Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie o sygn. VI SA/Wa 2266/08, po rozpoznaniu skargi M. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, oddalił skargę.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujące okoliczności faktyczne i prawne.
M. L. wnioskiem z dnia 30 stycznia 2001 r., wystąpił o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej. Wniosek uzasadnił tym, że będąc prezydentem miasta D. G., jest osobą powszechnie znaną i w związku z tym narażony jest na atak innych osób, w stopniu wyższym niż przeciętny obywatel.
Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach uznał argumenty strony i decyzją z dnia [...] marca 2001 r. wydał bezterminowo pozwolenie na broń palną bojową w celu ochrony osobistej.
W dniu 25 sierpnia 2006 r., organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia stronie przedmiotowego pozwolenia, z uwagi na uzyskaną informację z Prokuratury Okręgowej w Gliwicach z dnia [...] marca 2006 r. o toczącym się wobec strony postępowaniu karnym i przedstawieniu zarzutów popełnienia czynów z art. 231 § 1 k.k. i art. 296 § 1 i 3 k.k., tj. nadużycia uprawnień przez funkcjonariusza publicznego ze szkodą dla interesu publicznego oraz karalnej niegospodarności.
M. L. zarzucano, że jako osoba pełniąca funkcję publiczną prezydenta miasta, będąc zobowiązanym do zajmowania się sprawami finansowymi gminy, nie dopełnił ciążących na nim obowiązków, doprowadzając m.in. do zmiany zadania inwestycyjnego, dopuścił do zatwierdzenia specyfikacji warunków zamówienia do pierwszego i drugiego etapu przetargu zawierającej kryteria wyboru ofert opartych na wskaźnikach ocennych, uniemożliwiających wybór oferty najkorzystniejszej z punktu widzenia minimalizacji kosztów inwestycji, uczestniczył w komisji przetargowej w wyborze obsługi kredytu i kosztów eksploatacji, zawierał też niekorzystne dla gminy umowy i wybierał niekorzystne oferty, doprowadzając do realizacji inwestycji przekraczającej możliwości finansowe gminy, czym działał na szkodę interesu publicznego, wyrządzając w majątku gminy szkodę w wielkich rozmiarach.
W toku postępowania ustalono ponadto, że M. L. nie pełni już funkcji prezydenta miasta.
Biorąc powyższe pod uwagę Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach uznał, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j. t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), iż spełnione zostały obligatoryjne przesłanki cofnięcia stronie pozwolenia na broń i decyzją z dnia 2 listopada 2006 r., cofnął przedmiotowe pozwolenie.
Od decyzji tej M. L. wniósł odwołanie, w wyniku którego Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., utrzymał ją w mocy, podzielając stanowisko organu I instancji.
Od powyższej decyzji, strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który to wyrokiem z dnia 21 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 687/07, uchylił decyzje organów obydwu instancji, stwierdzając jednocześnie, że nie podlegają one wykonaniu.
W uzasadnieniu Sąd podniósł, że M. L. zarzucano popełnienie czynów przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu, a więc nie postawiono mu zarzutów popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu. Skoro nie są to przestępstwa przeciwko mieniu, to organy Policji powinny były wykazać, że wszczęcie przeciwko stronie postępowania karnego rodzi obawę użycia przez nią broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W ocenie sądu organy Policji powinny dokonać analizy charakteru zarzucanych czynów pod kątem cech charakteru strony, jego dotychczasowego życia oraz przestrzegania przepisów prawa.
Ponadto, Sąd podkreślił, że cofnięcie pozwolenia z uwagi na zaprzestanie pełnienia funkcji prezydenta miasta powinno być poprzedzone postępowaniem wyjaśniającym czy nadal, mimo tego faktu, istnieje zagrożenie jego życia lub zdrowia.
