Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] orzekającą o wymeldowaniu M. S. z pobytu stałego z lokalu nr [...] Osiedle O. w B. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że decydującą okolicznością w sprawie jest dobrowolne opuszczenie przez skarżącego przedmiotowego lokalu, bez dopełnienia czynności meldunkowych. Zdaniem sądu meriti organy administracji, w granicach swobodnej oceny materiału dowodowego określonych w art. 80 k.p.a., prawidłowo uznały, iż ukrywanie się przez M. S. przed poszukującą go Policją jest dobrowolnym opuszczeniem lokalu, którego dotyczyła zaskarżona decyzja. Okoliczność ta została potwierdzona w toku prowadzonego przez organy administracji postępowania wyjaśniającego.
M. S. ukrywał się przed Policją aż do jego zatrzymania na Osiedlu O. i osadzenia w zakładzie karnym. To że w tym czasie skarżący odbierał korespondencję kierowaną na adres, z którego wymeldowanie orzekły organy administracyjne, nie jest równoznaczne z jego przebywaniem w tym lokalu. Sąd meriti uznał za niedopuszczalne przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżącego dowodów na okoliczność tendencyjnego prowadzenia postępowania administracyjnego.
Wyrok ten zaskarżył skargą kasacyjną pełnomocnik z urzędu M. S., wnosząc o jego uchylenie i zasądzenie od organu wynagrodzenia tytułem nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu w wysokości 150% stawki minimalnej.
Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku poprzez bezpodstawne uznanie, iż organ administracji prawidłowo ustalił, że skarżący opuścił przedmiotowy lokal, podczas gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego takiego wniosku wyprowadzić się nie da. Zdaniem pełnomocnika skarżącego skarżący zamieszkiwał przedmiotowy lokal. Przychodził do niego nocą na co wskazuje odbieranie przez niego korespondencji.
Zatrzymanie skarżącego przez Policję w dniu 2 października 2004 r. nie może być uważane za dobrowolne opuszczenie lokalu.
Powyższe wskazuje, iż wyrok sądu meriti zapadł z naruszeniem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Do orzeczenia o wymeldowaniu z urzędu, z uwagi na rejestrowy charakter meldunku, wystarczy, iż organ administracji ustali, że dana osoba nie zamieszkuje w przedmiotowym lokalu przez odpowiednio długi czas i nie dopełniła, ciążącego na niej z mocy ustawy, obowiązku wymeldowania się albo zameldowała się w innym lokalu, w którym faktycznie przebywa.
Rejestrowy charakter zameldowania potwierdza zarówno orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego jak i sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawidłowo wykazał, iż skarżący dobrowolnie opuścił lokal, z którego następnie został wymeldowany. Ukrywanie się skarżącego przed organami ścigania i w związku z tym nie przebywanie w przedmiotowym lokalu zasadnie uznane zostało za dobrowolne opuszczenie lokalu. Potwierdzają to pismo Policji a także zeznania gospodarza bloku - H. M. To iż skarżący odbierał korespondencję adresowaną na adres, z którego został wymeldowany, nie oznacza, iż pod tym adresem przebywał. Korespondencję taką mogła mu dostarczyć każda zaufana osoba.
Na marginesie zauważyć należy, iż w sprawie zapadł prawomocny wyrok eksmitujący skarżącego z przedmiotowego lokalu. Zarzuty skargi kasacyjnej są gołosłowne i praktycznie sprowadzają się do polemiki z uzasadnieniem zaskarżonego wyroku. Okoliczność, iż skarżący pozostawił w przedmiotowym lokalu swoje rzeczy, które zresztą najemczyni lokalu spakowała w worki w celu zabezpieczenia ich w pomieszczeniu gospodarczym, nie może wskazywać na zamieszkiwanie skarżącego w lokalu [...] na Osiedlu O. w B. Rzeczy o większych gabarytach jak fotele, pufy, radiomagnetofon skarżący wyniósł przed opuszczeniem lokalu, a co do innych przedmiotów wyposażenia mieszkania może dochodzić ich zwrotu.
Słusznie zaznaczył sąd meriti, iż skarżący nie może wywodzić dla siebie pozytywnych skutków z faktu ukrywania się przed Policją. Skoro skarżący ukrywając się przed organami ścigania opuścił przedmiotowy lokal, to opuszczenie należy traktować jako dobrowolne. W tej sytuacji zatrzymanie skarżącego przez Policję w dniu 2 października 2004 r. i osadzenie go w areszcie nie może być traktowane na równi z sytuacją, w której skarżący nie opuszcza dobrowolnie przedmiotowego lokalu a opuszczenie lokalu wiąże się z jego osadzeniem w areszcie.
Wreszcie zauważyć należy, iż w przedmiotowej sprawie doszło do wykonania wyroku eksmisyjnego przez najemczynię lokalu Mariolę Kraska.
Mając powyższe rozważania na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż zaskarżony wyrok nie narusza prawa i na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę kasacyjną.