Postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 13 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 927/16

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 100/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę I. G. i M. G., zw. dalej skarżącymi, na uchwałę Rady Miejskiej w B., zw. dalej Radą, z dnia 15 marca 2012 r., Nr..., w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy B. pod potrzeby budowy farmy elektrowni wiatrowych "G." dla obszaru położonego w obrębach ewidencyjnych: K., U., C. i G. W motywach postanowienia Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie w związku z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 974/13, ponownego rozważenia wymaga kwestia legitymacji skargowej do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy, w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 maca1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2015 r. poz. 1515), zw. dalej ustawą o samorządzie gminnym lub u.s.g.

Rozpatrując sprawę Sąd I instancji stwierdził, że skarżącym nie przysługuje legitymacja skargowa do wniesienia skargi na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia 15 marca 2012 r. Wskazał, że działka skarżących, o nr... obr. C., znajduje się poza terenem, dla którego został uchwalony plan przewidujący lokalizację farmy elektrowni wiatrowych. Działka skarżących graniczy bezpośrednio z obszarem objętym planem, a najbliższe tereny przeznaczone pod lokalizację wieży elektrowni wiatrowych usytuowane są od tej granicy w odległości około 1200-1300 metrów.

Sąd podkreślił, że zaskarżona uchwała, przewidująca lokalizację elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie nieruchomości skarżących, nie reguluje ani nie zmienia ich sytuacji prawnej, gdyż żaden z jej przepisów nie ingeruje w sposób wykonywania przysługującego stronie prawa własności do przedmiotowej działki. Zdaniem Sądu, uchwała ta nie wywołuje negatywnych następstw prawnych poprzez ograniczenie prawa do czynienia użytku z przysługującego stronie prawa własności do ww. nieruchomości, w tym korzystania z nieruchomości zgodnie z dotychczasowym przeznaczeniem gruntów czy pobierania z niej pożytków. Ustalenia tego planu nie zmieniają bowiem warunków zagospodarowania nieruchomości, określonych w skardze jako cele turystyczne i agroturystyczne.

Skarżący nadal mogą prowadzić gospodarstwo ekologiczne jak i działalność agroturystyczną. Zatem przedmiotowa uchwała nie determinuje sytuacji skarżących w zakresie zagospodarowania terenu jak i sposobu gospodarczego jego wykorzystania.

Zdaniem Sądu, postanowienia planu nie tylko w żaden sposób nie wpływają na wykonywanie przysługującemu skarżącym prawa własności, ale też nie powodują zakłócenia w korzystaniu z ich nieruchomości ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości czy stosunków miejscowych, co znajduje potwierdzenie w dokumentacji planistycznej. Z prognozy oddziaływania na środowisko sporządzonej do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wynika że lokalizacja elektrowni wiatrowych nie będzie stanowiła ponadprzeciętnych immisji na nieruchomość skarżących w zakresie hałasu, drgań, fal elektromagnetycznych, jak i zacienienia. W prognozie wskazano, że oddziaływanie związane z funkcjonowaniem inwestycji będzie ograniczało się do zakresu planu i nie wpłynie na tereny sąsiednie. Tereny lokalizacji elektrowni wyznaczone zostały w taki sposób aby zachować bezpieczne odległości od siedzib ludzkich, a zatem okoliczni mieszkańcy nie będą zagrożeni na ponadnormatywną emisję hałasu oraz promieniowanie elektromagnetyczne.

Nie nastąpi przekroczenie norm hałasu na najbliższych terenach chronionych akustycznie, a efekt cienia powodowanego przez pracujące łopaty i wieże elektrowni uznano za czynniki nieistotne dla nieruchomości znajdujących się w odległości ponad 600 m. Podkreślono też, że nie wystąpi efekt odblaskowy, gdyż wieże i łopaty będą pomalowane specjalną matową farbą.

W ocenie Sądu I instancji, powyższe ustalenia prognozy oddziaływania na środowisko wykluczają możliwość naruszenia przysługującego skarżącym prawa własności, skoro ich nieruchomość nie tylko nie znajduje się w najbliższym sąsiedztwie terenów planowanego posadowienia masztów elektrowni wiatrowych, ale w odległości około 1200-1300 m. Zdaniem Sądu, taka odległość turbin wiatrowych nie prowadzi do negatywnego oddziaływania na przedmiotową działkę, a przeciwne twierdzenia skarżących opierają się wyłącznie na ich subiektywnym przekonaniu o istnieniu niedozwolonych immisji.

