Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 października 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 168/10, oddalił skargę R. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W., po rozpatrzeniu odwołań L. i R. K. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r. ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu i jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie trzydziestu dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej (16 zespołów po 2 budynki) z garażami oraz budowie 32 naziemnych miejsc postojowych, drogi wewnętrznej i dwóch zjazdów z ul. K. i ul. P. na działkach oznaczonych nr A i nr B oraz na części działek oznaczonych nr C i nr D w obrębie [...], pomiędzy ul. K. i ul. P., na terenie Dzielnicy R. W. uchyliło decyzję Prezydenta w części orzekającej o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej (7 metrów z tolerancją +/-5% (2 kondygnacje) oraz o dachu wielospadowym o wysokości 9 metrów +/- 5%, kącie nachylenia połaci 20% z tolerancją +/- 5' i prostopadłym kierunku głównej kalenicy w stosunku do ulicy P. i ulicy K. i orzekło w powyższym zakresie (o wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej - 7 metrów (2 kondygnacje) oraz dachu wielospadowym w wysokości 9 metrów, kącie nachylenia połaci 20' i prostopadłym kierunku głównej kalenicy w stosunku do ulicy P. i ulicy K.), ustaleniu wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej na poziomie m.in. 45%; oraz utrzymało decyzję Prezydenta w pozostałej części w mocy.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że Prezydent prawidłowo ustalił warunki zabudowy dla planowanej przez inwestora inwestycji. W celu ustalenia wymagań dla planowanej nowej zabudowy organ I instancji wyznaczył wokół terenu inwestycji obszar analizowany, na którym przeprowadzono analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie, o którym mowa w art.61 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm., dalej: u.p.z.p.). Powyższa analiza przeprowadzona została w sposób prawidłowy, dowodząc w szczególności, że funkcja planowanej inwestycji nie jest sprzeczna z obecnie przeważającą w obszarze analizowanym (zabudowa jednorodzinna oraz jednorodzinna w zabudowie bliźniaczej). Organ wskazał, że generalnie wyniki powyższej analizy upoważniały Prezydenta do ustalenia w poszczególnych, przewidzianych przepisami rozporządzenia wykonawczego do u.p.z.p. parametrów zabudowy, w sposób jaki dokonano tego w decyzji, aczkolwiek zaszła konieczność uściślenia niektórych z tych ustaleń na etapie postępowania odwoławczego (wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, geometria dachu, ustalenie wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej).
Skargą R. K. zaskarżył powyższą decyzję podnosząc, że w postępowaniu administracyjnym nie określono żadnych warunków zagospodarowania terenu odnośnie tej części planowanej inwestycji, która ma stanowić drogę. Decyzja zezwala na dowolne położenie drogi, w tym także na zlokalizowanie jej wzdłuż północnej granicy działki, co istotnie pogorszyłoby warunki korzystania z działek graniczących z terenem inwestycji od tej strony (działki te graniczyłyby bowiem z dwóch stron z dwiema drogami dojazdowymi), a co nie uwzględniałoby potrzeb komunikacyjnych działek graniczących z terenem inwestycji od południa, nie mających dostępu do drogi publicznej. Decyzja nie uwzględnia zatem wymogu zharmonizowania istniejącego i planowanego zagospodarowania terenu oraz wymogu ukształtowania obsługi komunikacyjnej terenu tak, aby sprzyjał on dalszemu rozwojowi jego zabudowy i zagospodarowania. Powyższe, zdaniem skarżącego, narusza art. 1, art. 2 pkt 1 oraz art. 3 u.p.z.p.
Ponadto Kolegium w uzasadnieniu decyzji nie odniosło się do kwestii lokalizacji drogi uznając, że powyższe wkraczałoby w kompetencje organu orzekającego w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Takie stanowisko jest błędne, albowiem poruszone przez skarżącego aspekty realizacji planowanej drogi nie dotyczą kwestii zastrzeżonych do wyłącznej właściwości organu budowlanego (obejmującej szczegółowe parametry techniczne drogi), ale do właściwości organu orzekającego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
W skardze podniesiono również, że Kolegium nie odniosło się do zarzutów dotyczących niezawarcia w decyzji Prezydenta elementów wymaganych przepisami rozporządzeń wykonawczych do u.p.z.p., tj. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 64, poz. 1588) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 64, poz. 1589), takich jak: linia zabudowy od strony ul. P., ochrona drzewostanu porastającego intensywnie teren inwestycji, infrastruktura techniczna (zaopatrzenie w energię cieplną i środki łączności, gospodarowanie odpadami), sposób obsługi komunikacyjnej inwestycji, ochrona osób trzecich przed hałasem emitowanym w związku z użytkowaniem drogi wewnętrznej i naziemnych miejsc parkingowych.
