Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r., sygn. akt IV SA/Kr 1393/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej jako: WSA), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki Wodnej [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie (dalej jako: SKO) z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia świadczeń finansowych odrzucił skargę.
W uzasadnieniu WSA wskazał, że w dniu 13 sierpnia 2009 r. (data stempla pocztowego) Spółka Wodna [...] reprezentowana przez radcę prawnego G. J. wniosła do WSA skargę na decyzję SKO z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia świadczeń finansowych. Wykazując swoje umocowanie do działania w sprawie pełnomocnik przedstawił pełnomocnictwo udzielone przez M. G. - prezesa spółki. Z przedłożonego statutu spółki wodnej zatwierdzonego decyzją Starosty Tarnowskiego z dnia 4 lutego 2003 r. wynikało, że spółka jest reprezentowana przez zarząd (§ 9 ust. 4 pkt a), przy czym w skład pierwszego zarządu wchodził M. G. (§ 9 ust. 2). W myśl § 9 ust. 3 kadencja zarządu trwała 5 lat. Na skutek upływu 5-letniej kadencji zarządu, na rozprawie w dniu 11 stycznia 2010 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do wykazania w terminie 7 dni, iż udzielający pełnomocnictwa M. G. w dacie wniesienia skargi był członkiem zarządu spółki pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 18 stycznia 2010 r. WSA wskazał, że mimo upływu zakreślonego terminu zarządzenie nie zostało wykonane, natomiast w piśmie z dnia 19 stycznia 2010 r. zatytułowanym "uzupełnienie skargi" pełnomocnik strony skarżącej przedłożył fakturę nr [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. wystawioną przez Firmę Usługową "[...]" wod-kan., c.o. i gaz J. F. spółce wodnej, która jak wskazał pełnomocnik "potwierdza poniesienie dalszych wydatków przez Spółkę Wodną [...] na administrowany rów melioracyjny". Biorąc powyższe pod uwagę WSA wskazał, że stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako: ppsa), Sąd postanowieniem odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Skoro więc w niniejszej sprawie pełnomocnik, mimo wezwania Sądu, nie wykazał swojego umocowania do działania w imieniu spółki wodnej, gdyż z przedłożonych dokumentów nie wynika, że udzielający mu pełnomocnictwa M. G. jest uprawniony do reprezentowania przedmiotowej spółki, to tym samym na podstawie powołanego przepisu należało skargę odrzucić.
Wnosząc skargę kasacyjną pełnomocnik skarżącej zaskarżył ww. postanowienie WSA w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania tj. art. 58 § 1 pkt 3 ppsa w związku z art. 83 § 3 ppsa poprzez ich niewłaściwe zastosowanie skutkujące odrzuceniem skargi w niniejszej sprawie w sytuacji, gdy brak formalny został usunięty w wyznaczonym przez Sąd terminie, na co wskazuje potwierdzenie nadania przesyłki listowej z dnia 21 stycznia 2010 r. Jednocześnie strona skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodów w postaci potwierdzenia nadania listem poleconym przesyłki listowej z dnia 21 stycznia 2010 r. o nr 160612518 oraz protokołu z Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki Wodnej [...] wraz pismem przewodnim, stanowiącymi zawartość wyżej wnioskowanej przesyłki.
Jednocześnie strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA jak również o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazano, że stanowisko WSA jest niezgodne z rzeczywistym stanem faktycznym, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie, bowiem dnia 21 stycznia 2010 r. pełnomocnik skarżącej nadał listem poleconym przesyłkę zawierającą Protokół z Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki Wodnej [...], z którego wynika, że 22 kwietnia 2008 r. M. G. został wybrany na kolejną kadencję do zarządu niniejszej spółki a dowodem niniejszego jest potwierdzenie nadania listem poleconym przesyłki listowej z dnia 21 stycznia 2010 r. o nr 160612518 wraz protokołem z Nadzwyczajnego Walnego Zgromadzenia Spółki Wodnej [...] i pismem przewodnim, stanowiącymi zawartość niniejszej przesyłki.
Biorąc powyższe pod uwagę strona skarżąca wskazała, że w związku ze stanem faktycznym, jaki miał miejsce w niniejszej sprawie oczywistym i nie budzącym wątpliwości jest fakt usunięcia przez pełnomocnika skarżącej w wyznaczonym terminie braków wskazanych w wezwaniu Sądu a zatem brak było jakichkolwiek podstaw do zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 ppsa, gdyż pełnomocnik skarżącej uczynił zadość swojemu obowiązkowi i usunął brak we właściwym terminie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest zasadna.
Zgodnie z art. 183 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny (dalej jako: NSA) rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania sądowego, określone w art. 183 § 2 ppsa. W rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła żadna ze wskazanych w art. 183 § 2 ppsa przesłanek.
Przechodząc do analizy zarzutu zawartego w skardze kasacyjnej, należy przyznać rację wnoszącej skargę kasacyjną. Jak wynika z akt sądowych a konkretnie koperty, w której zostało przesłane pismo uzupełniające braki formalne skargi (k. 63 akt WSA) jak również potwierdzenia nadania przesyłki poleconej - ww. koperty, w której zostało przesłane pismo uzupełniające braki formalne skargi (k. 71 akt WSA) nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca uzupełniła braki skargi w zakreślonym jej terminie (uczyniła to w dniu 21 stycznia 2010 r. a siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków upływał w dniu 25 stycznia 2010 r.). W konsekwencji WSA błędnie uznał, że nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi a więc WSA nie miał prawa odrzucić skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ppsa.
Rozpatrując sprawę ponownie WSA powinien wziąć pod uwagę wskazane powyżej uwagi NSA, szczególnie zwracając uwagę na skrupulatne badanie całości akt sprawy i prawidłowe obliczanie terminów procesowych. NSA wskazuje także, że Sąd
I instancji w swoim uzasadnieniu nie podał w sposób prawidłowy podstawy rozstrzygnięcia, bowiem nie wskazał art. 58 § 3 ppsa (w związku z art. 58 § 1 pkt 3 ppsa), mimo że rozpatrzył sprawę na posiedzeniu niejawnym.
W świetle powyższych ustaleń, wobec usprawiedliwionego zarzutu przedstawionego we wniesionej skardze kasacyjnej, zaistniała konieczność uchylenia
- - na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 1 i 2 ppsa - zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego Sąd nie orzekał, ponieważ w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada wynikająca z art. 199 ppsa, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że co do zasady stronie, która poniosła koszty postępowania nie przysługuje zwrot kosztów. Wyjątki od tej zasady określa art. 200 - 204 ppsa. Dlatego też w art. 209 ppsa przyjęto unormowanie, iż wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 ppsa) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 ppsa. Tak więc w innych przypadkach Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania. Należy zaznaczyć, iż o kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 ppsa wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem Sądu I instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę. W razie uwzględnienia skargi kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skargi, poniesione przez skarżącego koszty postępowania kasacyjnego związane ze skargą kasacyjną na postanowienie o odrzuceniu skargi, podlegają zaliczeniu do poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw i mogą być zasądzone na rzecz skarżącego od organu, w razie uwzględnienia skargi, na podstawie art. 200 ppsa. Natomiast o zwrocie kosztów sądowych, które zostały uiszczone a nie są kosztami należnymi, orzeka z urzędu, na podstawie art. 225 ppsa, Sąd I instancji.