Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Łd 799/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny (powoływany dalej jako: WSA) w Łodzi oddalił skargę A. D. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...], znak: [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Jak wynika z ustaleń sądu wojewódzkiego, Prezydent Miasta [...] (organ I instancji) decyzją z dnia [...] października 2014 r. zmienił własną ostateczną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą firmie [...] (Inwestor) pozwolenia na budowę obejmującego budowę: zespołu trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych, zewnętrznych instalacji: gazowej, elektrycznej, oświetlenia terenu, ciepła niskich parametrów, wodociągowej oraz kanalizacji sanitarnej i deszczowej, wewnętrznego układu komunikacji z miejscami postojowymi, urządzenia terenu i zjazdu z ul. [...], na terenie nieruchomości położonej przy ul. [...], działka nr ewid. [...] i części działki pasa drogowego dz. nr ewid. [...] w obrębie [...] w ten sposób, że: uchylił źródłową decyzję w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego w części obejmującej projekt zagospodarowania terenu (pkt 1), zatwierdził zamienny projekt budowlany w części obejmującej projekt zagospodarowania terenu (pkt 2).
Dalej wskazano, że w dniu 19 listopada 2015 r. A. D. złożyła w organie I instancji wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją z dnia [...] października 2014 r. (decyzja dotychczasowa), na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., K.p.a.), argumentując, że jako współwłaścicielka sąsiadującej nieruchomości, położonej przy ul. [...], nie została uznana za stronę postępowania, mimo że – w jej ocenie – istnieją ku temu przesłanki faktyczne oraz prawne i bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, a o decyzji zmieniającej decyzję dotychczasową dowiedziała się w dniu 15 listopada 2015 r.
W wyroku przytoczono dalej, że Prezydent Miasta wznowił postępowanie zakończone decyzją dotychczasową, a po jego przeprowadzeniu decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. umorzył postępowanie objęte wnioskiem A. D. W odwołaniu od w/w decyzji organu I instancji A. D. oświadczyła, że przed dniem 15 listopada 2015 r. nie wiedziała o dotychczasowej decyzji Prezydenta Miasta [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę.
Po rozpatrzeniu tego odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2016 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie wznowieniowe.
Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2017 r., II SA/Łd 814/16, WSA w Łodzi, po rozpoznaniu skargi A. D. na powyższą decyzję Wojewody, uchylił w/w decyzje organów obu instancji wydane w postępowaniu wznowieniowym, wskazując w uzasadnieniu, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego oraz ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego nastąpiło z naruszeniem zasad postępowania określonych w art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., jednocześnie zobowiązując organy, aby przy ponownym rozpoznaniu sprawy uzupełniły postępowanie we wskazanym zakresie i dokonały wyczerpującej i wnikliwej oceny zebranych dowodów, przed rozstrzygnięciem czy wiosek o wznowienie został złożony w ustawowym terminie.
Następnie sąd pierwszej instancji wskazał, że kontynuując postępowanie wznowieniowe Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...], odmówił uchylenia własnej decyzji dotychczasowej z dnia [...] października 2014 r., ze względu na brak podstaw w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła A. D. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. Wojewoda [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy stwierdził, że w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm., uPb) odwołująca się nie posiada przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydanego zamiennego pozwolenia na budowę i brak jest podstaw do weryfikacji zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ ten zaznaczył, że wznowienie postępowania z przesłanki, którą wskazała A. D., może nastąpić jedynie na żądanie strony. Wojewoda [...] w prowadzonym postępowaniu odniósł się jedynie do przeprowadzonego przez Prezydenta Miasta [...] postępowania wznowieniowego w zakresie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i nie odniósł się do kwestii zasadności ewentualnego przyszłego postępowania wznowieniowego prowadzonego z urzędu przez organ I instancji, który jest organem właściwym do przeprowadzenia takiego postępowania w razie zaistnienia innych przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania.