Ponadto organ odwoławczy nie ustalił liczby planowanych przez inwestora lokali mieszkalnych. Nie można w tej sytuacji oszacować, zważywszy na fakt, że przepisy budowlane dopuszczałyby wydzielenie w planowanych budynkach nawet 64 lokali, czy inwestycja będzie mogła być obsłużona przez istniejące uzbrojenie terenu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku wskazał, że organy w niniejszej sprawie wykazały, że planowana inwestycja spełnia warunki przewidziane w art. 61 u.p.z.p. oraz w powołanych w skardze aktach wykonawczych do tej ustawy. Sąd uznał, że w postępowaniu pierwszoinstancyjnym przeprowadzono wymaganą analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, składającą się z części graficznej i tekstowej. Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiące załącznik do decyzji wykazały, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z ustawowymi wymaganiami, albowiem projektowana inwestycja stanowi uzupełnienie funkcji w obszarze analizowanym, nie wywołuje kolizji urbanistycznej, nie pogorszy stanu środowiska przyrodniczego, nie wpłynie negatywnie na ład przestrzenny, teren planowanej inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ponadto w decyzji Prezydenta zawarto wszystkie elementy wymagane zgodnie z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.
Sąd wskazał następnie, że wbrew zarzutom skargi w postępowaniu administracyjnym nie było możliwości ustalenia dokładnej lokalizacji drogi wewnętrznej, stanowiącej jeden z elementów planowanej inwestycji. Zgodnie bowiem z utrwalonym stanowiskiem doktryny oraz orzecznictwa sądowego, w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla danej inwestycji wprawdzie przesądza się (w razie pozytywnego rozpatrzenia wniosku) o lokalizacji inwestycji na terenie wymienionym we wniosku, niemniej nie wskazuje się dokładnego miejsca tej lokalizacji w obrębie wspomnianego terenu. Okoliczność ta znalazła swoje jednoznaczne odzwierciedlenie w treści decyzji Prezydenta. Powyższe wynika z faktu, że postępowanie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy ma charakter wstępny i co do zasady przesądza wyłącznie o możliwości zrealizowania danej funkcji zabudowy i jej podstawowych parametrach. W postępowaniu tym nie wymaga się od inwestora przedłożenia szczegółowego projektu zagospodarowania terenu, czy też projektu budowlanego. Szczegółowy sposób zagospodarowania terenu (w tym szczegółowa lokalizacja drogi), będzie ustalany na etapie pozwolenia na budowę.
Odnośnie zarzutu niewyznaczenia dla planowanej inwestycji linii zabudowy od strony ul. P. Sąd podkreślił, że w decyzji Prezydenta wyjaśniono, iż brak jest takiej potrzeby (nie wyznaczono obowiązującej linii zabudowy ze względu na to, że projektowane budynki oddalone są od pasa drogowego tej ulicy o około 58 m). Natomiast kwestia niezawarcia w decyzji postanowień dotyczących ochrony drzewostanu porastającego teren inwestycji pozostaje poza zakresem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.
Sąd wskazał również, że w decyzji Prezydenta uregulowano warunki obsługi inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej w odniesieniu do zaopatrzenia w energię elektryczną, wodę, podłączenia do instalacji kanalizacyjnej, odprowadzenia wód opadowych. Z obowiązującego ustawodawstwa nie wynika natomiast kategoryczny nakaz uregulowania w decyzji ustalającej warunki zabudowy kwestii zaopatrzenia planowanej inwestycji w energię cieplną i środki łączności oraz gospodarowania odpadami. W decyzji Prezydenta uregulowano też kwestię obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji. Kwestię ochrony osób trzecich przed hałasem emitowanym w związku z użytkowaniem drogi wewnętrznej i naziemnych miejsc parkingowych należy uznać natomiast za kwestię o charakterze techniczno - budowlanym, która będzie rozpatrywana w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Jednoznacznie stwierdzono to w pkt 2 decyzji Prezydenta.
