Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 23 marca 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 48/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę W. i W. W. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r., znak: [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że z dowodu doręczenia wynika, iż zaskarżone postanowienie organu zostało doręczone skarżącym w dniu 27 października 2008r. Skargę do sądu nadano w urzędzie pocztowym w dniu 27 listopada 2008 r., a zatem dzień po terminie.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną złożył W. W., wnosząc o jego uchylenie. W skardze kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia art. 45 Konstytucji RP w związku z art. 7 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie zagwarantowanego Konstytucją prawa obywateli do rozstrzygnięcia sprawy przez właściwy sąd oraz obowiązujących w procedurze administracyjnej zasad czuwania nad brakiem możliwości poniesienia przez stronę szkody z powodu nieznajomości prawa oraz zasady poszanowania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Przede wszystkim należy zauważyć, iż zgodnie z art. 53 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Uchybienie terminu do złożenia skargi jest obligatoryjną przesłanką jej odrzucenia, określoną w art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy. Ustosunkowując się do zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdzić należy, iż zarzuty te są całkowicie oderwane od przedmiotu postępowania kasacyjnego. Należy podkreślić, iż konstytucyjne prawo do sądu nie obejmuje prawa obywatela do uchybiania obowiązującym przepisom procesowym, a co do zarzutów naruszenia art. 7 i art. 9 K.p.a. wystarczy zauważyć, iż skarżący, reprezentowani zresztą przez radcę prawnego, zostali prawidłowo pouczeni w postanowieniu organu administracji o trybie i sposobie zaskarżenia rozstrzygnięcia.
Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 i art. 182 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.