Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 20 stycznia 2005 r. sygn. akt 7/IV SA 3447/03 w sprawie ze skargi L. W. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2003 r. nr [...], oddalił skargę.
Jak wynika z akt sprawy, decyzją Nr [...] z dnia 29 marca 1995 r. Burmistrz Miasta i Gminy O. nakazał L. W. rozbiórkę dobudowy pomieszczenia łazienki do istniejącego budynku mieszkalnego położonego we wsi Ś., ul. W. oraz szamba. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją z dnia 1 września 1995 r. Wojewody Warszawskiego. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 maja 1997 r. sygn. akt IV SA 1274/95 oddalił skargę na powyższą decyzję.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu W. upomnieniem z dnia 13.09.2001 r. wezwał L. i A. W. do wykonania obowiązku wynikającego z ww. decyzji z dnia 29 marca 1995 r. w nieprzekraczalnym terminie 14 dni od doręczenia upomnienia. W przeciwnym razie zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne.
Ponieważ w wyznaczonym dodatkowo terminie obowiązek dokonania rozbiórki nie został wykonany, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu 3 października 2002 r. wystawił tytuł wykonawczy, a postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2003 r. na L. W. nałożył grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 3.000,00 zł z zagrożeniem, że w przypadku dalszego niewykonania ciążącego obowiązku będzie orzeczone wykonanie zastępcze na koszt zobowiązanego.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia L. W., postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. utrzymał w mocy postanowienie z dnia [...] stycznia 2003 r. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia.
Ponieważ pomimo nałożenia na zobowiązaną grzywny w celu przymuszenia, ciążący na niej obowiązek, wynikający z prawomocnej decyzji Nr [...] z dnia 29 marca 1995 r., nie został wykonany, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu W. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2003 r. orzekł wykonanie zastępcze, jednocześnie zobowiązując L. W. do wpłacenia kwoty 3.000,00 zł tytułem zaliczki na poczet kosztów zastępczego wykonania obowiązku. W zażaleniu na powyższe postanowienie L. W. wnosiła o umorzenie powyższej kwoty zaliczki, gdyż utrzymuje się z otrzymywanej renty inwalidzkiej w wysokości 490 zł miesięcznie.
Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu zażalenia, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, nie znajdując żadnych podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia.
Decyzja Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia 29 marca 1995 r., z której wynika dla L. W. obowiązek, stała się prawomocna. Nałożony powyższą decyzją obowiązek jest wymagalny i podlega wykonaniu zgodnie z przepisami ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968), powołanej dalej jako ustawa o postępowaniu egzekucyjnym.
Zanim zostało orzeczone wykonanie zastępcze, zobowiązana została wezwana upomnieniem do wykonania obowiązku, a następnie z zachowaniem odpowiednich terminów wydano postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zgodnie z art. 121 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym. Ustalona kwota zaliczki na poczet kosztów wykonania zastępczego, w ocenie organu, jest zasadna i nie może być uznana za zbyt wysoką.
W dniu 12.09.2003 r. L. W. złożyła w Naczelnym Sądzie Administracyjnym skargę na powyższe postanowienie z dnia [...] sierpnia 2003 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi L. W. informuje, że utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 490 zł miesięcznie i nie stać jej na wpłacenie kwoty 3.000,00 zł tytułem zaliczki. Rozebranie przedmiotowego pomieszczenia łazienki pogorszyłoby znacznie warunki życiowe jej i jej rodziny. Z uwagi na bardzo małą powierzchnię działki, nie jest też możliwe przesunięcie pomieszczenia łazienki w inne miejsce.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wyrokiem z dnia 20 stycznia 2005 r., uznał skargę za niezasadną. W skardze nie podniesiono w zasadzie żadnych zarzutów merytorycznych oprócz tego, że skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji majątkowej.
W ocenie Sądu, przed orzeczeniem wykonania zastępczego organy wykonały wszystkie wymagane prawem czynności, począwszy od upomnienia, następnie wystawiono prawidłowo tytuł wykonawczy i wobec niewykonania ciążącego na skarżącej obowiązku orzeczono grzywnę w celu przymuszenia. Ponieważ w dalszym ciągu nie został wykonany obowiązek wynikający z prawomocnej decyzji z dnia 29 marca 1995 r., organ egzekucyjny miał prawo wydać orzeczenie o wykonaniu zastępczym.
L. W., reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2005 r., zarzucając naruszenie art. 33 pkt 8 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym.
Wskazując na powyższą podstawę, pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku wraz z zaskarżonymi "decyzjami" i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi administracji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zważywszy na okoliczności sprawy, a w szczególności na to, że od 1995 r. nie został wykonany przez skarżącą ciążący na niej obowiązek, wynikający z prawomocnej decyzji nr [...] z dnia 29 marca 1995 r., nie można w tej sytuacji uznać, że orzeczony środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego jest uciążliwy. Skarżąca mogła orzeczony prawomocnie nakaz rozbiórki wykonać dobrowolnie, unikając tym samym ponoszenia kosztów związanych z nałożoną na nią grzywną w celu przymuszenia, jak i ustaloną kwotą zaliczki na poczet kosztów wykonania zastępczego. Na każdym etapie postępowania L. W. była wzywana przez organy do wykonania ciążącego na niej obowiązku, a jednocześnie informowana o możliwości zastosowania dalszych środków egzekucyjnych. Nie skorzystała z tego, tym samym godząc się niejako na ponoszenie dalszych kosztów egzekucyjnych. Stan majątkowy i finansowy zobowiązanego, nie może stać na przeszkodzie wykonaniu obowiązku na drodze postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu egzekucyjnym nie można badać zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym (art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym).
Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.