Sąd podkreślił, że skarżący nie wykazali, ale także Sąd nie stwierdził, aby postanowienia zaskarżonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ingerowały bezpośrednio w sposób wykonywania przysługującego im prawa własności do działki położonej poza obszarem planu, czy też powodowały uciążliwości czy zakłócenia w korzystaniu z tej nieruchomości.

Zdaniem Sądu I instancji, wywodzenie interesu prawnego przez skarżących z ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jest zbyt daleko idące. Nadto, argumenty skargi dotyczące wpływu lokalizacji elektrowni wiatrowych na warunki krajobrazowe i środowiskowe pozostawały bez znaczenia dla oceny legitymacji skargowej, skoro ustawodawca nie gwarantuje przepisami prawa niezmienności otoczenia. W ocenie Sądu, twierdzenia o ewentualnym spadku wartości nieruchomości skarżących i zmniejszeniu zainteresowania turystycznego regionem, nie znajdują ochrony prawnej, gdyż z jeden strony świadczą o interesie faktycznym, a z drugiej strony odnoszą się do naruszeń hipotetycznych, a nie aktualnych i rzeczywistych. Twierdzenia wskazujące na naruszenie estetyki otoczenia i komfortu skarżących nie stanowią o naruszeniu indywidualnego interesu prawnego, albowiem nie sposób powiązać tych okoliczności z przepisem prawa materialnego.

Z powyższych względów Sąd I instancji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., odrzucił skargę.

W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżyli powyższe postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie ewentualnie o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1. 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie:
2. - art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 140 k.c, art. 144 k.c. i art. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2004 r., nr 173, poz. 1807 ze zm.), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uchwała Rady Miejskiej w B. z dnia 15 marca 2012 r. nr... w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy B. nie narusza interesu prawnego skarżących we wskazanym przez nich zakresie, co skutkowało niewłaściwym zastosowaniem rzeczonych przepisów polegającym na odmowie przyznania skarżącym legitymacji skargowej, mimo że w sprawie taką legitymację skarżący posiadają,
3. 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
4. - art. 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i poprzez wadliwe uzasadnienie wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na braku rozpoznania i dokonania wszechstronnej oceny prawnej podniesionego przez skarżącego zarzutu, dotyczącego nieuwzględnienia ujemnego oddziaływania elektrowni wiatrowej na nieruchomości skarżących, a także nieustosunkowania się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w uzasadnieniu postanowienia do zarzutów wskazanych przez skarżących, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik sprawy,
5. - art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi mimo istnienia po stronie skarżących interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady Gminy B. z dnia 15 marca 2012 r. nr..., a tym samym legitymacji skargowej,
6. - art. 147 § 1 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie - mimo obowiązku - nieważności uchwały Rady Miejskiej w B. z dnia 15 marca 2012 r. nr. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Oceniając w granicach określonych przepisem art. 183 § 1 p.p.s.a. wniesioną skargę kasacyjną, w związku z wnioskiem skarżących z dnia 16 marca 2016 r. o jej rozpoznanie na rozprawie, zauważyć należy, że zgodnie z art. 182 § 1 tej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Ponieważ zaskarżone rozstrzygnięcie stanowi tego rodzaju postanowienie, a Sąd nie jest związany w tym zakresie wnioskiem strony, to uwzględniając zasadę szybkiego i sprawnego przeprowadzenia postępowania (art. 7 p.p.s.a.) oraz nieskomplikowany charakter niniejszej sprawy, Sąd rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym.

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, albowiem nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Wskazać należy, że w odróżnieniu od postępowania prowadzonego na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w którym zgodnie z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz 267 ze zm.), zw. dalej k.p.a., stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie, stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie przepisu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone zaskarżoną uchwałą. Legitymacja skargowa opiera się zatem na twierdzeniu danego podmiotu, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie i to stanowi podstawę zaskarżenia danej uchwały podjętej przez organ samorządu gminnego.

O tym, że plan miejscowy narusza interes prawny lub uprawnienie określonego podmiotu można mówić wówczas, gdy z przepisów prawa, zwłaszcza przepisów prawa administracyjnego wynika, że ustalenia tego planu dotyczą ściśle określonego obowiązku prawnego lub uprawnienia. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który sprowadza się do tego, że określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany przyjętymi w planie miejscowym ustaleniami, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego mającymi stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu.

Dodatkowo wskazać należy, że gminie na mocy art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 i art. 15 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przysługuje tzw. władztwo planistyczne realizowane przez uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w ramach którego następuje ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu. Gmina może podejmować rozstrzygnięcia w sferze planowania przestrzennego mając wyłączną kompetencję do planowania miejscowego, może zatem samodzielnie kształtować sposób zagospodarowania obszaru podlegającego jej władztwu planistycznemu. Istotnym elementem władztwa planistycznego gminy jest kompetencja do wiążącego określenia treści prawa własności nieruchomości. Stosownie bowiem do art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości.

