Uzasadnienie
W piśmie z dnia 7 marca 2008 r. znak II Pa 17/08 Prokurator Okręgowy w W. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. w wydaniu decyzji w sprawie wymeldowania P. P. z lokalu przy ul. [...] w W. Następnie w piśmie z dnia 3 kwietnia 2008 r. skarga została wycofana z uwagi na wydanie przez Burmistrza Miasta i Gminy O. decyzji w sprawie w dniu [...].
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe ze skargi Prokuratora Okręgowego w W. Jak wskazał Sąd w rozpatrywanej sprawie skarga dotyczyła bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy O. w wydaniu decyzji administracyjnej. W dniu złożenia skargi organ ten był bezczynny w wydaniu decyzji w sprawie, lecz bezczynność ta została następnie usunięta poprzez wydanie decyzji w dniu [...]. Oceniając skuteczność cofnięcia skargi, Sąd nie stwierdził zaistnienia przesłanek określonych w powołanym art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej p.p.s.a.), stojących na przeszkodzie uwzględnieniu cofnięcia skargi, dlatego na podstawie art. 161 §1 pkt 1 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie sądowe.
Od powyższego postanowienia skargę kasacyjną złożył Prokurator Okręgowy w W., wnosząc o jego uchylenie w całości i odrzucenie skargi, zarzucając w/w postanowieniu naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 60 i 52 § 1 i 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. przez uwzględnienie wniosku prokuratora o cofnięciu skargi, w sytuacji gdy brak było dowodu, iż zostały wyczerpane środki zaskarżenia.
Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej Prokurator wniósł skargę na bezczynność na podstawie art. 52 § 1 p.p.s.a. uznając, iż decyzja co do wyczerpania bądź nie toku instancji należy do jego autonomicznych uprawnień, nawet gdy bierze udział w postępowaniu administracyjnym. Tymczasem pominął on tę okoliczność, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w dniu 10.04.2006 r. w uchwale I OPS 6/05 wyraził stanowisko zajmowane też w poprzednim stanie prawnym, iż prokurator ma obowiązek wyczerpania środków odwoławczych, jeśli brał udział w postępowaniu administracyjnym. W sprawie niniejszej prokurator wystąpił w trybie art. 182 k.p.a. o wszczęcie postępowania administracyjnego w przedmiocie wymeldowania P. P. Zatem, mając przymiot strony przyznany art. 188 k.p.a., zgodnie z określoną praktyką orzeczniczą, prokurator winien wystąpić przed skierowaniem skargi na bezczynność organu, z zażaleniem w trybie art. 37 k.p.a. Takich czynności nie podjął, uznając, iż nadesłana w pozaprawnym trybie decyzja Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] czyniłaby popieranie skargi bezprzedmiotowym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił więc cofnięcie skargi prokuratora i umorzył postępowanie, nie ustalając wcześniej czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych w art. 58 § 1 p.p.s.a. Nie dokonując sprawdzenia czy takie zażalenie zostało złożone, rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi było przedwczesne, a umorzenie postępowania niedopuszczalne.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Trafnie wnoszący skargę kasacyjną Prokurator Okręgowy w W. wywodzi, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2006 r. (I OPS 6/05), iż prokurator ma obowiązek wyczerpania środków odwoławczych, jeśli brał udział w postępowaniu administracyjnym, tak jak miało to miejsce w sprawie niniejszej. Zatem prokurator powinien wystąpić przez skierowaniem skargi na bezczynność organu z zażaleniem w trybie art. 37 k.p.a. Takich czynności Prokurator Okręgowy w W., jak sam przyznaje w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, nie podjął. Obowiązek wyczerpania środków odwoławczych przez wniesieniem skargi nakłada na skarżącego przepis art. 52 § 1 p.p.s.a.
Jednocześnie należy zauważyć, iż przez rozpoznaniem wniosku o wycofanie skargi Sąd powinien był zbadać czy skarga jest w ogóle dopuszczalna. W razie bowiem jej niedopuszczalności Sąd powinien odrzucić skargę, zamiast orzekać o umorzeniu postępowania sądowego. Przesłanki niedopuszczalności skargi mają pierwszeństwo przez okolicznościami warunkującymi umorzenie postępowania sądowego. W razie bowiem niedopuszczalności skargi postępowanie sądowe w ogóle nie może się toczyć, nie może więc zostać także umorzone. Przekładając to na stan faktyczny sprawy niniejszej, jeżeli Prokurator Okręgowy w W. nie wyczerpał środków odwoławczych jego skarga na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy O. była niedopuszczalna i powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.. Zamiast tego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - co należy uznać za uchybienie proceduralne.
Z tego względu podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 60 i 52 § 1 i 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 i 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a okazały się być zasadne. Zatem zaskarżone postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008 r. o umorzeniu postępowania sądowego podlega uchyleniu a skarga odrzuceniu na podstawie art. 189 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z powyższych przyczyn na podstawie art. 189 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.