Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 22 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę U. S.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2010 r., w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego w sprawie warunków zabudowy. W uzasadnieniu orzeczenia podano, iż pełnomocnik U. S.A. nie załączył do skargi pełnomocnictwa udzielonego mu przez Skarżącą, w związku z czym zarządzeniem z dnia 13 stycznia 2011 r. wezwano r. pr. M. S. do uzupełnienia w terminie 7 dni braku formalnego złożonej skargi poprzez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu Skarżącej U. S.A. W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącej spółki złożył poświadczony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa S. S. z 26 sierpnia 2010 r. Zarządzeniem z dnia 7 lutego 2011 r. ponownie wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braku formalnego złożonej skargi przez przedłożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu U. S.A. w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi; w wezwaniu wskazano ponadto, że uprzednio przesłane pełnomocnictwo dotyczyło zainteresowanej S. S., uczestniczki postępowania, a nie U. S.A.W odpowiedzi na to wezwanie pełnomocnik skarżącej przesłał do Sądu poświadczony za zgodność z oryginałem odpis pełnomocnictwa procesowego, w którym M. P. powołując się na pełnomocnictwo udzielone jej przez S. S., udziela pełnomocnictwa substytucyjnego r. pr.
M. S. do reprezentowania za pośrednictwem M. P. S. S. przed Wojewodą Wielkopolskim, Starostą Poznańskim oraz przed sądami: powszechnymi i administracyjnymi w sprawie o zwrot na rzecz S. S. części nieruchomości położonej w Poznaniu i oznaczonej w ewidencji gruntów jako część działki nr [...] obręb P., arkusz mapy [...] (k. [...]). W związku z powyższym, wobec uznania, że mimo wezwania braki formalne skargi nie zostały w wyznaczonym terminie uzupełnione, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odrzucił skargę.
W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 58 § 1 pkt 3 ppsa poprzez przyjęcie, że przepis ten znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie; art. 49 § 1 ppsa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, polegające na nieprawidłowym skonstruowaniu treści wezwania z dnia 7 lutego 2011 r., oraz bezzasadne zastosowanie określonego w nim rygoru – jako sankcji na wypadek nieuzupełnienia braków formalnych pisma w wyznaczonym terminie; art. 49 § 3 poprzez jego niezastosowania mimo spełnienia przesłanek do jego zastosowania.
Ponadto zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisu art. 45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez zamknięcie skarżącej drogi sądu. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreśla się, że wzywając do uzupełnienia braków formalnych Sąd I instancji zażądał przedłożenia pełnomocnictwa procesowego natomiast z powodu niedołączenia do niego odpisu KRS, skargę odrzucił.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach.
Stosownie do treści w art. 37 § 1 ppsa pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Artykuł 49 § 1 ppsa określa siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków formalnych pisma procesowego, w tym skargi. Bezskuteczny upływ terminu skutkuje, stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ppsa odrzuceniem skargi.
W niniejszej sprawie pełnomocnik Skarżącej w ogóle nie dołączył do skargi pełnomocnictwa procesowego do występowania w imieniu skarżącej spółki w związku z czym Sąd wezwał go do uzupełnienia tego braku formalnego. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej spółki przesłał do Sądu pełnomocnictwo do występowania w imieniu S. S. – uczestniczki postępowania, czyli braki formalne skargi U. S.A. w zakreślonym terminie nie zostały uzupełnione. Zauważyć należy, że już ta okoliczność uprawniała Sąd I instancji do odrzucenia skargi, pomimo to pismem z dnia 7 lutego 2011 r., Sąd ponownie wezwał pełnomocnika Skarżącej do złożenia pełnomocnictwa do występowania w imieniu U. S.A., wyjaśniając jednocześnie, że złożone dotychczas pełnomocnictwo dotyczyło uczestniczki postępowania S. S., a nie U. S.A., której to Strony pełnomocnictwo nie zostało w ogóle przedłożone.
W odpowiedzi na drugie wezwanie do uzupełniania braków formalnych pełnomocnik skarżącej złożył pełnomocnictwo wystawione osobiście przez M. P. /pomimo, iż sporządzone na papierze firmowym U. S.A./, która powołując się na udzielone jej pełnomocnictwo przez S. S., udzieliła pełnomocnictwa substytucyjnego r.pr. M. S. do reprezentowania S. S.. Z treści tego pełnomocnictwa nie wynika aby M. P. działała w imieniu spółki. Przeciwnie konstrukcja pisma jednoznacznie wskazuje, że M. P. działa jako osoba fizyczna, legitymująca się umocowaniem do reprezentowania S. S., udzielając pełnomocnictwa substytucyjnego r.pr. M. S.. Z dołączonego do skargi kasacyjnej odpisu KRS nie wynika ponadto aby S. S. mogła skutecznie udzielić pełnomocnictwa M. P. do reprezentowania U. S.A., bowiem nie jest ona członkiem zarządu uprawnionym, do jednoosobowej reprezentacji, a tym bardziej nie mogła udzielić pełnomocnictwa z prawem substytucji.
Abstrahując zatem od rozważań na temat czy pełnomocnik Skarżącej zobowiązany był przedstawić wraz z pełnomocnictwem odpis KRS /o czym mowa dodatkowo w uzasadnieniu postanowienia Sądu I instancji/, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem. Od profesjonalnego pełnomocnika należy bowiem oczekiwać umiejętności prawidłowego sporządzenia pełnomocnictwa, jak też przedłożenia odpowiedniego umocowania, co też uczynił składając skargę kasacyjną.
W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 ppsa, orzekł jak w sentencji.