W zaskarżonym wyroku podniesiono ponadto, że z racji tego, że powołane w decyzji pisemne stanowiska dostawców mediów, dotyczące możliwości obsłużenia nowej inwestycji nie wskazują, że istniejące uzbrojenie terenu nie pozwala na obsługę inwestycji w zakresie wykraczającym poza ściśle ustalony limit lokali, nie można przyjąć, wbrew twierdzeniom skargi, że inwestycja nie będzie mogła być obsłużona przez istniejące uzbrojenie terenu.
Skargą kasacyjną B. C. zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu w trybie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej: p.p.s.a.) naruszenie:
- 1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nierozpoznanie istoty sprawy przejawiające się brakiem odniesienia w uzasadnieniu wyroku do istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności podniesionych w postępowaniu przed WSA odnoszących się m. in. do analizy obszaru objętego decyzją przez Towarzystwo Urbanistów Polskich Oddział W. zleconego przez miasto W. na podstawie umowy o dzieło nr [...] z dnia [...] marca 2007r.
- 2) w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy - przepisów art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. polegające na nieuwzględnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności oraz oparcia decyzji administracyjnej na fragmentarycznie zebranym materiale dowodowym co powinno prowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji.
W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy i nie odniósł się do analizy dokonanej przez Towarzystwo Urbanistów Polskich Oddział W. dotyczącej ustalenia warunków zabudowy przedmiotowego obszaru. Zgodnie z art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa m. in. warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz ochrony środowiska. Na podstawie art. 64 u.p.z.p. przepisy art. 54 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Przepisy odrębne, o których mowa w art. 54 oraz w art. 61 ust. 1 pkt. 5 u.p.z.p. to przepisy dotyczące m. in. ochrony środowiska i ochrony przyrody.
Skarżąca wskazała, że decyzja w sprawie warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeżeli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z przepisów prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma miejsce tylko wówczas gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki. Z rozważań Sądu I instancji wynika, że analizę urbanistyczno-architektoniczną uznał za pełną, rzetelną i jasną. Tymczasem decydujące znaczenie dla sprawy ma pominięta przez Sąd, Kolegium i Prezydenta pejoratywna dla inwestora opinia Towarzystwa Urbanistów Polskich (TUP) Oddziału W. z dnia 21 marca 2007 r., zlecona przez miasto W., w której zawarto negatywną opinię Wydziału Ochrony Środowiska dla Dzielnicy R. z uwagi na istniejący na tym terenie cenny drzewostan. Opinia ta została uzasadniona rzetelną i wyczerpującą informacją dotyczącą istniejącego zadrzewienia.
Mając na uwadze intensywny stopień występowania zieleni na analizowanym obszarze w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru K. zachowano przeznaczenie terenu pod zieleń. Nie ulega też, zdaniem skarżącej, wątpliwości, że ww. opinia ma charakter opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu planowania przestrzennego. Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku pomija ten niewygodny dla sprawy aspekt pomimo oddalenia wniosku o dopuszczenie dowodu z przedmiotowej opinii.
Skarżąca wskazała, że nie każda z działek z uwagi na możliwość wystąpienia braku powiązań o charakterze funkcjonalnym, gospodarczo-społecznym, kompozycyjno-estetycznym będzie składała się na urbanistyczną całość przydatną, w ramach danego obszaru analizowanego, do wyznaczania warunków dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem skarżącej nieprecyzyjność w określeniu ewentualnych uchybień w tej kwestii stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarżąca podkreśliła również, że powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej. Określenie powyższej charakterystyki jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawie warunków zabudowy, a także jest jednym z elementów rozstrzygnięcia znajdującego się w treści decyzji. Wymóg ten wynika wprost z ustawy, która nakłada na organy obowiązek przestrzegania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zasady kształtowania ładu przestrzennego w tym urbanistyki i architektury. Tymczasem analiza została wykonana nierzetelnie.
W odpowiedzi uczestnik C. Sp. z o.o. w W. wniósł o odrzucenie skargi kasacyjnej jako niespełniającej przesłanek z art. 176 p.p.s.a. w zakresie wskazania podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia, ewentualnie o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W związku z tym, że w niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Dodać należy, że związane granicami skargi kasacyjnej powoduje brak kompetencji Sądu do zmiany, uzupełnienia czy też precyzowania podstaw kasacyjnych.
