Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 604/04 oddalił skargę D. B. i M. B. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazania rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego.
Przedmiotowy wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu N. decyzją z dnia [...] znak [...], na podstawie art. 49b ust. 1 w związku z art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126, z późn. zm.) oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 718), nakazał D. B. i M. B. wykonać rozbiórkę samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce nr [...] w S. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że D. B. i M. B. w [...] zrealizowali na działce nr [...] w S. drewniany budynek gospodarczy bez wymaganego pozwolenia oraz bez uzgodnienia z właściwym Konserwatorem Zabytków. Zgodnie z przepisami ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, zmienionej ustawą z dnia 27 marca 2003 r., budowa niewielkich budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 10 m2 została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust.1 pkt 2 powołanej ustawy).
Jednak stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, budowa ta wymagała zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2003 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. nakazał inwestorom przedmiotowego obiektu dostarczyć dokumenty, o których mowa w art. 30 Prawa budowlanego (opis rodzaju i zakresu wykonanych robót wraz z odpowiednimi rysunkami, oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, uzgodnienie lokalizacji budynku gospodarczego z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków oraz zaświadczenie organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności obiektu z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego).
Ponieważ nie wykonali oni tego obowiązku, zgodnie z brzmieniem art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego, organ nałożył na nich nakaz rozbiórki określony w art. 49b ust. 1 tej ustawy. W odwołaniu od powyższej decyzji D. B. i M. B. wnieśli o jej uchylenie. Zarzucili organowi błąd w ustaleniach faktycznych wskazując, że twierdzenie organu o wybudowaniu budynku gospodarczego było niezgodne z rzeczywistością. Budynek gospodarczy został bowiem rozebrany w [...], zgodnie z decyzją z dnia [...], gdyż groził zawaleniem. Obecnie nie było żadnego budynku gospodarczego, a tylko dwie ubikacje (wyposażone w urządzenia sanitarne, z doprowadzoną wodą i światłem), które nie były i nie są budynkiem gospodarczym.
Odnosząc się do obowiązku dostarczenia dokumentacji budynku gospodarczego odwołujący się podnieśli, że taki budynek nie istniał od [...] stąd odwołujący nie wiedzieli, na jakiej podstawie mieli powyższą dokumentację dostarczyć.
Decyzją z dnia [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że organ l instancji uczynił zadość przepisom k.p.a. i Prawa budowlanego. W postępowaniu zostały zapewnione gwarancje procesowe stron zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, w tym protokołu z oględzin przeprowadzonych w dniu [...] organ ustalił, że na przedmiotowej działce - od strony z działką nr [...], zlokalizowane były dwa obiekty budowlane: pergola i budynek gospodarczy. Oba wybudowano w [...]. Budynek gospodarczy wykonany na bazie litery "L", w rzucie miał wymiary [...] m x [...] m, był posadowiony na płytkach betonowych i miał drewnianą konstrukcję wspartą z dwóch stron na ścianach obiektów sąsiednich. Był wyposażony w instalację wodną (nieczynną). Według oświadczenia inwestorów budynek ten stanowił wiatę do przechowywania narzędzi. Ustalono też, że inwestorzy nie posiadali ani pozwolenia na budowę, ani nie dokonali zgłoszenia budowy przedmiotowego obiektu.
W związku z powyższym, organ nadzoru budowlanego postanowieniem z dnia [...], nałożył na inwestorów, na podstawie art. 49b ust. 2 i 3 Prawa budowlanego obowiązek, który jednak nie został wykonany w terminie. W takiej sytuacji organ zastosował art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku niewykonania obowiązku określonego w art. 49b ust. 2 powołanej ustawy, organ w drodze decyzji nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia. Organ odwoławczy podkreślił, że w drodze rozmowy telefonicznej z pracownikiem organu l instancji ustalił, że po uchyleniu w dniu [...] pierwszej decyzji wydanej w niniejszej sprawie, sprawa budowy pergoli została objęta odrębnym postępowaniem.
W skardze na decyzję z dnia [...] D. B. i M. B. zarzucili, że po otrzymaniu postanowienia z dnia [...], w piśmie z dnia [...] wyjaśnili organowi l instancji, że tzw. "budynkiem gospodarczym" były faktycznie dwie ubikacje, postawione przez rodziców skarżących w latach 50-tych. W miejscu tym kiedyś, poza toaletami, były drewniana szopa (drewutnia) i wędzarnia, które jednakże zostały rozebrane przez skarżących zgodnie z decyzją z dnia [...]. Pozostały tylko ubikacje, które były w złym stanie technicznym i które skarżący odremontowali. Służyły one użytkownikom budynku mieszkalno-usługowego. Zarzucili, że organ l instancji nie wziął powyższych wyjaśnień pod uwagę.