W wyniku orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach, prowadząc ponownie postępowanie, wystąpił do Komendy Miejskiej Policji w D. G. oraz do Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w Katowicach o udzielenie informacji o M. L. oraz o ewentualnych zagrożeniach jego życia lub zdrowia. Zwrócił się także do Prokuratury Okręgowej w Bielsku-Białej o poinformowanie o sposobie zakończenia wyżej wskazanego postępowania karnego.
W dniu 21 listopada 2007 r. do organu wpłynęło pismo Łowczego Okręgowego PZŁ informujące, że skarzacy jest członkiem niestowarzyszonym w kole łowieckim, a Zarząd nie posiada żadnych materiałów świadczących o jego nieodpowiednich zachowaniach i niewłaściwym obchodzeniu się z bronią.
Z opinii sporządzonej przez jednostkę terenową Policji wynikało zaś, że M. L. w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię, nie odnotowano interwencji w związku z jego zachowaniem, nie stwierdzono także, aby nadużywał alkoholu lub utrzymywał kontakty z osobami podejrzanymi.
W toku postępowania M. L., w piśmie z dnia 21 listopada 2007 r. poinformował organ, iż otrzymywał w przeszłości anonimowe groźby. W sprawie tej prowadzono było przez Komendę Miejską Policji w D. G. postępowanie, które zostało umorzone z powodu niewykrycia sprawców. Dodatkowo podniósł, iż nadal otrzymuje takie listy, ale nie inicjuje już kolejnych postępowań, korespondencję wyrzuca, aby nie wzbudzać lęku u członków rodziny.
W dniu 13 grudnia 2007 r., do organu wpłynęło pismo Komendanta Miejskiego Policji w D. G., potwierdzające fakt prowadzenia postępowania w sprawie gróźb karalnych kierowanych w stosunku do M. L. oraz o umorzeniu tego postępowania z powodu niewykrycia sprawcy.
W dniu 28 marca 2008 r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach, na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, wydał decyzję cofającą M. L. pozwolenie na broń palną bojową.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż M. L. świadomie naruszył porządek prawny, pełniąc funkcję szczególnego zaufania w gminie, działał na szkodę społeczności lokalnej. Organ podkreślił ponadto, że w jego ocenie ustały okoliczności, które w przeszłości zadecydowały o wydaniu pozwolenia na broń, ponieważ nie jest już prezydentem miasta i nie zostały potwierdzone fakty, które sugerowałyby istnienie zagrożenia życia lub zdrowia.
Od powyższej decyzji M. L. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu podniósł, iż decyzja organu I instancji narusza przepisy prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, bowiem zarzucono mu popełnienia przestępstwa urzędniczego, a nie przestępstwa przeciwko mieniu. Z treści zarzutów wynikało, że pozostawały one w związku z podejmowanymi przez niego działaniami inwestycyjnymi w ważnych dla gminy sprawach, jednak nie udowodniono aby dopuścił się działań wbrew interesowi mieszkańców gminy. Ponadto, podkreślił, że ze zgromadzonych materiałów wynika, iż jako osoba, która wiele lat pełniła funkcje publiczne, cieszył się zaufaniem i dobrą opinią. Jego dotychczasowa postawa życiowa wskuje, że nie mógłby użyć broni w celu sprzecznym z prawem. Zwrócił uwagę również na fakt, iż organ I instancji mylnie ustalił, że w jego przypadku ustały okoliczności, jakie w przeszłości zadecydowały o wydaniu mu pozwolenia oraz nie uzasadnił dlaczego obecnie nie powinien on czuć się zagrożony. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Komendant Główny Policji, na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy podkreślił, iż M. L. przedstawiono zarzuty o popełnienie czynów z art. 231 § 1 k.k. i art. 296 § 1 i 3 k.k. sklasyfikowanych w kodeksie karnym jako przestępstwa przeciwko działalności instytucji państwowych oraz przeciwko obrotowi gospodarczemu, czyli czynów nie wymienionych wprost w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Dlatego organ odwoławczy stwierdził, że nie było obligatoryjnej przesłanki do cofnięcia pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, biorąc przy tym pod uwagę opinie o skarżącym. Opinie z miejsca zamieszkania oraz władz łowieckich o uprawnionym, jego dotychczasowy tryb życia, niekaralność oraz przestrzeganie przepisów w zakresie przechowywania broni i amunicji nie dawały podstaw do uznania, że po stronie M. L. istnieje uzasadniona obawy użycia przez niego broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 cytowanej ustawy. Z tego względu nie było podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń w oparciu o art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6.