W niniejszej sprawie skargę kasacyjną oparto jedynie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania – art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za nieusprawiedliwiony uznać należy zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do art. 141 § 4 p.p.s.a. Przepis ten określa niezbędne elementy uzasadnienia, których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu, który doprowadził do takiego właśnie rozstrzygnięcia. Oczywiście sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko wówczas, gdy pomiędzy jego uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na sądową kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, a taka sytuacja nie zachodzi w niniejszej sprawie.
Na marginesie wskazać należy, odnośnie braku odniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do analizy obszaru objętego decyzją przez Towarzystwo Urbanistów Polskich Oddział W., że strony nie wnosiły o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z tego dokumentu. Ponadto podkreślenia wymaga, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego sprawy, lecz bada, czy w trakcie postępowania administracyjnego zostały ujawnione wszystkie istotne dla wydania decyzji okoliczności. Samo przeprowadzenie dowodów uzupełniających natomiast zależy od uznania Sądu.
Słusznie również odnośnie ww. analizy wskazano w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że została ona sporządzona dla terenu i zamierzenia inwestycyjnego, który nie jest tożsamy z inwestycją, co do której wydana została decyzja Prezydenta W. z dnia [...] czerwca 2009 r. oraz decyzja Kolegium z dnia [...] listopada 2009 r. a zatem nie wiązała ona organów orzekających w niniejszej sprawie. Organy te wiązała natomiast analiza przeprowadzona w celu ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, stanowiąca załącznik nr 2 do decyzji Prezydenta z dnia [...] czerwca 2009 r.
Odnosząc się natomiast do drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej wskazać należy, że jej autor zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie sprecyzował, czy chodzi mu o podpunkt a), b) czy c) tego przepisu. Jak już wielokrotnie wyjaśniano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymagane przez art. 176 p.p.s.a. przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, które przepisy ustawy, oznaczone numerem artykułu, paragrafu, ustępu, punktu lub podpunktu, zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz – w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania – jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wskazany przez pełnomocnika skarżącego jako podstawa kasacyjna art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. dzieli się na trzy podpunkty, przy czym: podpunkt a) dotyczy naruszenia prawa materialnego, podpunkt b) dotyczy naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a podpunkt c) dotyczy innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wskazanie w podstawie kasacyjnej określonego podpunktu ma zatem zasadnicze znaczenie, ponieważ każdy z nich odnosi się do innego zagadnienia procesowego. W sytuacji zatem, gdy autor skargi kasacyjnej nie precyzuje, naruszenie którego podpunktu zarzuca, nie wiadomo, czy chodzi mu o niedostrzeżenie przez wojewódzki sąd administracyjny naruszenia prawa materialnego, niedostrzeżenie naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też o niedostrzeżenie innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieprecyzyjne przytoczenie podstawy kasacyjnej może uniemożliwić określenie granic skargi kasacyjnej i tym samym pozbawić sąd kasacyjny możliwości zbadania merytorycznej zasadności postawionych zarzutów (por. wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1032/10).
Ponadto wnoszący skargę kasacyjną, w ramach omawianego zarzutu nie wskazał żadnych przepisów postępowania administracyjnego, których naruszenie jego zdaniem nieprawidłowo zaakceptował Sąd I instancji i w związku z tym nie wykazał, że uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Wskazany w ramach podstaw skargi kasacyjnej art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy skargi kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., gdyż wymienione w hipotezie tego przepisu przepisy postępowania nie obejmują swym zakresem art. 145. Pogląd ten jest utrwalony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt FSK 1471/04; wyrok NSA z dnia 7 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 91/07; wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II OSK 458/07; wyrok NSA z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt II OSK 468/08; wyrok NSA z dnia 27 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1668/10).
Rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd jest efektem postępowania przed tym Sądem, a przepisy określające sposób rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd nie są przepisami regulującymi proces dochodzenia do rozstrzygnięcia. Artykuł 145 p.p.s.a. jest przepisem regulującym sposób rozstrzygnięcia sprawy, a więc wynik sprawy, a nie sposób postępowania Sądu przed określeniem wyniku tego postępowania. Podstawą natomiast skargi kasacyjnej, wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a przepisy określające samo rozstrzygnięcie tylko w przypadku nadania rozstrzygnięciu innej niż przewidziana w przepisie formuły. Niewskazanie w skardze kasacyjnej żadnego z przepisów regulujących proces dochodzenia do rozstrzygnięcia czyni powyższy zarzut całkowicie nieusprawiedliwionym.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu zaskarżonym wyrokiem art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. również jest nieuzasadniony.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.