Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27 marca 2008 r. oddalił skargę W.R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Komendant Główny Policji (zwany dalej KGP), po rozpatrzeniu odwołania W.R., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z dnia [...] września 2007 r. odmawiającą skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ stwierdził, że strona została postawiona w stan oskarżenia o popełnienie czynu z art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 271 § 1 i 3 k.k. (podżeganie do popełnienia przestępstwa urzędowego poświadczenia nieprawdy w typie kwalifikowanym), wymierzonego przeciwko wiarygodności dokumentów. Komendant Główny Policji podkreślił, że na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu przygotowawczym przyjęto, iż strona popełniła wymieniony czyn działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Organ odwoławczy uznał, że zarzucany stronie czyn pomimo usytuowania w rozdziale XXXIV kodeksu karnego niewątpliwie jest przestępstwem podobnym do przestępstw skierowanych przeciwko mieniu, z którymi ustawodawca wiąże wprost obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm., zwana dalej ustawą o broni i amunicji). Zdaniem organów Policji, okoliczność ta wyklucza możliwość wydania stronie pozwolenia na broń. Organ podkreślił, że w ocenie tej utwierdza organy Policji fakt, że strona już wcześniej dopuściła się naruszenia porządku prawnego. W tym zakresie KGP powołał się na prowadzone w przeszłości wobec skarżącego postępowanie karne, które zostało warunkowo umorzone. Organ wskazał, że co prawda W.R. nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego, niemniej powyższa okoliczność ma znaczenie przy ocenie postępowania strony w świetle przesłanek zawartych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Zdaniem KGP wskazane wyżej ustalenia dają podstawę do przyjęcia, że cechy charakteru wnioskodawcy oraz jego stosunek do porządku prawnego stwarzają uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celach o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Organ odwoławczy wskazał, że warunkowo umarzając postępowanie karne o czyn z art. 286 § 1 k.k. Sąd wyraził prognozę kryminalistyczną, iż w przyszłości strona nie dopuści się przestępstw. Tymczasem strona ponownie stoi pod zarzutem popełnienia kolejnego czynu zabronionego. Zdaniem organu, od osób ubiegających się o posiadanie pozwolenia na broń oczekuje się szczególnego przestrzegania prawa, z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie jest więc kwestią obojętną dla interesu społecznego, że osobie ubiegającej się o broń zarzuca się naruszenie porządku prawnego. Ponadto organ wskazał, że oceny powyższej nie może zmienić pozytywna opinia o stronie z miejsca zamieszkania wydana przez organ policji, gdyż nie eliminuje ona opisanych wyżej, ustalonych okoliczności faktycznych. Organ podkreślił, że ustawodawca nie związał faktu skazania lub podejrzenia o przestępstwo z warunkiem użycia do jego popełnienia broni palnej.
W skardze na powyższą decyzję W.R. wnosząc o jej uchylenie podtrzymał argumentację prezentowaną w toku postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że postępowanie dowodowe nie zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone, gdyż organ ograniczył się tylko i wyłącznie do przytoczenia twierdzeń zawartych w akcie oskarżenia sporządzonym przez Prokuraturę Rejonową w Legnicy w sprawie V Ds. 15/04/S, nie odnosząc się nawet do poszczególnych dowodów zebranych w toku postępowania karnego. Zdaniem skarżącego, organy Policji nie uzasadniły jakie okoliczności wskazują na to, że istnieje uzasadniona obawa, iż skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Samo powołanie się na prowadzone wobec strony postępowanie karne nie jest, w ocenie strony, wystarczające do odmowy wydania pozwolenia na broń. Powołanie się natomiast na wyrok warunkowo umarzający postępowanie (który nie jest wyrokiem skazującym) w dodatku w sytuacji gdy skazanie uległo zatarciu stanowi, w ocenie strony, o rażącym naruszeniu przepisu art. 75 k.p.a., zgodnie z którym nie może być dopuszczony dowód sprzeczny z prawem. Zdaniem strony, organ nie przeprowadził postępowania w zakresie pozwalającym stwierdzić, że zachowanie skarżącego budzi uzasadnioną obawę użycia broni, w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, tym bardziej że skarżący cieszy się bardzo dobrą opinią w środowisku (nie nadużywa alkoholu, nie był zatrzymywany w izbie wytrzeźwień.)