W skardze na powyższą decyzję A. D., wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji, podniosła zarzuty dotyczące naruszenia przepisów:
- art. 78 K.p.a. poprzez nieuwzględnienie przez organy obu instancji złożonego w dniu 15 maja 2017 r. wniosku dowodowego, do którego dołączono kopię mapy do celów projektowych wykonaną przez uprawnionego geodetę, wpisaną do ewidencji zasobu [...] Ośrodka Geodezji w dniu 6 grudnia 2016 r.;
- art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 11 K.p.a., argumentując, że w oparciu o zebrany materiał organy orzekające w sprawie powinny zbadać, czy nie byłoby zasadne wznowienie postępowania z urzędu oraz uzasadnić, czy podnoszone przez skarżącego okoliczności (m. in. ta dotycząca wadliwości mapy użytej dla celów projektowych) wyczerpują znamiona którejkolwiek z ustawowych przyczyn wznowienia i czy faktycznie miały miejsce.
Jednocześnie skarżąca podniosła, że organy orzekające w sprawie nie dostarczyły kompletnej dokumentacji sprawy w czasie postępowania przed WSA w Łodzi zakończonego wyrokiem II SA/Łd 814/16, co może mieć miejsce również w obecnym postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji.
Opisanym na wstępie wyrokiem WSA w Łodzi oddalił skargę.
W motywach tego orzeczenia sąd wojewódzki stwierdził, że na aprobatę zasługiwało stanowisko organu I instancji, podtrzymane następnie w zaskarżonej decyzji, wskazujące, że rozpatrując ponownie wniosek skarżącej o wznowienie postępowania z uwzględnieniem stanowiska WSA w Łodzi zawartego w wyroku II SA/Łd 814/16, nie znaleziono podstaw do podważenia wiarygodności oświadczenia skarżącej, że o wydaniu decyzji dotychczasowej dowiedziała się z pisma [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 lipca 2015 r., okazanego jej przez B. D. w dniu 15 listopada 2015 r. Sąd przyjął, że w zakresie wyjaśnienia tej okoliczności organy orzekające w sprawie wywiązały się z obowiązków nałożonych w/w wyrokiem i jest to ustalenie z pewnością korzystne dla skarżącej, którego w istocie żądała wnosząc skargę w sprawie II SA/Łd 814/16.
Zdaniem sądu pierwszej instancji w sprawie trafnie uznano, że nie wystąpiła powoływana przez skarżącą przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego. Jak wynika z akt sprawy, A. D. nie była stroną postępowania w sprawie wydania inwestorowi pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, że działka nr [...], której jest współwłaścicielem, nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu. Wydając decyzję dotychczasową (zamienną) organ administracji architektoniczno-budowlanej ustalił nowy krąg stron postępowania, biorąc pod uwagę zakres wprowadzonych zmian. Analizując zakres zmian, które inwestor zamierzał wprowadzić w trakcie realizacji inwestycji – w ocenie tegoż sądu – organy obu instancji zasadnie uznały, że nie spowodują one ograniczenia w zagospodarowaniu działki, której współwłaścicielką jest A. D. Ta zaś konstatacja niewątpliwie uprawniała organy orzekające w sprawie, czyli zarówno organ I instancji, jak i Wojewodę [...], do zajęcia stanowiska w kwestii braku podstaw do uznania skarżącej za stronę postępowania w sprawie zmiany pozwolenia na budowę. Sąd wojewódzki uznał przy tym, że bez wpływu na prawidłowość tego stanowiska pozostała podnoszona w odwołaniu i we wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego okoliczność, iż znajdujący się na nieruchomości skarżącej mur oporowy jest wykorzystywany przez inwestora, który podniósł przylegający bezpośrednio do jej nieruchomości teren o ok. 1,40 m. Rację ma bowiem organ, że znajdujący się w aktach sprawy pierwotny projekt zagospodarowania terenu oraz projekt zamienny nie potwierdzają dozwolenia zmiany ukształtowania terenu na działce inwestora przy granicy z działką nr [...], ani nie wskazują na konieczność prowadzenia jakichkolwiek prac przy granicy z działką A. D. Zdaniem tegoż sądu zasadnie także organy przyjęły, że na chwilę obecną brak było podstaw do kwestionowania poprawności sporządzenia map do celów projektowych znajdujących się w aktach postępowań administracyjnych w przedmiotowej sprawie.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła A. D., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając go w całości.