Naruszenie uprawnień właścicielskich mieszczące się w granicach przysługującego gminie władztwa planistycznego jest dopuszczalne i nie narusza konstytucyjnej zasady ochrony własności (pro. wyrok NSA z dnia 28 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 518/13).

W przedmiotowej sprawie skarżący są właścicielami nieruchomości gruntowej położonej w bezpośrednim sąsiedztwie terenu objętego skarżoną uchwałą, jednakże leżącej poza terenem, dla którego został uchwalony plan przewidujący lokalizację farmy elektrowni wiatrowych. Działka skarżących graniczy bezpośrednio z obszarem objętym planem, a najbliższe tereny przeznaczone pod lokalizację wieży elektrowni wiatrowych usytuowane są od tej granicy w odległości około 1200-1300 metrów. Faktów tych skarżący nie kwestionuje. Sporne w sprawie jest to, czy zaskarżony plan miejscowy wprowadzający w sąsiedztwie nieruchomości skarżących zabudowę w postaci farmy wiatrowej wpływa na sytuację prawną nieruchomości skarżących.

W skardze kasacyjnej skarżący podniósł zarówno zarzuty naruszenia prawa procesowego jak i materialnego. W takiej sytuacji, w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zasadniczo ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zachowano prawidłowy tok procedury, nie uchybiając jej przepisom w stopniu, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy, można przejść ‒ w granicach określonych w skardze ‒ do ocen o charakterze prawnomaterialnym. W przypadku jednak sformułowania zarzutów w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a., przedstawianych jako skutek przyjęcia przez Sąd I instancji określonego poglądu w sferze prawa materialnego, z czym nie zgadza się autor skargi kasacyjnej, prezentujący inny pogląd w sferze prawa materialnego niż ten, który przyjęto za podstawę wyroku, właściwe jest rozpoznanie przez Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia prawa materialnego, skoro zasadność zarzutów natury procesowej może się okazać skuteczną jedynie wówczas, gdy przyjęcie przez Sąd I instancji określonego poglądu w sferze prawa materialnego okazałoby się wadliwe.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpoznał zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 140 k.c, art. 144 k.c. i art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że uchwała Rady Miejskiej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy B. nie narusza interesu prawnego skarżących.

Uzasadniając zaprezentowany powyżej zarzut skarżący wskazał min., że Sąd I instancji w przedmiotowej sprawie niesłusznie zawęził pojęcie naruszenia interesu prawnego stwierdzając, że może ono nastąpić wyłącznie, gdy mamy do czynienia z ingerencją prawną w nieruchomość.

Wskazać należy, że kwestią legitymacji skargowej dwukrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r., (sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84) i z dnia 16 września 2008 r. (sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121), który podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się zatem do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu. Naczelny Sąd Administracyjny rozpatrujący przedmiotową sprawę w pełni podziela wyżej wskazany pogląd, a zatem uznaje za błędną tę część argumentacji skarżącego.

W przedmiotowej sprawie skarżący upatrują naruszenia swojego interesu prawnego w emitowanych przez wiatraki wibracjach, hałasie, efekcie cienia, naruszeniu kompozycji otoczenia, częściowej likwidacji flory i fauny, zmniejszonej atrakcyjności turystycznej regionu, obniżeniu wartości nieruchomości, które oddziaływać będą na nieruchomość stanowiącą ich własność naruszając ich uprawnienia wynikające z prawa własności (art. 140 k.c.) oraz prawa sąsiedzkiego (art. 144 k.c.). Wskazuje również na brak odniesienie się Sądu I instancji do kwestii takich jak oddziaływaniem na zdrowie i samopoczucie okolicznych mieszkańców czy poczucie dyskomfortu.

Wskazane przez skarżących przepisy Kodeksu cywilnego, statuują prawo skarżącego do korzystania z ich własności zgodnie z społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy zgodzić się z Sądem I instancji, że uprawnienia te w żaden sposób nie zostały ograniczone ustaleniami zaskarżonej uchwały. Sąd słusznie wskazał, że ze znajdującej się w aktach planistycznych prognozy oddziaływania na środowisko sporządzonej do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części gminy, wynika że lokalizacja elektrowni wiatrowych nie będzie stanowiła ponadprzeciętnych immisji w zakresie hałasu, drgań, fal elektromagnetycznych, jak i efektu cienienia. W prognozie wskazano, że nie nastąpi przekroczenie norm hałasu na najbliższych terenach chronionych akustycznie, a efekt cienia uznano za czynnik nieistotny dla nieruchomości znajdujących się w odległości ponad 600 m. Wskazano również, że brak jest bezpośredniego i pośredniego oddziaływania negatywnego w wyniku realizacji planowanego przeznaczenia terenu na zdrowie i życie ludzi, w tym także najbliższych mieszkańców okolicznych miejscowości (k. 69 prognozy oddziaływania na środowisko).