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, że stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie zawiera zamkniętego katalogu czynów przestępczych mogących uzasadniać obawę w nim wymienioną, nie jest zatem wykluczona prawna możliwość negatywnej oceny osoby podejrzanej, oskarżonej lub skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa innego rodzaju, niż określone w wymienionym przepisie ustawy. W każdym opisanym wyżej przypadku organ musi wyszczególnić, jakie okoliczności wskazują na istnienie uzasadnionej obawy, że osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jedynie bowiem w sytuacji prawomocnego skazania ubiegającego się o pozwolenie na broń, za choćby jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji, ustawodawca nakazuje organowi uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Sądu I instancji, do okoliczności wskazujących na istnienie uzasadnionej obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy można zaliczyć naruszanie porządku prawnego przez osobę wnioskującą o wydanie pozwolenia na broń.
W rozpatrywanej sprawie z taką sytuacją mamy do czynienia, ponieważ skarżący naruszył porządek prawny przez to, że w dniu 27 listopada 2003 r. w Miliczu, działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą usiłował doprowadzić "Daewoo" Towarzystwo Ubezpieczeniowe S.A. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 18.000 zł w ten sposób, że zgłaszając szkodę z polisy ubezpieczeniowej podał, iż zaistniało zdarzenie skutkujące koniecznością wypłaty odszkodowania. Natomiast w rzeczywistości zdarzenie to miało miejsce w innym czasie i miejscu oraz przed zawarciem ubezpieczenia, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął, gdyż ubezpieczyciel odmówił wypłacenia odszkodowania. Prawdą jest, że postępowanie karne za opisany wyżej występek z art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 286 § 1 k.k. zostało warunkowo umorzone, co nie jest oczywiście równoznaczne z wyrokiem skazującym, ale zawiera w sobie – implicite – stwierdzenie popełnienia przestępstwa. Sąd I instancji stwierdził, że okoliczność czy skarżący figuruje w rejestrze skazanych, nie ma znaczenia dla oceny cech osobowościowych posiadacza broni.
W ocenie Sądu I instancji, wbrew twierdzeniom strony, organ Policji uzasadniając swoją decyzję nie powołał się na sam fakt, że zapadł wobec skarżącego opisany wyżej wyrok. Natomiast, co wynika wprost z uzasadnienia decyzji KGP, przy ocenie cech osobowościowych wnioskodawcy organ odwoławczy powołał się na okoliczności popełnionego czynu. Jednocześnie organ stwierdził, że warunkowo umarzając postępowanie karne Sąd wyraził pozytywną prognozę kryminalistyczną, która według organu nie sprawdziła się, gdyż skarżący pozostaje obecnie pod zarzutem popełnienia kolejnego czynu zabronionego. Dlatego też, ponieważ skarżący w przeszłości popełnił przestępstwo przeciwko mieniu, a obecnie znów stoi pod zarzutem popełnienia kolejnego czynu zabronionego organ stwierdził, że świadczy to o negatywnej postawie skarżącego wobec porządku prawnego i stanowi zdaniem organu o tym, że istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący domagając się uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieodniesienie się przez Sąd I instancji do podniesionych przez stronę zarzutów. Ponadto podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organy art. 7, 77, 75, 79 k.p.a. oraz art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy. Podniesiono także zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną KGP podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej zwanej p.p.s.a.) – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
- naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie, trzeba stwierdzić, że zarzuty nie są zasadne. Wynika to z następujących przesłanek.
