Uzasadnienie
II OSK 926 / 11
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 listopada 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę A. W. i J. K. na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Obszaru Chronionego Krajobrazu i Terenów Przyległych - część Lusowo.
W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, iż A. W. i J. K. pismem z dnia 5 lipca 2010r. wezwali Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa. Organ udzielił odpowiedzi pismem z dnia 20 sierpnia 2010 r. wraz z uchwałą Rady Gminy w tej sprawie z dnia 17 sierpnia 2010 r. Pisma te doręczono skarżącym w dniu 25 sierpnia 2010 r. W dniu 24 września 2010 r. skarżący wnieśli skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Skarga ta została przekazana do Rady Gminy przez Sąd w dniu 29 września 2010 r. i ponownie została przekazana do Sądu przez organ w dniu 28 października 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, wskazując na tryb wnoszenia skargi (art. 52- 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.- zwanej dalej p.p.s.a.), podkreślił, że wobec faktu wniesienia skargi bezpośrednio do Sądu, miał on obowiązek odesłania jej do właściwego organu, który przekazał ją następnie wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni sądowi (art. 54 § 2 p.p.s.a.). Z uwagi na to, że za datę złożenia skargi należało przyjąć datę nadania jej do właściwego organu, czyli dzień 29 wrzesień 2010 r., a dniem od którego rozpoczął bieg termin do wniesienia skargi był dzień 25 sierpnia 2010 r. t.j. doręczenia skarżącym odpowiedzi organu, wobec tego Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga została złożona z uchybieniem terminu i podlega na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. odrzuceniu.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia złożyła A. W. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- 1. art. 53 § 2 i art. 54 § 1 p.p.s.a. poprzez zastosowanie niekonstytucyjnej wykładni przepisów przez odmowę dokonania merytorycznej oceny zaskarżonej uchwały i zamknięcie skarżącej drogi sądowej,
- 2. art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 54 § 1 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, że złożenie bezpośrednio w sądzie skargi na uchwałę Rady Gminy przez osobę, która nie została pouczona o sposobie wniesienia środka zaskarżenia nie jest skuteczne, a możliwość wywarcia skutków prawnych przez taką skargę zależy tylko od tego, czy sekretariat Sądu nada skargę niezwłocznie, czy nieco później.
Wskazując na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, a nadto o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, że w obecnym stanie prawnym przepisy nie wskazują konsekwencji prawnych w sytuacji, gdy skarga zostaje wniesiona bezpośrednio do sądu z pominięciem właściwego organu. Ponadto nie ma żadnych wytycznych wskazujących, w jakim czasie sąd winien przekazać właściwemu organowi skargę i tylko od zachowania Sądu zależy, czy termin zostanie dochowany, czy też nie. Stąd też faktycznie prawo do Sądu zostało uzależnione od sposobu funkcjonowania sekretariatu. Gdyby w niniejszej sprawie skarga ta została przesłana w dniu następnym, to trzydziestodniowy termin zostałby zachowany. Ponadto skarżąca nie została pouczona o sposobie wniesienia skargi.
Postanowieniem z dnia 15 marca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przywrócił A. W. termin do wniesienia skargi kasacyjnej.
Pismem z dnia 28 kwietnia 2011 r. J. K. podtrzymał w całości treść wniesionej skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera zarzutów pozwalających na jej uwzględnienie.
Zgodnie z treścią przepisu art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Termin do wniesienia skargi został z kolei określony w art. 53 § 2 p.p.s.a. i zgodnie z nim wynosi on trzydzieści dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Konsekwencję uchybienia powyższym wymogom stanowi odrzucenie skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.
Jak wynika z akt sprawy wobec udzielenia odpowiedzi przez Radę Gminy na wezwanie o usunięcie naruszenia prawa i doręczenia jej skarżącym w dniu 25 sierpnia 2010 r., termin do wniesienia skargi upływał w dniu 24 września 2010 r., a nie jak twierdzi pełnomocnik skarżących dzień później. Skarga została natomiast wniesiona bezpośrednio do Sądu w biurze podawczym w ostatnim dniu upływu terminu. W tej sytuacji zasadnie Sąd pierwszej instancji przesłał skargę do organu, jednakże termin można było uznać za zachowany jedynie w przypadku, gdyby Sąd przesłał skargę do właściwego organu przed upływem terminu do jej wniesienia. Pogląd ten był wielokrotnie formułowany w orzecznictwie tak Sądu Najwyższego, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 listopada 1987 r. sygn. akt III CZP 33/87, OSN 1988 r. z. 6, poz. 73; postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 651/08, niepubl.) i jest również podzielany przez Sąd rozpoznający niniejszą skargę kasacyjną.
Skoro, zatem w okolicznościach niniejszej sprawy skargę wniesiono do Sądu ostatniego dnia upływu terminu, natomiast Sąd przekazał skargę organowi w dniu 29 września 2010 r., to zasadnie uznał Sąd pierwszej instancji, iż skarga ta wniesiona po upływie trzydziestodniowego terminu podlegała odrzuceniu. Nie można było więc dopatrzeć się naruszenia art. 53 § 2 i art. 54 § 1 oraz art. 58 § 1 pkt 2 w związku z art. 54 § 1 p.p.s.a. Trzeba również podkreślić, że skarżąca nie wykazała na czym polegała w jego ocenie "niekonstytucyjna wykładnia" wskazanych w kasacji norm prawnych.
Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Odnośnie wniosku o zwrot kosztów postępowania stwierdzić należało, iż wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w postępowaniu określonym w przepisanych art. 258- 261 p.p.s.a.