Mimo, to Komendant Główny Policji za celowe uznał cofnięcie pozwolenia i zastosowanie dyspozycji art. 18 ust. 4 cytowanej ustawy.
Z przepisu tego wynika, iż właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. Według organu M. L. nie wskazał na konkretne sytuacje, które potwierdziłyby istnienie realnego zagrożenia jego życia lub zdrowia, a wcześniejsze zezwolenie uzyskał tylko i wyłącznie z tytułu pełnionej funkcji. Organ wskazał, iż strona prowadząc aktualnie Biuro Doradztwa Inwestycyjnego, nie jest osobą publiczną, nie wyróżnia się na tle innych osób, zatem nie stanowi to okoliczności wystarczająco uzasadniającej zachowanie pozwolenia na broń palną bojową.
Według organu II instancji, fakt otrzymywania anonimów, chociaż nie będący udziałem większości ludzi, nie przyniósł stronie żadnych negatywnych konsekwencji, zatem jego przekonanie, że groźby mogą zostać spełnione, jest subiektywne, zwłaszcza, gdy już od kilku lat nie pełni ona funkcji publicznej i nie podejmuje decyzji mających znaczenie dla społeczności lokalnej.
W skardze na tą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu oraz dodał, iż autor nadsyłanych anonimów nie został do chwili obecnej ujęty, zatem zagrożenie życia i zdrowia rodziny skarżącego nie ustało. Podkreślił ponadto, iż anonimy nie były kierowane do prezydenta miasta, lecz do niego w sposób zindywidualizowany imieniem i nazwiskiem, dlatego zagrożenie nie ustało z momentem zakończenia pełnienia przez niego funkcji publicznej.
Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do tego przepisu właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę jego wydania.
Okoliczność uzasadniająca wydanie pozwolenia na broń palną bojową została przez skarżącego określona we wniosku z dnia 30 stycznia 2001 r., w którym podał, że występuje o pozwolenie na broń z przeznaczeniem do ochrony osobistej z tego powodu, iż pełniąc funkcję Prezydenta Miasta D. G., jako osoba publiczna jest narażony na ataki innych osób w stopniu wyższym niż przeciętny obywatel. Zatem organ Policji wydając skarżącemu pozwolenie na ten rodzaj broni kierował się dwoma wskazanymi przez wnioskodawcę przesłankami - funkcją publiczną jaką pełnił skarżący, narażającą go na ponadprzeciętne zagrożenie oraz przeznaczeniem broni do ochrony osobistej.
Sąd podkreślił, że okolicznością faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń było szczególne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy wobec pełnienia funkcji Prezydenta Miasta D. G., co skarżący uwypuklił we wniosku o wydanie pozwolenia. Treść art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wskazuje, że ocena, czy obecnie takie szczególne zagrożenie skarżącego występuje, należy do organów Policji. Organy Policji dokonując tej oceny kierują się posiadaną z urzędu wiedzą dotyczącą bezpieczeństwa powszechnego, w tym bezpieczeństwa lokalnego. Jeżeli zatem stwierdzają, że zagrożenie życia lub zdrowia osoby wnioskującej o udzielenie (pozostawienie) pozwolenia na broń bojową do ochrony osobistej nie przekracza istotnie takiego zagrożenia w relacji do innych osób, wówczas decyzja odmowna jest uzasadniona.