Z powyższego wynika, że po pierwsze, nie sposób uznać, iż ustalenia planu miejscowego wpływały negatywnie na treść prawa własności skarżących. Po drugie, że skarżący nie wykazali, iż przy odległości dzielącej ich od farmy wiatrowej, nieruchomość skarżących znajdzie się pod wpływem immisji pochodzących z przedmiotowej elektrowni wiatrowej. Za wykazanie tych okoliczności nie można bowiem uznać przedstawienie ogólnych opinii naukowych, skoro w aktach sprawy znajdują się analizy sporządzone dla konkretnej inwestycji.

Z samego faktu sąsiedztwa z terenami przeznaczonymi pod elektrownię wiatrową nie można wywieść, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżących chroniony konkretną normą prawa materialnego. Przedmiotowa uchwała nie będzie wpływać na możliwość korzystania przez skarżących z przysługujących im praw do nieruchomości położonej w sąsiedztwie terenu objętego planem. Nie będzie również wpływać na prawny sposób zagospodarowania tej nieruchomości. Ponadto, jak słusznie wskazał Sąd I instancji, zaskarżona uchwała nie zawiera żadnych zakazów czy nakazów, których adresatem byliby skarżący.

W związku z powyższym stwierdzić należy, że naruszenie interesu skarżących nie zostało wykazane, wobec czego odrzucenie skargi nie stanowiło naruszenia art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 140 k.c., art. 144 k.c. i art. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

W konsekwencji niezasadny był również zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi mimo istnienia po stronie skarżących interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały Rady Gminy z dnia 15 marca 2012 r., nr XVI/141/12, jak i art. 147 § 1 p.p.s.a., poprzez jego niezastosowanie i niestwierdzenie nieważności uchwały Rady Miejskiej z dnia 15 marca 2012 r., nr XVI/141/12.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, niezasadny był również zarzut naruszenia art. 1 p.p.s.a. oraz art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nienależyte wykonanie obowiązku kontroli i wadliwe uzasadnienie orzeczenia, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku (postanowienia) powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. W rozpoznawanym środku odwoławczym jego autor zarzuca, że brak jest odniesienia się do wszystkich argumentów podnoszonych w skardze.

Stwierdzić należy, że w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Podkreślić trzeba, że sąd administracyjny I instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji niemających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi bowiem naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. (por. wyrok NSA z 14 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 850/09; wyrok NSA z dnia 17 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1824/10; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1766/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zw. dalej CBOSA).

W przedmiotowej sprawie treść zaskarżonego orzeczenia odzwierciedla przyjętą przez Sąd I instancji argumentację prawną. Rozważania prawne są jasno i precyzyjnie sformułowane, co umożliwia poznanie sposobu rozumowania Sądu. Uzasadnienie to poddaje się również kontroli instancyjnej. Zaś jak wyżej wskazano okoliczność, że pewne argumenty strony skarżącej nie zostały w sposób wyczerpujący omówione w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie może doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku.

Z tych to względów skarga kasacyjna, jako niezawierająca usprawiedliwionych podstaw, podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a.

Odnośnie wniosków, zarówno skarżącego jak i organu, o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada wynikająca z art. 199 p.p.s.a., że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Oznacza to, że co do zasady stronie, która poniosła koszty postępowania nie przysługuje zwrot kosztów. Wyjątki od tej zasady określa art. 200-204 p.p.s.a. Dlatego też w art. 209 p.p.s.a. przyjęto unormowanie, że wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę (art. 200 p.p.s.a.) oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Tak więc w innych przypadkach, Sąd nie rozstrzyga o zwrocie kosztów postępowania.

Jednocześnie należy zaznaczyć, że o kosztach postępowania kasacyjnego sąd orzeka jedynie wówczas, gdy rozpoznaje skargę kasacyjną od wyroku, ponieważ przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a. wiążą zwrot kosztów postępowania kasacyjnego z wyrokiem sądu I instancji oddalającym lub uwzględniającym skargę, co nie ma miejsca w przypadku rozpoznawania skargi kasacyjnej od postanowienia odrzucającego skargę.