Sądowi pierwszej instancji zarzuca się, w trybie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (w dacie orzekania przez sąd pierwszej instancji: Dz. U. z 2017 r., poz. 1369, Ppsa):
- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 1 § 1 i 2 w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (w dacie orzekania przez sąd pierwszej instancji: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188, Pusa) poprzez jego niezastosowanie, gdyż WSA w Łodzi dokonał oceny dowolnej, która nie przystaje do stanu faktycznego sprawy i zebranego materiału dowodowego, a nadto dokonana ocena jest niepełna, przez co wypełniona została dyspozycja art. 174 pkt 1 Ppsa, a w konsekwencji powyższe doprowadziło do oddalenia skargi;
- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 28 ust. 2 uPb (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332) w zw. z art. 151 Ppsa, poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że A. D. nie może być uznana za stronę postępowania pomimo jednoznacznego brzmienia w/w przepisu, który stanowi, iż stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego; gdy tymczasem sąd wojewódzki nie powiązał faktu oddziaływania obiektu na nieruchomość skarżącej kasacyjnie, pomimo iż nieruchomości sąsiadują ze sobą i oddziałują ze względu na różnicę poziomów oraz wykorzystywanie przez inwestora obiektu budowlanego w postaci muru oporowego znajdującego się w granicy działek, i w konsekwencji powyższe było powodem oddalenia skargi przez sąd pierwszej instancji;
- naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, 8, "77 ust. 1", 80 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 145 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i uznanie, że A. D. nie była stroną postępowania w sprawie wydania inwestorowi pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, iż działka nr [...], której jest współwłaścicielką, nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu, podczas gdy "rzetelna analiza materiału dowodowego doprowadziłaby do wniosku, iż oddziaływanie to w znacznym stopniu występuje ze względu na wykorzystanie przez inwestora muru oporowego skarżącej w celu dokonania zaawansowanych prac ziemnych niwelujących znaczne różnice terenu, a nadto ma miejsce brak wznowienia postępowania w sytuacji, w której strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę";
- naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, 8, "77 ust. 1", 80 oraz 78 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez niedopuszczenie zgłaszanych przez skarżącą dowodów, które mogły udowodnić interes prawny strony i wskazałyby jednoznacznie na niedociągnięcia powstałe przy ustalaniu stanu faktycznego przedmiotowej sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty, strona skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi oraz zasądzenie od organu administracji kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej po dokonaniu rekapitulacji przebiegu postępowania podnosi się, że krzywdzące dla skarżącej jest utożsamienie jej woli z występowaniem wyłącznie interesu faktycznego, a nie prawnego. W ocenie strony skarżącej kasacyjnie występują braki związane z niewłaściwym ustaleniem stanu faktycznego, gdyż sąd pierwszej instancji – jej zdaniem nieprawidłowo – nie podjął się nawet analizy zagrożeń w oparciu o zgłoszone przez A. D. dowody w postępowaniu administracyjnym, co nie dało możliwości zbadania interesu prawnego skarżącej. W przekonaniu tejże strony naruszenie wykładni przepisu i określonej przesłanki uznania za stronę, polegającej na wskazaniu właścicieli sąsiednich nieruchomości, którzy objęci zostali oddziaływaniem inwestycji, nie pozwoliło na analizę interesu prawnego skarżącej w uczestniczeniu w postępowaniu. Zdaniem A. D. organy winny zbadać, czy nie byłoby zasadne wznowienie postępowania z urzędu. Strona skarżąca kasacyjnie eksponuje fakt wykonywania przez Inwestora prac ziemnych, które nie wynikały z udzielonego pozwolenia na budowę, jak również wykorzystanie – w jej ocenie błędnie – wykonanej mapy do celów projektowych nie uwzględniającej istniejącego muru oporowego. Zarzuca, że organy w tym aspekcie nie dokonały oględzin, powołuje się także i na to, że inwestycja realizowana ma być na terenach podziemnego koryta rzeki Sokołówki. A. D. winna być traktowana jako strona w rozumieniu art. 28 ust. 2 uPb, argumentację w tym aspekcie wspierano poprzez powoływanie oznaczonych judykatów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 Ppsa (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W myśl art. 174 Ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Nie dopatrzywszy się w niniejszej sprawie żadnej z wyliczonych w art. 183 § 2 Ppsa przesłanek nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, będąc związany granicami skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpatrzenia jej zarzutów.
