Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 15 stycznia 2021 r., sygn. akt VII SAB/Wa 127/20, odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę skarżącej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie na bezczynność Prezydenta [...] w przedmiocie doręczenia decyzji administracyjnej. Postanowienie to zostało wydane w następującym istotnym stanie faktycznym sprawy.
Wspólnota Mieszkaniowa "[...]" w W., reprezentowana przez zarząd – [...] Sp. z o.o. w W., oraz [...] Sp. z o.o. w W. i [...] Sp. z o.o. w W., pismem z 29 stycznia 2019 r., które wpłynęło do organu 1 lutego 2019 r., zgłosili zamiar wykonania robót budowlanych polegających na remoncie stropów w budynku mieszkalnym wielorodzinnym na działce nr [...] przy ul. [...] w W. w lokalach [...] i [...], częściowo na strychu budynku oraz na korytarzu na pierwszym piętrze. Zgłoszenie podpisał, uprawniony do reprezentowania wszystkich trzech spółek, G. P. Prezydent [...] decyzją z [...] lutego 2019 r., nr [...], wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania ww. robót budowlanych. Wskazaną decyzję doręczono na podany w zgłoszeniu adres do doręczeń, mianowicie [...] Sp. z o.o., ul. [...], [...] W. Od decyzji o sprzeciwie odwołanie nie zostało wniesione.
Następnie skarżąca spółka pismem z 5 marca 2019 r., twierdząc, że nie doręczono jej decyzji o sprzeciwie, wniosła o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, że nie wniesiono sprzeciwu wobec zgłoszenia 1 lutego 2019 r. robót budowlanych. Prezydent [...] postanowieniem z [...] marca 2019 r. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści, stwierdzając, że decyzją z [...] lutego 2019 r. wniósł sprzeciw wobec zgłoszenia robót budowlanych. Skarżąca od postanowienia z [...] marca 2019 r. wniosła skargę, którą WSA w Warszawie oddalił wyrokiem z 10 grudnia 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1137/19.
Sąd przyjął, że postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia o żądanej treści było zgodne z prawem, gdyż organ administracji wydał decyzję o sprzeciwie, która mimo - jak przyjął WSA w Warszawie - błędnego doręczenia tylko jednemu z podmiotów wnoszących zgłoszenie robót budowlanych, wywołała skutki prawne także wobec skarżącej. Skarżąca od wskazanego wyroku wniosła skargę kasacyjną.
W skardze w rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła o "(n)akazanie Prezydentowi [...] niezwłocznego doręczenia decyzji administracyjnej". Z uzasadnienia skargi wynika, że chodzi o decyzję Prezydenta [...] z [...] marca 2019 r., którą wniesiono sprzeciw wobec zgłoszenia 1 lutego 2019 r. robót budowlanych. Skarżąca w uzasadnieniu skargi twierdziła, że nie doręczono jej wskazanej decyzji, co uniemożliwia wniesienie od niej odwołania.
Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarga na bezczynność, która polega na tym, że stronie nie doręczono decyzji, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, doręczenie decyzji jest czynnością materialno-techniczną, a niewykonanie takiej czynności nie jest bezczynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. i nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając postanowienie Sądu pierwszej instancji w całości, skarżąca zarzuciła naruszenie art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a., art. 3 w zw. z art. 134 p.p.s.a., art. 15 i art. 217 k.p.a. oraz art. 30 ust. 6a Prawa budowlanego.
We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz o rozpoznanie "skargi" na rozprawie.
Rozpoznając skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie podstawy nieważności wskazane w art. 183 § 2 p.p.s.a. nie zachodzą, zaś granice skargi kasacyjnej zostały wyznaczone przez jej podstawy (wskazane naruszenia przepisów prawa). Rozpoznając zatem w tak określonych granicach sprawę NSA uznał, że skarga kasacyjna nie jest zasadna.
Sąd pierwszej instancji uznał, że została wniesiona skarga na bezczynność organu administracji polegającą na tym, że stronie postępowania nie doręczono decyzji administracyjnej oraz że taka skarga nie jest dopuszczalna. Dopuszczalność tak określonej skargi Sąd rozważał z uwzględnieniem zakresu kontroli administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne określonego w art. 3 § 2 p.p.s.a., w szczególności w kontekście art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Jako podstawę odrzucenia skargi Sąd pierwszej instancji powołał art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżąca kasacyjnie podnosi zarzuty sprowadzające się do twierdzenia, że Sąd pierwszej instancji wadliwie ocenił pod względem zgodności z prawem czynności organu administracji w sprawie zgłoszenia robót budowlanych, w szczególności to, że skarżącemu nie doręczono decyzji Prezydenta [...] z [...] lutego 2019 r. W skardze kasacyjnej nie podnosi się jednak zarzutów dotyczących zaskarżonego postanowienia, czyli odnoszących się do odrzucenia skargi z powodu jej niedopuszczalności. Nie zarzucono naruszenia art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. oraz przede wszystkim naruszenia tego przepisu prawa, z którego wynikać by miała dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji polegającą na tym, że stronie postępowania nie doręczono decyzji administracyjnej.
W ocenie NSA, w skardze kasacyjnej na postanowienie o odrzuceniu skargi z powodu jej niedopuszczalności rozumianej jako zaskarżenie formy działalności organu administracji lub przypadku niedziałania organu administracji, które nie zostały wskazane w art. 3 § 2 p.p.s.a., należy przede wszystko powołać przepis, który przewiduje wniesienie skargi w okolicznościach, w jakich została ona wniesiona. Tymczasem w rozpoznawanej skardze kasacyjnej powołano się jedynie ogólnie na art. 3 § 2 p.p.s.a., nie przedstawiając jednak żadnej argumentacji na rzecz uznania, że dopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego w przypadku, gdy przedmiotem zaskarżenia miałoby być to, iż organ administracji nie doręczył decyzji stronie postępowania. W tych okolicznościach brak podstaw, aby uwzględnić skargę kasacyjną na postanowienie Sądu pierwszej instancji, którym odrzucono skargę z powodu jej niedopuszczalności.
W związku z powyższym NSA, na postawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.