Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 645/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę E. W. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich.
Jak wynika z akt sprawy, po wszczęciu z urzędu postępowania Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576 ze zm.) cofnął E. W. pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich w związku z uzyskaniem informacji o prawomocnym skazaniu go za popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 oraz art. 297 § 1 i art. 272 k.k., uznając, że okoliczność ta uzasadnia zastosowanie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji.
Odwołanie od powyższej decyzji Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2014 r. do Komendanta Głównego Policji wniósł E. W. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a i art. 20 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] grudnia 2014 r.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu Wydział III Karny z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt [...] (utrzymanym w mocy w dniu 10 lipca 2012 r. przez Sąd Apelacyjny w Poznaniu II Wydział Karny w części dotyczącej strony) wynika, iż E. W. został skazany za umyślne przestępstwo z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 oraz art. 297 § 1 i art. 272 k.k. Organ odwoławczy wskazał, że do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń (odmowy wydania) wystarczy ustalenie przez organ Policji, że strona jest skazana za przestępstwo, o jakim mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć przy tym bezpośredniego związku z bronią, a organ Policji nie jest w takich przypadkach zobowiązany uzasadniać w szczególny sposób swego rozstrzygnięcia, o ile popełnione przestępstwo - tak jak w przypadku strony - ma charakter umyślny.
W niniejszej sprawie bezsporne jest, iż popełnione przez stronę przestępstwo z art. 286 § 1 w zw. z art. 294 § 1 oraz art. 297 § 1 i art. 272 k.k. jest przestępstwem umyślnym. Dlatego powyższe skazanie jest, w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń, dla organów Policji wiążące. Oceniając zebrany w sprawie materiał dowodowy, organ odwoławczy uznał, że jest on wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i nie wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części zwłaszcza w zakresie wskazanym przez odwołującego się. Dlatego też postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiające uwzględnienia wniosku dowodowego pełnomocnika strony dotyczącego przeprowadzenia dowodu z dokumentów Urzędu Gminy w Buku, z opinii Koła Łowieckiego nr [...] w O. oraz z przesłuchania strony na okoliczności stanowiące podstawę faktyczną wydania rozstrzygnięcia, należy uznać za prawidłowe.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2015 r. złożył E. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 25 września 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 645/15 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że fakt prawomocnego skazania E. W. za przestępstwo umyślne jest oczywisty. Wynika z treści prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu Wydział III Karny z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt [...]. Zatem w niniejszej sprawie na organie Policji spoczywała nie możliwość, ale obowiązek cofnięcia E. W. pozwolenia na broń i w tej sprawie organ nie miał żadnych innych możliwości rozstrzygnięcia tej sprawy. Prawomocne skazanie za przestępstwo umyślne wypełnia w całości dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji i nie ma w niniejszej sprawie potrzeby badania zachowania się posiadacza broni pod kątem bezpieczeństwa publicznego i jego zachowania. Dlatego zdaniem Sądu postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] listopada 2014 r. odmawiające uwzględnienia wniosku dowodowego strony, dotyczącego przeprowadzenia dowodu z dokumentów z Urzędu Gminy w Buku, z opinii Koła Łowieckiego nr [...] w O. oraz z przesłuchania strony na okoliczności stanowiące podstawę faktyczną wydania rozstrzygnięcia jest prawidłowe.
Sąd podkreślił, że art. 78 § 2 k.p.a. stanowi, iż organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba, że mają one znaczenia dla sprawy. Skoro zatem zebrany materiał dowodowy potwierdza spełnienie ustawowych przesłanek cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń – tu prawomocne skazanie za przestępstwo umyślne, to przeprowadzanie dodatkowych dowodów w tym zakresie jest zbędne.
Skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 25 września 2015 r. wniósł E. W. zaskarżając wyrok w całości i zarzucają mu naruszenie art. 78 § 1 i art. 10 § 1 w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez aprobatę stanowiska organów obu instancji w sprawie oddalenia wniosków dowodowych strony w postaci dowodów z dokumentów pochodzących z Urzędu Gminy Buk oraz opinii Koła Łowieckiego nr [...]" w O., tj. dokumentów dotyczących odwołującego, a także dowodu z przesłuchania strony, w sytuacji gdy dowody te mogły mieć istotne znaczenie w kontekście oceny całokształtu niniejszej sprawy, a także w sprawie pozbawienia strony czynnego udziału w postępowaniu, w szczególności poprzez pozbawienie jej możliwości złożenia zeznań w sprawie, a w konsekwencji niewyjaśnienie wszelkich okoliczności składających się na stan faktyczny niniejszej sprawy i automatyczne przyjęcie, że wobec skarżącego zaistniały podstawy do wycofania pozwolenia na broń, przez co organy obu instancji naruszyły również zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.
W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługuje na uwzględnienie podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 78 § 1 i art. 10 § 1 w zw. z art. 7 i art. 8 k.p.a. Naruszenia tych przepisów skarżący upatruje w braku przeprowadzenia przez organy obu instancji dowodów wnioskowanych przez skarżącego z zeznań strony oraz dokumentów pochodzących z Urzędu Gminy Buk i opinii koła łowieckiego.
Odnosząc się do tego zarzutu stwierdzić należy, że zasadnie Sąd pierwszej instancji przyjął, iż ustalenia poczynione przez organy w toku prowadzonego postępowania administracyjnego mogły stanowić podstawę dla ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy. Istotne elementy stanu faktycznego zostały bowiem przez organy prawidłowo wyjaśnione. Należy podkreślić, że art. 75 § 1 k.p.a. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych, oraz oględziny. Strona, zgodnie z art. 78 k.p.a., posiada uprawnienie do zgłoszenia żądania przeprowadzenia dowodu, jednakże uprawnienie to podlega ograniczeniom, które pod względem celowości i konieczności zapewnienia szybkości postępowania, organ powinien każdorazowo rozważyć zwłaszcza w sytuacji, gdy nie ma dostatecznych argumentów przemawiających za zakwestionowaniem dotychczasowych ustaleń.
Jeżeli więc strona zgłasza dowód, to w świetle art. 78 k.p.a., żądanie strony należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy. Natomiast jeżeli okoliczności sprawy stwierdzone są wystarczająco innym dowodem, organ administracji może nie uwzględnić jej wniosku dowodowego. Trafnie zatem Sąd pierwszej instancji nie dopatrzył się uchybienia ze strony organów w kwestii nieprzeprowadzenia dowodów wskazanych przez skarżącego. Okoliczności sprawy wskazują, że odstąpienie od przeprowadzenia tego dowodu było zasadne, albowiem z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Poznaniu Wydział III Karny z dnia 2 marca 2012 r., sygn. akt [...] został skazany za przestępstwo umyślne, co wypełnia w całości dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji. Podejmowanie dodatkowych czynności dowodowych nie miałoby wpływu na treść decyzji, a prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużania postępowania.
Postępowanie dowodowe w niniejszej sprawie zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący, a organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny materiału dowodowego. Oceny tej skarżący skutecznie nie zakwestionował, nie podniósł bowiem w skardze kasacyjnej żadnych zarzutów dotyczących naruszenia przez Sąd I instancji przepisów procedury sądowoadministracyjnej. W konsekwencji stan faktyczny sprawy, wobec jego nieskutecznego zakwestionowania - należy uznać za ustalony prawidłowo.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.