Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 645/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie nakazu usunięcia nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego.
Od ww. wyroku Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Gliwicach wniosło skargę kasacyjną, w której został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powołaniem się na art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu wniosku wskazano, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla finansów publicznych poprzez nieuzasadnione wydatkowanie środków publicznych na wykonanie nakazanych robót na obiekcie, który nie stanowi własności publicznej i tym samym jej wykonanie spowoduje przysporzenie nieuzasadnionych korzyści podmiotom prywatnym. Z pełną stanowczością trzeba podkreślić, że ani PGW Wody Polskie ani Skarb Państwa nie jest właścicielem komory rozdzielczej na rzece S. i nigdy nie podejmował wobec komory rozdzielczej, Kanału U. i zasklepienia koryta cieku S. czynności właścicielskich.
Zgodnie z zapisami decyzji organu I instancji, które nie były kwestionowane przez organ II instancji, Kanał U., którego niezbędnym elementem jest przedmiotowa komora rozdzielcza, należy do następcy prawnego Zakładów [...], tj. H. S.A.
PGW Wody Polskie nie wykonuje praw właścicielskich w stosunku do gruntu zajętego przez przedmiotową komorę. Wbrew ustaleniom Sądu I instancji nie opartym na materiale dowodowy znajdującym się w aktach sprawy właścicielem działki ewid. nr [...], obręb [...], na której zlokalizowana jest komora rozdzielcza, jest wyłącznie Gmina T., a obrys budowli wychodzi poza koryto cieku S.. Tym samym PGW WP nie może wydatkować środków publicznych w celu realizacji prac budowlanych na obiekcie nie stanowiącym własności Skarbu Państwa.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik uczestnika postępowania – H. S.A. w K. argumentował, że ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje możliwości ponownego złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej, a w szczególności gdy wniosek został złożony na etapie wnoszenia skargi "zwykłej" i Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Wniosek nie podlega uwzględnieniu.
W pierwszej kolejności wskazania wymaga, że w postępowaniu kasacyjnym, wszczętym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku oddalającego skargę, dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 193 tej ustawy (por. uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). W związku z treścią art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658) w okolicznościach tej sprawy ww. uchwała pozostaje aktualna, ponieważ nie zaistniały w tej sprawie skutki prawne, o jakich mowa w art. 61 § 6 p.p.s.a. (dotychczas nie doszło do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji – postanowieniem z 28 czerwca 2022 r. Sąd I instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji).
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżanego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na wnioskodawcy spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana.
W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji został zaś oparty na argumentacji, która dotyczy wyłącznie kwestii merytorycznych, tj. "wadliwego wskazania" Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie - Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w Gliwicach jako adresata zaskarżonej decyzji i wskazanego w niej nakazu. Jak bowiem ocenił Sąd I instancji, wydając zaskarżony wyrok, nałożenie obowiązków na podstawie art. 66 Prawa budowlanego nie może pomijać okoliczności, który podmiot w ramach obowiązujących przepisów może skutecznie podjąć określone działania. Zdaniem Sądu I instancji, w rozpoznawanej sprawie podmiotem takim są Wody Polskie jako wykonujące prawa właścicielskie Skarbu Państwa w stosunku do stanowiących własność Skarbu Państwa urządzeń wodnych posadowionych na gruntach pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi. A zatem przy takiej merytorycznej ocenie nie stanowi uzasadnionej podstawy do wstrzymania zaskarżonej decyzji twierdzenie strony skarżącej, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody dla finansów publicznych poprzez nieuzasadnione wydatkowanie środków publicznych na wykonanie nakazanych robót na obiekcie, który nie stanowi własności publicznej i tym samym jej wykonanie spowoduje przysporzenie nieuzasadnionych korzyści podmiotom prywatnym.
Poza tym kwestie merytoryczne nie mogą być przedmiotem rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. W innym wypadku, przed rozpoznaniem skargi kasacyjnej, doszłoby do nieuprawnionego "przedsądu".
Dlatego przedmiotowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jako niezasadny podlega oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.