Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 października 2004 r. sygn. akt SA/Sz 2735/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę R. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia środka odwoławczego w sprawie przyznania nieodpłatnie własności działki zabudowanej.
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podano, iż Wójt Gminy R. decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. przyznał skarżącemu nieodpłatnie własność wskazanej w tej decyzji działki zabudowanej działając na podstawie art. 118 ust. 2a ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników /Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 ze zm./. Skarżący od powyższej decyzji odwołał się w dniu 30 września 2002 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Koszalinie, które postanowieniem z dnia [...] października 2002 r. stwierdziło na podstawie art. 134 kpa uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia podano, iż zaskarżona decyzja została doręczona w miejscu zamieszkania strony dorosłemu domownikowi /matce/ i doręczenie to, jako doręczenie zastępcze, jest prawnie skuteczne. Termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 13 sierpnia 2002 r., zaś odwołanie strona wniosła w dniu 30 września 2002 r.
W skardze na powyższe postanowienie R. B. domagał się zajęcia przez Sąd stanowiska co do merytorycznej treści zaskarżonej decyzji, jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia odwołania wskazując "pilne prace żniwne".
Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi stwierdził, iż zgodnie z art. 127 (1 kpa od decyzji organu pierwszej instancji stronie służy odwołanie, które wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Wprawdzie skarżący nie odebrał bezpośrednio decyzji, jednakże doręczenie jej dorosłemu domownikowi /M. B./, czyli doręczenie zastępcze, zgodnie z art. 44 kpa, stwarza domniemanie doręczenia decyzji, a więc termin do wniesienia odwołania upływał w dnia 13 sierpnia 2002 r., tymczasem skarżący wniósł odwołanie w dniu 30 września 2002 r. Kwestia uchybienia terminu została całkowicie pominięta w treści odwołania. Skarżący prośby o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie złożył. Z tej przyczyny Sąd uznał zaskarżone postanowienie wydane na podstawie art. 134 kpa za zgodne z prawem.
Podanie przyczyny uchybienia terminu dopiero w skardze do Sądu nie mogło wywołać skutku, bowiem Sąd kontroluje zgodność z prawem postanowienia wydanego w administracyjnym toku instancji.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z dnia 20 września 2002 r./ skargę kasacyjną, która powinna być sporządzona co do zasady przez adwokata lub radcę prawnego /art. 175 (1 ww. ustawy/ można oprzeć na następujących podstawach:
1/ naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Przepis art. 183 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej /jest więc związany granicami tej skargi/, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, która zachodzi wówczas, jeżeli:
- droga sądowa była niedopuszczalna,
- strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej, organu powołanego do jej reprezentowania lub przedstawiciela ustawowego, albo gdy pełnomocnik strony nie był należycie umocowany,
- w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona,
- skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy,
- strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw,
- wojewódzki sąd administracyjny orzekł w sprawie, w której jest właściwy Naczelny Sąd Administracyjny.
W sprawie niniejszej nie zaistniała żadna z wymienionych przesłanek nieważności postępowania sądowego.
Wnosząc skargę kasacyjną należało wykazać w niej zaistnienie chociażby jednej z dwóch wymienionych w art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstaw, to jest naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, albo naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie obu tych podstaw.
Zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie powinien być tak sformułowany, iż w skardze kasacyjnej należy wskazać naruszenie konkretnej normy prawa materialnego - przepisu ustawy lub aktu wykonawczego zaliczanego do prawa materialnego, który według strony skarżącej został niewłaściwie zastosowany przez sąd, albo też sąd przyjął błędną jego wykładnię. Skarga kasacyjna powinna też zawierać uzasadnienie, wskazujące na czym w ocenie wnoszącego skargę polega w konkretnym przypadku błędna wykładnia prawa materialnego lub niewłaściwe zastosowanie tego prawa.
Zarzucając, iż orzeczenie sądu zostało wydane w wyniku naruszenia przepisów postępowania, konieczne jest wykazanie, że uchybienie konkretnym, wskazanym w skardze kasacyjnej przepisom procedury mającej zastosowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W niniejszej sprawie w skardze kasacyjnej sporządzonej przez adwokata postawiony został jedynie zarzut naruszenia zaskarżonym wyrokiem przepisów postępowania, przy czym podano, że naruszony został "w szczególności art. 7 k.p.a.". Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a w tym art. 7 kpa ma zastosowanie w postępowaniu prowadzonym przez organy administracji publicznej, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny prowadził postępowanie według przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej "p.s.a.", których naruszenia w skardze kasacyjnej się nie zarzuca.
Z tej przyczyn skargę kasacyjną jako nie odpowiadającą wymienionym wyżej wymogom należało oddalić na podstawie art. 184 ppsa.