Po pierwsze, należy stwierdzić, że błędnie w zarzucie kasacyjnym podniesiono naruszenie przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ cyt. ustawy p.p.s.a. w związku z art. 7, 75, 77 i 79 k.p.a. Wynika to z tego, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł, iż zgodnie z dyspozycją art. 80 k.p.a. właściwe organy Policji w sposób wyczerpujący przeprowadziły postępowanie dowodowe w tej sprawie. W tym celu zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, a dopiero następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego oceniły czy dana okoliczność została udowodniona. Z akt sprawy jednoznacznie bowiem wynika, że skarżący został postawiony w stan oskarżenia o popełnienie czynu z art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 271 § 1 i 3 k.k. czyli w zakresie podżegania do popełnienia przestępstwa dotyczącego urzędowego poświadczenia nieprawdy w typie kwalifikowanym, czyli wymierzonego przeciwko wiarygodności dokumentów. Jest to przestępstwo unormowane w rozdziale XXXIV k.k. i jest rodzajowo podobne do przestępstw przeciwko mieniu o których stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Ponadto skarżący był uprzednio już oskarżony o popełnienie przestępstwa za czyn z art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 13 § 1 k.k. lecz Sąd wydał orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania karnego oraz sformułował prognozę kryminalistyczną, że w przyszłości nie dopuści się przestępstw. Natomiast warunkowo umorzone postępowanie karne oznacza jednak implicite stwierdzenie popełnienia przestępstwa. Należy także podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym prowadzonym w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej nie obowiązuje zasada domniemania niewinności unormowana w procesie karnym. Natomiast należy w nim brać pod uwagę wymagania interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego, jak i reglamentacyjny charakter prawa do posiadania broni. Należy także podkreślić, że skarżący jest obecnie oskarżony o popełnienie kolejnego czynu zabronionego z art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 271 § 1 i 3 k.k., które to przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8 (akt oskarżenia sporządzony przez Prokuraturę Rejonową w Legnicy w sprawie V Ds. 15/04/S).
Po drugie, wbrew zarzutom kasacyjnym w tym prawidłowo ustalonym stanie faktycznym Sąd I instancji zasadnie orzekł, że zachodzi uzasadniona obawa użycia przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji. Powyższe stanowisko wynika także z uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. sygn. akt II OPS 4/09, ONSAiWSA 2010, nr 1, poz. 5, Lex nr 527545. Z tezy powyższej uchwały NSA jednocześnie bowiem wynika, że "Osoba skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu jest osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, co uzasadnia cofnięcie pozwolenia na broń takiej osobie na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)". Dlatego też użycie przez ustawodawcę kwantyfikatora "w szczególności" w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w świetle powyższej wykładni dokonanej w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r. oznacza, że w odniesieniu do osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko mieniu zachodzi uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni.
W przedmiotowej sprawie oznacza to, co zasadnie podniósł Sąd I instancji, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, biorąc pod uwagę także dyspozycję art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 k.p.a. w zakresie prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Wynika z niego bowiem, że toczy się przeciwko skarżącemu postępowanie karne o popełnienie przestępstwa z art. 18 § 2 k.k. w związku z art. 271 § 1 i 3 k.k. jak i to, że uprzednio Sąd warunkowo umorzył postępowanie karne o czyn wymierzony przeciwko właśnie mieniu z art. 13 § 1 k.k. w związku z art. 286 § 1 k.k. Dlatego też brak jest jakichkolwiek przesłanek do stwierdzenia, że Sąd I instancji naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd chybiony jest także zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Ponadto w tym stanie faktycznym sprawy nie nastąpiło także naruszenie przez Sąd I instancji prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy o broni i amunicji – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie – w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a.).
Po trzecie, także bezzasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. W świetle dyspozycji art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze jak i stanowisk pozostałych stron oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Wbrew zarzutowi ze skargi kasacyjnej uzasadnienie zaskarżonego wyroku, biorąc pod uwagę nałożony przez ustawodawcę obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, jest w tym zakresie prawidłowe. W szczególności właściwie przedstawia prawidłowe ustalenia organów Policji dotyczące ustalenia stanu prawnego i faktycznego i wyjaśnia wynikające z tego przesłanki, które spowodowały, że nie nastąpiło w tej sprawie naruszenie przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Z tych względów z powodu braku usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 cyt. ustawy p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.