Skoro skarżący aktualnie prowadzi działalność zawodową wiążącą się z doradztwem inwestycyjnym to z tego powodu brak jest szczególnego zagrożeniu życia. Zaskarżona decyzja, zdaniem Sądu dokonała właściwej oceny zagrożenia życia lub zdrowia skarżącego.
Mimo, że skarżący otrzymał anonim z pogróżkami w 2002 r. to Komenda Miejska Policji w D. G. nie stwierdziła, by M. L. nadal zgłaszał zdarzenia dotyczące zagrożenia jego życia lub zdrowia. Sąd podkreślił, że zagrożenie życia lub zdrowia, uzasadniające zachowanie broni, musi być obiektywne, aktualne i realne, a przede wszystkim ponadprzeciętne w konkretnym środowisku lokalnym.
Zdaniem Sądu organy Policji, w ramach posiadanej wiedzy, zgodnie z art. 80 k.p.a., dokonały obiektywnej oceny obecnego zagrożenia M. L., nie stwierdzając by pozostawienie broni skarżącemu było uzasadnione okolicznościami, na które się powoływał.
M. L. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2009r.
Domagał się uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego to jest art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji poprzez jego niezastosowanie, jako podstawy do przyjęcia, iż skarżący powinien otrzymać pozwolenie na broń palną w sytuacji, gdy istnieje ten sam stan zagrożenia który istniał w chwili wydania pozwolenia na broń palną - decyzja z dnia [...] marca 2001r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pominął kwestię, iż stan zagrożenia życia lub zdrowia skarżącego istniejący w chwili wydania decyzji o pozwoleniu na posiadanie broni palnej bojowej nie zmienił się, a ówczesna decyzja była wydana bezterminowo. W owym czasie na skutek kierowanych pod jego adresem gróźb toczyło się postępowanie karne, które nie doprowadziło jednak do wykrycia sprawcy.
Mimo, że aktualnie skarżący nie jest już prezydentem miasta D. G. i nie pełni żadnej funkcji publicznej, to brak jest pewności, iż osoba która formułowała groźby nie ma już zamiaru ich spełnienia. Zdaniem skarżącego zmiana jego sytuacji życiowej to "stworzony przez organy Policji temat zastępczy służący wydaniu negatywnej dla niego decyzji." Poprzednio wydane decyzje cofające pozwolenia na broń palną zostały przez wojewódzki Sąd Administracyjny podważone. Sprawa została skierowana do ponownego rozpoznania, w wyniku czego pozostawiono mu pozwolenie na broń myśliwską.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw i tym samym nie mogła zostać uwzględniona.
Oceniając ją w granicach zakreślonych w art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- dalej cytowana jako p.p.s.a.) i stwierdzając brak przesłanek nieważności postępowania wymienionych w art. 183 § 2 powołanej ustawy, Sąd Naczelny za chybiony uznał zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest przepisu art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie.
Jednocześnie podkreślić należy, iż strona wnosząca skargę kasacyjną nie zakwestionowała ustaleń faktycznych dokonanych przez organ i uznanych przez Sąd za prawidłowe. Treść uzasadnienia skargi wskazuje, iż skarżący zarzuca w istocie wadliwą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz uznanie przez Sąd I instancji tej oceny za prawidłową.
Argumentacja skargi akcentowała w szczególności, że stan zagrożenia bezpieczeństwa osobistego M. L. istniejący w dacie wydania pozwolenia na broń nie ustał i tym samym brak było podstaw do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji, Sąd Wojewódzki słusznie podkreślił, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był przepis art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do tego przepisu właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę jego wydania.
Natomiast z akt administracyjnych sprawy wynikało jednoznacznie, iż udzielone na mocy decyzji z dnia [...] marca 2001r. pozwolenie na broń palną bojową, skarżący otrzymał w związku z pełnioną funkcją. Porównanie dat dowodzi, iż nastąpiło to wcześniej niż powoływany obecnie stan zagrożenia związany z otrzymaniem anonimów zawierających groźby.
Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 18 ust. 4 cyt. ustawy wynika, iż decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń ma charakter decyzji uznaniowej.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie Sąd I instancji uznał, że organy Policji nie przekroczyły granic swobodnej oceny materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) i rzetelnie wykazały, iż sytuacja faktyczna skarżącego uzasadniała cofnięcie pozwolenia, bowiem ustały okoliczności, które były wcześniej podstawą udzielenia tego prawa.
Skarżący wiele lat temu przestał pełnić funkcję Prezydenta D. G., a poza tym nie wskazał na jakiekolwiek obiektywnie weryfikowalne okoliczności stanu zagrożenia, które uzasadniałyby pozostawienie przedmiotowego pozwolenia. Ocena, czy istnieje szczególne zagrożenie, należała do organów Policji. Jak wykazał Sąd I instancji, ocena ta wbrew twierdzeniom skargi cech dowolności nie miała.
Należy podzielić argumentację Sądu I instancji i przypomnieć, że posiadanie i używanie broni palnej stanowi w polskim systemie prawnym sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Dostęp obywatela do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przymusu, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zasadnicze znaczenie ma to, że pozwolenie na broń może być wydane tylko wówczas, gdy istnieją okoliczności uzasadniające jego wydanie, jednocześnie pozwolenie to może być cofnięte jeśli okoliczności te ustaną.
W świetle powołanego przepisu art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, organ musiał mieć na względzie nie tylko interes strony, ale również interes społeczny. W sytuacji, gdy ustalił, że osoba, której pozwolenie wydano przestała pełnić funkcję publiczną i nie jest zagrożona w sposób oczywiście wyższy od innych obywateli, wydał decyzję cofającą pozwolenie. Pozostawienie stronie pozwolenia burzyłoby reglamentacyjny charakter ustawy i naruszałoby zasadę równości i sprawiedliwości społecznej. Dlatego nie wystarczyło ogólne powołanie się na stan zagrożenia związany z pełnioną w przeszłości (odległej czasowo) funkcją i otrzymywanymi wówczas anonimami, jeśli aktualnie podnoszony stan zagrożenia bezpieczeństwa nie został wykazany obiektywnymi krytriami.
Sąd I instancji prawidłowo odniósł się do zarzutów przedstawionych przez skarżącego, ocenił całokształt zebranego w toku postępowania administracyjnego materiału dowodowego i uzasadnił dlaczego uważa, że odpadły przyczyny dla których wcześniej udzielono pozwolenia na broń. W konsekwencji słusznie Sąd Wojewódzki uznał, że stan faktyczny sprawy obligował organy do cofnięcia pozwolenia na broń.
Ustawa o broni i amunicji, przesłanki cofnięcia pozwolenia na broń łączy z utratą przez posiadacza broni przymiotów uzasadniających jej dalsze posiadanie. Spójność przepisów ustawy o broni i amunicji, zarówno w zakresie wydawania pozwolenia na broń, jak i jego cofnięcia, powoduje, iż przy wykładni przepisu art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji pomocny jest przepis art. 10 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, który zdaniem skarżącego został przez sąd naruszony. Zgodnie z tym unormowaniem właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Słusznie Sąd wskazywał, że powołany przepis uzależnia uzyskanie uprawnienia do posiadania broni od stosownej zgody (decyzji administracyjnej) właściwego organu Policji, przy czym zgoda ta została powiązana z oceną zaistnienia okoliczności uzasadniających jej udzielenie.
Tego aspektu sprawy, dającego organom Policji prawo do oceniania okoliczności uzasadniających przyznanie obywatelowi uprawnienia dla posiadania broni, nie można tracić z pola widzenia w toku analizy, czy zaistniały przesłanki dla cofnięcia pozwolenia na broń.
W konsekwencji stwierdzić trzeba, iż wyrażone w skarżonym wyroku stanowisko jest trafne, a tym samym nie mógł być zasadny zarzut kasacji dotyczący błędnej wykładni art. 10 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy.
Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.