Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 kwietnia 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 152/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej "S." w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2003 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki parkingu samochodowego.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia [...] listopada 2000 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Powiecie W. nakazał Zarządowi Spółdzielni Mieszkaniowej "S." w Warszawie rozbiórkę samowolnie wybudowanego parkingu. Organ nadzoru budowlanego wskazał, że parking znajduje się na terenie nie przeznaczonym na ten cel, a inwestycja została zrealizowana w 1993 r. bez wymaganego pozwolenia na budowę. W sprawie znajdują zatem zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane, a w ocenie organu została spełniona przesłanka z art. 37 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy, uprawniająca do wydania nakazu rozbiórki.
W odwołaniu Spółdzielnia podniosła, iż nie zrealizowała przedmiotowej inwestycji, nie utwardziła terenu, ani nie administruje i nie zarządza spornym parkingiem.
Zaskarżoną do sądu decyzją Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji potwierdzając ustalenia poczynione przez organ, że teren na którym powstał obiekt znajduje się na terenie przeznaczonym pod funkcje ochrony systemu przyrodniczego miasta. W związku z powyższym nie może być na nim zlokalizowana żadna inwestycja, która nie jest związana z funkcją rekreacyjno-wypoczynkową.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stwierdził, że w momencie wydania decyzji o nakazie rozbiórki w dniu 30 listopada 2000 r. dysponentem gruntu, na którym znajduje się przedmiotowa inwestycja była Spółdzielnia Mieszkaniowa "S.". Spółdzielnia nabyła prawo użytkowania wieczystego nieruchomości od SM "M.". Umową dzierżawy z dnia 14 lipca 1993 r. SM "S." wydzierżawiła teren, na którym znajduje się sporna inwestycja firmie "O." Sp. z o.o. w W. Firma "O." uzyskała wprawdzie pozwolenie na budowę przedmiotowego parkingu, (decyzja organu odwoławczego z dnia 20 grudnia 1993 r.), jednakże Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 czerwca 1995 r., sygn. akt IV SA 218/94 stwierdził nieważność decyzji organów obu instancji. W wyroku tym przesądzono, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie jest dopuszczalna ze względu na charakter inwestycji.
Z ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru oznaczonego symbolem "0-64" wynika, iż w obszarze tym preferuje się m.in. rozwój obiektów i urządzeń związanych z funkcją rekreacyjno-wypoczynkową oraz wyklucza się lokalizowanie wszelkich obiektów uciążliwych. Sąd I instancji doszedł do przekonania, że parking samochodowy w tym obszarze szczególnej ochrony jest obiektem uciążliwym, zaś organy nadzoru budowlanego prawidłowo wskazały jako adresata decyzji rozbiórkowej SM "S.", gdyż jest ona użytkownikiem wieczystym gruntu na którym zrealizowana została sporna inwestycja. Użytkowanie wieczyste jest prawem zbliżonym do prawa własności, a to rodzi po stronie uprawnionego podmiotu określone prawa i obowiązki.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła SM "S.", wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżąca Spółdzielnia wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. niewłaściwe zastosowanie uchylonych na podstawie art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) przepisów uchwały Nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. Rady m.st. Warszawy w sprawie planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, ustalających, że parking znajduje się w obszarze 0-64 przeznaczonym pod funkcje ochrony systemu przestrzennego miasta. Na mocy powyższego przepisu uchwała ta przestała bowiem obowiązywać po dniu 31 grudnia 2003 r.
W skardze kasacyjnej zarzucono także naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) poprzez niewyjaśnienie na czym Sąd oparł twierdzenie, iż roboty budowlane wykonano w okresie obowiązywania wskazanej wyżej uchwały Rady m.st. Warszawy z 1992 r.
W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej podniesiono, iż w dacie podjęcia przez Radę Warszawy uchwały w sprawie planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta, przedmiotowy teren był zagospodarowany zgodnie z jego pierwotnym przeznaczeniem. Przygotowanie miejsc postojowych dla samochodów mieszkańców osiedla należało do zadań SM "M.", ówczesnego użytkownika gruntów.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do brzmienia art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc jedynie pod rozwagę nieważność postępowania wynikającą z wystąpienia przynajmniej jednej spośród sześciu przesłanek określonych w § 2 tego artykułu.
Oznacza to, że sąd ten związany jest podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej i rola jego ogranicza się wyłącznie do weryfikacji zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej, w ramach powołanych podstaw zaskarżenia.
Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty sprowadzają się do naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów prawa materialnego – tj. art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na oparciu rozstrzygnięcia na nieobowiązujących od 31 grudnia 2003 r. postanowień uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy Nr XXXV/199/92 z dnia 28 września 1992 r. w sprawie planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego, a także przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ – przez niewyjaśnienie przez sąd na czym oparte zostały ustalenia dotyczące daty wykonywanych nielegalnie robót budowlanych.
Odnosząc się do przedstawionych wyżej zarzutów należy stwierdzić, co następuje:
- 1. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przez Sąd art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis ten określa datę ważności miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które zostały uchwalone przed dniem 1 stycznia 1995 r. Stosownie do jego brzmienia plany te zachowały swą moc do 31 grudnia 2003 r. Zatem w chwili popełnienia samowoli budowlanej – tj. w 1993 r. – postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego m.st. Warszawy, zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta st. Warszawy z dnia 28 września 1992 r. – obowiązywały.
Skoro więc z ustaleń dla obszaru na terenie, którego zlokalizowana została sporna inwestycja oznaczonego symbolem "0-64" wynika iż preferuje się tam "rozwój obiektów i urządzeń związanych z funkcją rekreacyjno-wypoczynkową oraz wyklucza się lokalizowanie obiektów uciążliwych" – podzielić należy stanowisko sądu, iż usytuowanie w tym miejscu parkingu jest sprzeczne z przeznaczeniem ww. terenu w powołanym wyżej planie zagospodarowania przestrzennego.
2. Wbrew stanowisku skarżącego Sąd nie dopuścił się również naruszenia przepisów postępowania wymienionych w skardze kasacyjnej, w sposób w niej określony. W uzasadnieniu wyroku Sąd odniósł się do ustaleń poczynionych przez organy administracyjne, dotyczących daty popełnienia samowoli budowlanej. Podzielił stanowisko organów, że okoliczność ta w świetle dołączonych do akt dokumentów nie budzi wątpliwości.
Z protokołu oględzin – sporządzonego w obecności Prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej – wynika, że samowola budowlana została dokonana w 1993 r. Powyższa okoliczność – co należy podkreślić – nie była też kwestionowana tak w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze jak i w odwołaniu.
Uwzględniając powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.