Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę Miasta Stołecznego Warszawy na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
W uzasadnieniu wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana przez organ odwoławczy w postępowaniu prowadzonym w I instancji przez organ architektoniczno – budowlany jakim jest Prezydent m. st. Warszawy. Skargę na decyzję odwoławczą wniosło Miasto St. Warszawa. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podzielił wyrażony przez NSA pogląd, że gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 16.II.05 r., sygn. OSK 1017/04). Jak wskazał Sąd I instancji, postępowanie sądowoadministracyjne może być uruchomione tylko z inicjatywy podmiotu pozostającego poza systemem organów, których działalność ma podlegać kontroli przez sąd administracyjny.
W skardze kasacyjnej reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika Miasto Stołeczne Warszawa zarzuciło Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 80 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 – t.j. ze zm.) w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 ze zm.) i art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2002 r. Nr 142, poz. 1592 – t.j. ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy składając skargę działał, jako organ administracji wydający decyzję administracyjną w I instancji, podczas gdy właściwe zastosowanie wymienionych wyżej przepisów wskazuje, iż Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy składając skargę działał wyłącznie w imieniu
Miasta Stołecznego Warszawy właściciela nieruchomości, na której miała być realizowana inwestycja, której dotyczyła zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego, a nie jako organ wydający decyzję w I instancji. W piśmie uzupełniającym skargę kasacyjną powołano się na wyrok NSA o sygn. akt I OSK 699/10. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Ta jednakże w niniejszej sprawie nie miała miejsca.
Nie można było uznać za uzasadniony podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, który sprowadza się do twierdzenia, że Prezydent Miasta Stołecznego Warszawy składając skargę działał wyłącznie w imieniu Miasta Stołecznego Warszawy jako właściciela nieruchomości, na której miała być realizowana inwestycja, której dotyczyła zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego, a nie jako organ wydający decyzję w I instancji.
Stosownie do regulacji art. 173 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi kasacyjnej jest strona, prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym podziela stanowisko zaprezentowane w niniejszej sprawie przez Sąd I instancji, że przymiotu strony w rozumieniu przywołanej regulacji prawnej nie ma organ jednostki samorządu terytorialnego, orzekający w niniejszej sprawie w pierwszej instancji.
Wskazać należy, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego. W tej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie ma legitymacji procesowej strony w tym postępowaniu, nie jest również podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji administracyjnych do wojewódzkiego sądu administracyjnego ani też legitymowanym do wystąpienia ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy k.p.a. przyznają stronom postępowania administracyjnego. Ustawa może jednak organowi jednostki samorządu terytorialnego wyznaczyć rolę organu administracji publicznej w rozumieniu 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Wtedy będzie on "bronił" interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Z tego względu powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego. Powyższy pogląd znalazł swoje miejsce w między innymi w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03 (ONSA z 2003 r., Nr 4, poz. 115).
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.