Ponadto zarzucili naruszenie art. 3 Prawa budowlanego, gdyż ich zdaniem przedmiotowy budynek nie został właściwie zakwalifikowany w czasie przeprowadzonych oględzin. Inspektorzy wówczas nie stwierdzili stanu faktycznego na działce i wydali pochopnie decyzję nakazującą rozbiórkę, nie biorąc pod uwagę dodatkowych dowodów w sprawie. Skarżący dodali, że po wniesieniu odwołania od decyzji organu l instancji, przedłożyli organowi odwoławczemu fotografie obrazujące stan faktyczny zrealizowanego obiektu i wnieśli o wyjaśnienie, czy były to ubikacje czy budynek gospodarczy. Organ odwoławczy jednak nie wystąpił do organu l instancji o przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia stanu faktycznego na działce i w celu prawidłowego zakwalifikowania obiektu. Naruszono w ten sposób przepisy postępowania administracyjnego wskazujące na to, że gdy pojawią się nowe okoliczności, należy przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 604/04 stwierdził, że kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem. Decyzja organu odwoławczego wydana została w dacie obowiązywania ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 80 poz.718), która weszła w życie w dniu 11 lipca 2003 r.
Zgodnie z art. 7 ust.1 tej ustawy, do spraw wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy dotychczasowe, z zastrzeżeniem ust.
2. W myśl ustępu drugiego tego przepisu, do postępowań dotyczących obiektów budowlanych lub ich części będących w budowie albo wybudowanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia bądź też pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy, a nie zakończonych decyzją ostateczną, stosuje się przepisy art. 1 pkt 37-39 oraz - w części odnoszącej się do art. 48 ust. 2 ustawy, o której mowa w art. 1 - art. 1 pkt 41. W związku z tym w sprawie powinny znaleźć zastosowanie przepisy Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym po dniu 11 lipca 2003 r.
Stosownie do przepisu art. 49b ust. 1 ustawy właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Jak stanowi ust. 2 tego przepisu, jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni:
- 1) dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4;
- 2) projektu zagospodarowania działki lub terenu;
- 3) zaświadczenia organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności obiektu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W myśl ust. 3 tego przepisu, w przypadku niespełnienia obowiązku, o którym mowa w ust. 2, stosuje się przepis ust. 1.
Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący nie zastosowali się do postanowienia z dnia [...] i nie przedłożyli żądanych dokumentów. W związku z tym Sąd I instancji uznał, że ustalenia dokonane przez organy administracji są prawidłowe. W czasie oględzin dokonanych w dniu [...] skarżący akceptowali użyte przez organ dla przedmiotowego obiektu określenie "budynek gospodarczy", sami podali, że "określony obiekt jako gospodarczy jest wiatą, w którym gromadzą narzędzia". Tak więc użyte przez organ określenie było jak najbardziej zasadne. Fakt późniejszej zmiany przeznaczenia tego obiektu na toalety nie może powodować konieczności dokonywania kolejnych oględzin obiektu i określania go zgodnie z aktualnym przeznaczeniem.
