomimo ustaleń, iż przedmiotowy budynek został wybudowany niezgodnie z wydanym w dniu 5 grudnia 1976r pozwoleniem na budowę, udzielił skarżącej pozwolenia na użytkowanie budynku gospodarczego z przeznaczeniem na cele mieszkalne na podstawie inwentaryzacji obiektu, opinii osoby uprawnionej, że budynek spełnia warunki techniczne do wykorzystania na cele mieszkalne, oraz stwierdzenia, iż zmiana sposobu użytkowania jest zgodna z zapisem planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta S. Jako podstawę wydania decyzji powołano art. 55 ust 1 pkt 2, art. 71 ust.1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm./ oraz § 11 rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 15 grudnia 1994r w sprawie udzielenia pozwoleń na zmianę sposobu użytkowania obiektów budowlanych /Dz. U. Nr 10, poz. 47/.
Organ odwoławczy na podstawie art. 138§1 pkt 2 kpa uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji, i umorzył postępowanie uzasadniając rozstrzygnięcie tym, iż zgodnie z art. 83 ust. 1 Prawa budowlanego podejmowanie działań na podstawie art. 55 Prawa budowlanego należy do właściwości organu nadzoru budowlanego.
Skargę na decyzję Wojewody Mazowieckiego wniosła M. M. zarzucając organowi naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz. U. Nr 80, poz. 718/, ponieważ zdaniem skarżącej organ odwoławczy powinien stosować przepisy dotychczasowe (również dotyczące właściwości organów) skoro sprawa została wszczęta przed dniem 10 lipca 2003r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę za niezasadną podzielając pogląd organu odwoławczego, iż rozpatrywanie sprawy w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego wykonanego z naruszeniem warunków określonych w pozwoleniu na budowę (art. 55 ust 1 pkt 2) Prawa budowlanego należy w rozumieniu art. 83 Prawa budowlanego do właściwości organów nadzoru budowlanego. W ocenie Sądu zarzuty podnoszone w skardze są niezasadne, ponieważ zgodnie art. 7 ust. 3 z ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw, która weszła w życie z dniem 11 lipca 2003r. właściwość organów w zakresie dotyczącym załatwiania spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną określa się na podstawie tej ustawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła M. M. reprezentowana przez adwokata M. M. zarzucając "naruszenie prawa procesowego wynikającego z jego błędnej wykładni, a mianowicie treści art. 19,65, 105, 138§1 pkt1 k.p.a oraz art. 7 ust 3 (4) ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy - Prawo Budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, co miało istotny wpływ na treść wyroku"
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podnosi się, iż decyzja organu została wydana z zachowaniem właściwości miejscowej i rzeczowej według stanu prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. W tej sytuacji zarówno stanowisko organu odwoławczego jak również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 13 kwietnia 2005r." nie wydaje się być zasadne". Brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż treść art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw stanowiło normę intertemporalną zmieniającą zakres uprawnień organu II instancji określoną w art. 138§1 pkt 2 kpa. Organ II instancji uznając się za niewłaściwy władny był przekazać sprawę właściwemu rzeczowo organowi odwoławczemu w trybie art. 65 kpa.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie jest oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:
1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /art. 174 pkt 1/, 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wynika dla sprawy /art.174 pkt 2/.
Przepis art. 175 ppsa stanowi, że skarga kasacyjna musi być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, z zastrzeżeniami wynikającymi z §2 i 3. W myśl art. 176 ppsa skarga kasacyjna powinna m. in. czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Wprowadzenie tzw. przymusu adwokackiego /radcowskiego/ a więc nałożenie obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez określonych ustawowo profesjonalistów powoduje, iż skarga ta powinna być odpowiednio, w profesjonalny sposób sformułowana. W zależności od braków, skarga kasacyjna nie odpowiadająca ustawowym wymaganiom, podlega oddaleniu a nawet odrzuceniu w razie uznania jej niedopuszczalności ze względów formalnych.
Zgodnie z art. 183§1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, które są wyznaczone przez jej autora z powyżej wymienionymi elementami konstrukcyjnymi wynikającymi z brzmienia art. 176 ppsa. Braki skargi kasacyjnej w powyższym zakresie uniemożliwiają jej merytoryczne rozpoznanie, gdyż Naczelny Sąd Administracyjny nie może rozpatrywać sprawy, domyślając się jedynie intencji autora skargi, mając wątpliwości interpretacyjne co do podstaw zaskarżenia, jego zakresu i formułowanych wniosków.
W niniejszej sprawie wskazuje się jako podstawy skargi kasacyjnej: "naruszenie prawa procesowego wynikającego z jego błędnej wykładni, a mianowicie treści art. 19,65, 105, 138§1 pkt1 kpa oraz art. 7 ust 3 (4) ustawy z dnia 27 marca 2003r o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw, co miało istotny wpływ na treść wyroku".
W skardze kasacyjnej podnosi się więc jedynie zarzut naruszenia prawa procesowego wiążąc to naruszenie z błędną wykładnią lub niewłaściwym zastosowaniem tego prawa. Należy w związku z tym uznać, że skarga kasacyjna w odniesieniu do podstawy określonej w przepisie art. 174 pkt 2 ppsa nie została prawidłowo sformułowana. W podstawie skargi kasacyjnej opartej na art. 174 pkt 2 ppsa wskazuje się też naruszenie art. 19,65, 105, 138§1 pkt1 kpa. Należy stwierdzić, że zarzuty te adresowane do orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie mają usprawiedliwionych podstaw, bowiem Sąd przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje. Podstawą do orzekania w postępowaniu sądowoadministracyjnym są przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego miały natomiast zastosowanie wyłącznie w postępowaniu przed organami administracji publicznej.
Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut "naruszenia art. 7 ust 3 (4)" ustawy z dnia 27 marca 2003r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw niewłaściwie potraktowano również jako naruszenie przez Sąd I instancji normy prawa procesowego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku omyłkowo podano, że chodzi o przepis art. 7 ust. 3 ww. ustawy, podczas gdy w istocie zastosowanie miał w sprawie ust. 4 omawianego artykułu. Przepis ten stanowi, iż właściwość organów w zakresie dotyczącym załatwiania spraw, o których mowa w ust. 1 i 2, określa się na podstawie przepisów ustawy. Nie ma on charakteru prawa formalnego /procesowego/ lecz zawiera unormowanie odnoszące do tego, który organ administracji publicznej jest właściwy /kompetentny/ w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2 /należy do nich sprawa będąca przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją/. Jako przepis kompetencyjny zawarty w noweli do Prawa budowlanego nie może być traktowany jako norma procesowa, lecz zalicza się do prawa materialnego.
Zarzutu naruszenia prawa materialnego w skardze kasacyjnej jednak w ogóle nie podniesiono. Ubocznie należy zauważyć, że w sytuacji, gdy w toku postępowania odwoławczego nastąpiła zmiana kompetencji organów, organ II instancji miał obowiązek uchylić decyzję organu I instancji i umorzyć dotychczasowe postępowanie administracyjne. W wyniku tego rozstrzygnięcia organ I instancji stosując art. 65§1 kpa powinien postanowieniem przekazać wniosek strony do rozpoznania przez właściwy organ nadzoru budowlanego.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art.184 ppsa.