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
A. Trafnie sąd pierwszej instancji stwierdził, że "wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym zapadła, dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną". Prawidłowo ponadto wskazywano, że tej wadliwości skarżąca kasacyjnie upatrywała w przesłance wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., podnosząc, że nie brała udziału w postępowaniu zakończonym oznaczoną decyzją bez własnej winy. Dodać wszakże wypadnie – w kontekście argumentacji zawartej w skardze kasacyjnej – że wznowiono postępowanie w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r. (decyzja dotychczasowa) zmieniającą ostateczną decyzję tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2014 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Inwestorowi pozwolenia na budowę (decyzja źródłowa). Istotą sprawy rozstrzyganej przez organy obu instancji w postępowaniu wznowieniowym było zatem wyłącznie to, czy A. D. ma przymiot strony postępowania w sprawie zakończonej decyzją dotychczasową (zmieniającą), nie zaś źródłowym pozwoleniem na budowę. Innymi słowy, argumentacja skarżącej kasacyjnie odnosząca się do ewentualnych wadliwości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji źródłowej jest bezprzedmiotowa, skoro nie była ona przedmiotem rozważań organów w postępowaniu wznowieniowym, którego granice wyrażało żądanie strony skarżącej kasacyjnie.
B. Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia przepisów art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 Pusa, potraktowanych przez autora skargi kasacyjnej jako przepisy prawa materialnego i podnoszenie ich niezastosowania. Zgodnie z art. 1 Pusa sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1), a kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). O naruszeniu z kolei przepisów art. 1 § 1 i § 2 Pusa można by mówić w przypadku, gdyby sąd administracyjny zaniechał wykonania kontroli zaskarżonej decyzji administracyjnej odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa lub wykonując tę kontrolę zastosowałby inne kryteria niż kryterium zgodności z prawem, o którym mowa w art. 1 § 2 Pusa. Nie może uchybić tym przepisom sąd administracyjny dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek – wyłącznie w przekonaniu strony skarżącej kasacyjnie – nie odpowiadać mają prawu. Z kolei z art. 3 § 1 Pusa wynika, że sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne. Skoro WSA w Łodzi przeprowadził kontrolę zaskarżonej decyzji oddalając skargę, w żadnym razie nie oznacza to, że doszło do naruszenia przepisu art. 3 § 1 Pusa.
- Przepis art. 151 Ppsa ma charakter tzw. wynikowy, tj. określa formę orzekania przez sąd administracyjny, który oddala skargę w całości lub w części, jeśli uzna ją za nieuzasadnioną, odpowiednio w całości lub w części. Przepis powyższy zatem ogranicza się do wskazania treści sentencji wyroku, gdy zaistnieje w przekonaniu orzekającego sądu administracyjnego oznaczony stan sprawy. Do jego naruszenia mogłoby dojść, gdyby w motywach wyroku sąd wojewódzki dowodził naruszenia przepisów prawa w takim stopniu, że uprawniać i zobowiązywać zarazem miałyby one do uwzględnienia skargi, a jednak by ją oddalił. Tak jednak w przedmiotowej sprawie nie było.
Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie art. 151 Ppsa, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił zaskarżony organ, a którego to uchybienia nie dostrzec miał wadliwie sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd drugiej instancji, że uchybienia przepisów przez skarżony organ były tego rodzaju, że winny prowadzić do uwzględnienia skargi. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 151 Ppsa będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
D. Zarzuty naruszenia art. 151 Ppsa w zw. z art. 28 ust. 2 uPb, jak również art. 151 Ppsa w zw. z art. 7, 8, "77 ust. 1", 80 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 145 K.p.a. oraz w zw. z art. 7, 8, "77 ust. 1", 80 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w zw. z art. 145 K.p.a. podlegają łącznemu rozpoznaniu, albowiem pozostają ze sobą w integralnym związku. Przyjdzie przy tym wyjaśnić, że artykuły K.p.a. nie dzielą się na ustępy, ale na paragrafy, przeto oznaczenie w podstawach kasacyjnych przepisu "art. 77 ust. 1" K.p.a. Sąd potraktuje jako oczywistą omyłkę autora skargi kasacyjnej i uznaje, że w istocie stronie chodzi o przepis art. 77 § 1 K.p.a. Dodatkowo art. 28 ust. 2 uPb nie ma charakteru przepisu postępowania, ale przepisu prawa materialnego.
Formułując powyższe podstawy kasacyjne strona skarżąca kasacyjnie zmierza do zakwestionowania aprobaty sądu pierwszej instancji dla tego stanowiska orzekających w postępowaniu wznowieniowym organów, z którego wynika, że A. D. nie była stroną postępowania zakończonego decyzją dotychczasową – zmieniającą źródłową decyzję o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Sądu w tym składzie wywody w powyższym aspekcie zawarte w zaskarżonym wyroku są trafne.
Jak to na wstępie niniejszego uzasadnienia wyłuszczono, przedmiotem decyzji dotychczasowej było dokonanie zmiany źródłowego pozwolenia na budowę. Trafnie zauważył sąd pierwszej instancji, iż zakres zmian wprowadzonych projektem zamiennym, polegał na: zmianie przebiegu zewnętrznej instalacji gazowej oraz kanalizacji sanitarnej i deszczowej, rezygnacji z jednego przyłącza wody i zmianie części układu komunikacji wewnętrznej poprzez zaprojektowanie nowego chodnika wzdłuż zachodniej granicy działki inwestycyjnej. Wszystkie te zmiany objęte decyzją dotychczasową nie dawały podstaw do twierdzenia, że mogły one powodować jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu działki skarżącej kasacyjnie. W sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę, co należało także uwzględnić w aspekcie wydania decyzji zmieniającej, gdy idzie o ustalenie katalogu stron takiego postępowania, zastosowanie będzie miał przepis art. 28 ust. 2 uPb stanowiący, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego, zgodnie z art. 3 pkt 20 uPb, należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu. Słusznie w zaskarżonym wyroku przyjęto, że skoro zakres zmian przewidzianych projektem zamiennym zatwierdzonym decyzją dotychczasową Prezydenta Miasta [...] nie prowadził do żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości skarżącej, to nie przysługiwał jej w postępowaniu zakończonym decyzją dotychczasową (zmieniającą) przymiot strony.
Ten przymiot strony nie może być wywodzony z faktycznych działań inwestora, który w trakcie wykonywania robót budowlanych ma – zdaniem skarżącej kasacyjnie – bezprawnie korzystać z jej obiektu budowlanego – muru oporowego, nadto dokonywać nie przewidzianych projektem budowlanym robót polegającym na zmianie konfiguracji terenu.
Z tych wszystkich powodów zarzuty skargi kasacyjnej ujęte w pkt II i III nie są trafne.
E. Biorąc powyższe pod uwagę i działając na podstawie art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną, jako nie opartą na usprawiedliwionych podstawach, oddalono.