Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, Rada Miasta w Gorlicach podjęła w dniu 6 września 2001 r. uchwałę Nr 322/XXXVIII/2001 w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Gorlice. Pismem z dnia 24 września 2001 r. adresowanym do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie za pośrednictwem Rady Miasta Gorlice, które to pismo wpłynęło do Urzędu Miejskiego w Gorlicach w dniu 26 września 2001 r. (w aktach sprawy brak dowodu nadania w urzędzie pocztowym) S. L. wezwał w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym do uchylenia uchwały z dnia 6 września 2001 r., w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Gorlice i opracowania planu, który umożliwiłby zrealizowanie zabudowy mieszkalno-gospodarczej na należących do niego nieruchomościach.
Jednocześnie w tym samym piśmie S. L. oświadczył, że w przypadku nie uchylenia przedmiotowej uchwały wnosi o skierowanie sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z treści pisma S. L. z dnia 14 lutego 2002 r. wynika, że powyższe pismo z dnia 24 września 2001 r. traktuje on jako skargę do sądu administracyjnego, która została celowo przetrzymana w Urzędzie Miejskim w Gorlicach bez nadania jej biegu. S. L. podniósł, że uchwała Rady Miasta w Gorlicach z dnia 6 września 2001 r., nie została mu doręczona, nie zawiera pouczenia co do terminu, sposobu i formy złożenia skargi. W odpowiedzi na skargę udzielonej przez Zastępcę Burmistrza Miasta Gorlice wniesiono o odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie bądź o umorzenie postępowania ze względu na utratę z dniem 1 stycznia 2004 r. ważności planu zagospodarowania przestrzennego miasta Gorlice.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucając skargę zważył, iż zgodnie z art. 101 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2001 r., nr 142, poz. 1591 z późn. zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, a w sprawie wezwania do usunięcia naruszenia stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym.
Jak wynika za akt sprawy S. L. wezwał w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym Radę Miasta w Gorlicach do uchylenia uchwały z dnia 6 września 2001 r., w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Gorlice pismem z dnia 24 września 2001 r. Pismo to jest wprawdzie adresowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie za pośrednictwem Rady Miasta Gorlice, jednakże z jego treści wynika, że zawiera ono wezwanie kierowane również do Rady Miasta Gorlice. S. L. oświadczył bowiem, że wnosi o skierowanie sprawy do Naczelnego Sądu Administracyjnego w przypadku nie uchylenia przedmiotowej uchwały. Oznacza to, że w pierwszej kolejności wezwanie do uchylenia uchwały S. L. skierował do Rady Miasta Gorlice. Pismo z dnia 24 września 2001 r. spełnia wymogi wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego na skutek uchwalenia przedmiotowej uchwały z dnia 6 września 2001 r. Pismo to wpłynęło do Urzędu Miejskiego w Gorlicach w dniu 26 września 2001 r. (w aktach sprawy brak dowodu nadania w urzędzie pocztowym).
Termin sześćdziesięciodniowy do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miasta w Gorlicach z dnia 6 września 2001 r., w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Gorlice liczony od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upłynął z dniem 26 listopada 2001 r. (poniedziałek). Skarga S. L. przesłana została do sądu administracyjnego w załączeniu pisma z dnia 14 lutego 2002 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym Gorlice w 15 lutego 2002 r.). W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że skarżący złożył skargę na uchwałę Rady Miasta w Gorlicach z dnia 6 września 2001 r., Nr 322/XXXVI11/2001 w sprawie uchwalenia zmian miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Gorlice z uchybieniem terminu do jej wniesienia, który to termin nie został przywrócony.
Skargę w tym stanie rzeczy należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz.1270), zgodnie z którym sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. W związku z wniesieniem skargi po upływie sześćdziesięciu dni licząc od daty wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, dla oceny zachowania terminu do złożenia skargi nie ma znaczenia ani fakt, ani data udzielenia odpowiedzi na wezwanie z dnia 26 września 2001 r.
Na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 maja 2006 r. S. L. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżącego adw. T. G. oparł skargę kasacyjną na podstawie naruszenia przepisów prawa procesowego: art. 7 kpa., art. 8 kpa., art. 9 kpa., 35 kpa., art. 53 § 2 kpa oraz art. 54 § 2 i § 3 kpp. (?!) i art. 58 § 1 pkt 2 (nie podano jakiej ustawy), co skutkowało zdaniem pełnomocnika, że skarga złożona w Urzędzie Miejskim w terminie nie została przekazana do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270, ze zm. powoływane dalej jako: p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy - p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kasacja nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na wymagania stawiane skardze kasacyjnej, usprawiedliwione zasadą związania Naczelnego Sądu Administracyjnego jej podstawami, sporządzenie skargi kasacyjnej jest obwarowane przymusem adwokacko - radcowskim (art. 175 § 1 - 3 p.p.s.a). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
W orzecznictwie sądowym kontrowersje wywołuje podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Dotyczą one przede wszystkim tego, czy w przepisie tym chodzi wyłącznie o naruszenie prawa procesowego stosowanego przez Sąd I instancji, to znaczy naruszenie przepisów p.p.s.a. czy także o naruszenie przepisów k.p.a. stosowanych przez organy administracji, a ocenianych przez Sąd. W wyroku składu siedmiu sędziów NSA z 16 stycznia 2006 r., I OPS 4/05, ONSAiWSA 2006, z. 2, poz. 39 przyjęto, iż naruszenie przepisów postępowania może odnosić się także do naruszenia przepisów k.p.a.
Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż skarga kasacyjna wniesiona przez S. L. nie spełnia wymogów przewidzianych dla tego rodzaju środka zaskarżenia. Co prawda jak to stwierdzono powyżej dopuszczalne jest podniesienie w zarzutach skargi kasacyjnej naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego ale w sprawie niniejszej przepisy k.p.a. wskazane w skardze kasacyjnej nie miały w sprawie w ogóle zastosowania nie były też przedmiotem kontroli przez Sąd I instancji. Co do pozostałej części wskazanych w skardze kasacyjnej numerów artykułów nie podano także jakich ustaw one dotyczą albo też wskazano nie mający odpowiednika w polskim ustawodawstwie skrót kpp. Z zestawienia wskazanych podstaw kasacyjnych oraz przepisów wskazanych w uzasadnieniu skargi wydaje się natomiast wynikać, iż uchybienie powyższe powstało w wyniku wyjątkowej niestaranności pełnomocnika sporządzającego skargę kasacyjną, gdyż podane w uzasadnieniu skróty ustaw różnią się od tych wskazanych w podstawach skargi.
Należy w tym miejscu jednak przypomnieć, iż nie jest zadaniem sądu rozpoznającego skargę kasacyjną domniemywanie jakie przepisy prawa, których naruszenie zarzucono, pełnomocnik miał na myśli niepoprawnie formułując zarzuty w skardze kasacyjnej. Do zadań profesjonalnego pełnomocnika należy bowiem prawidłowe sporządzenie skargi kasacyjnej w tym jasne sformułowanie zarzutów z podaniem jakie konkretnie przepisy zostały naruszone oraz jakich ustaw. Ponadto zarzuty zawarte w podstawach i uzasadnieniu skargi kasacyjnej złożonej w niniejszej sprawie zostały sformułowane w taki sposób, że odnoszą się one do działalności organu administracji. Tymczasem zaskarżeniu podlega wyrok administracyjnego sądu administracyjnego i to pod jego adresem powinny być sformułowane zarzuty. Powyższe uchybienia nie pozwalają na merytorycznie rozpoznanie skargi kasacyjnej S. L. i z tego względu podlega ona oddaleniu.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną należało oddalić.