Sąd podkreślił, że w sprawie istotne jest to, iż w czasie wspomnianych oględzin organ ustalił, że D. i M. B. dokonali rozbiórki budynku gospodarczego o konstrukcji drewnianej w oparciu o decyzję WKZ z dnia [...], a następnie w miejscu budynku gospodarczego wybudowano pergolę oraz budynek gospodarczy. Fakty te skarżąca D. B. potwierdziła na rozprawie w dniu [...]. Co prawda sentencja decyzji z dnia [...], uchylonej następnie w toku instancji, była bardziej precyzyjna, aniżeli decyzji zaskarżonej do sądu. Nakazywała ona bowiem rozbiórkę "istniejącego drewnianego budynku gospodarczego zlokalizowanego na terenie działki nr [...] przy granicy z działką nr [...] w S. ". W zaskarżonej decyzji pominięto treść "przy granicy z działką nr [...]". Zdaniem Sądu jest to uchybienie, gdyż decyzja powinna dokładnie określać obiekt podlegający rozbiórce. Ponieważ jednak na rozprawie w dniu [...] D. B. dokładnie wskazała usytuowanie przedmiotowego obiektu przy granicy z działką nr [...] i oświadczyła, że na działce nr [...] w S. nie istnieje, oprócz przedmiotowych toalet, żaden inny budynek gospodarczy Sąd uznał, że uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Kr 604/04 złożyli D. B. i M. B.. Skarżący zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie:
- - art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia bez rozważenia podnoszonych w skardze zarzutów i twierdzeń, bez uprzedniego wyjaśnienia istoty sprawy i bez faktycznego rozpoznania sprawy, a przez to błędne przyjęcie, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu w sytuacji gdy postępowanie administracyjne prowadzone było z naruszeniem szeregu zasad ogólnych postępowania administracyjnego w tym zasad obligujących organ do zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu, stania na straży praworządności, należytego informowania strony o okolicznościach, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków, zasady ustalenia prawdy obiektywnej, wyważenia interesu społecznego i interesu strony,
- - art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji, gdy decyzja organu administracji była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, co przejawia się w nakazaniu skarżącym rozbiórki budynku gospodarczego, którego na działce skarżących nie ma, zatem wystąpiła przesłanka do stwierdzenia nieważności decyzji powodująca uwzględnienie skargi,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi mimo stwierdzenia niezgodności z prawem decyzji organu odwoławczego utrzymującej w mocy decyzję organu l instancji, której sentencja określa błędnie obiekt podlegający rozbiórce jako "budynek gospodarczy", podczas gdy zgodnie z przytoczonymi przepisami oraz własnym poglądem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego decyzja powinna dokładnie określać obiekt podlegający rozbiórce, a także wskutek oddalenia skargi na decyzję, której uzasadnienie faktyczne nie jest zgodne z rzeczywistym stanem rzeczy,
- - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., w związku z art. 138 § 2 k.p.a. i 105 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi pomimo, że organy obu instancji prowadziły bezprzedmiotowe postępowanie dotyczące "budynku gospodarczego", którego na posesji skarżących nie ma,
- - art. 151 w związku z art. 49b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - poprzez oddalenie skargi podczas gdy zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji wydane zostały w wyniku postępowania prowadzonego w stosunku do inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego pomimo, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bezsprzecznie przeznaczenie przedmiotowego obiektu,
- - art. 151 p.p.s.a. - poprzez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi pomimo, że skarga podlegała uwzględnieniu,
- - art. 7 i 77 § 1 k.p.a. - poprzez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że w toku postępowania administracyjnego organy przepisów tych nie naruszyły, a wszystkie okoliczności sprawy zostały wyjaśnione, w sytuacji gdy organy nie odniosły się do podnoszonych przez skarżących istotnych zarzutów co do celowości decyzji o rozbiórce "budynku gospodarczego",
- - art. 7, 8 k.p.a. - poprzez ich pominięcie przy ocenie legalności decyzji i niezasadne przyjęcie, iż organy nie dopuściły się naruszeń mających istotny wpływ na wynik sprawy, w sytuacji gdy stan faktyczny został ustalony na podstawie czynności oględzin dokonanej z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a organy nie odniosły się do podnoszonych przez skarżących istotnych zarzutów co do prawidłowości tej czynności.
Skarżący zarzucili ponadto naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a mianowicie:
- - art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - przez jego błędną interpretację poprzez przyjęcie, że obiekt, którego dotyczyło postępowanie jest budynkiem gospodarczym, w sytuacji gdy skarżący wykazali właściwą kwalifikację prawną oraz przeznaczenie obiektu.
W związku z powyższymi zarzutami skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa prawnego w kwocie [...] zł.
W uzasadnieniu skarżący podkreślili, że pierwotnie na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...] zlokalizowany był drewniany budynek. W skład tego budynku wchodziły wydzielone pomieszczenia, z których jedno stanowiło toalety. Z toalet tych korzystali skarżący, bowiem budynek mieszkalno - usługowy, w którym zamieszkują małżonkowie B. nie posiada oddzielnych toalet dla części mieszkalnej. Na podstawie decyzji z dnia [...] budynek drewniany został rozebrany za wyjątkiem części, w której znajdowały się toalety. Część tę skarżący odremontowali i zgodnie ze swoim przeznaczeniem służy ona skarżącym także obecnie. Obiekt ma kształt litery "L", w rzucie ma wymiary [...] m na [...] m, jest posadowiony na płytkach betonowych i ma drewnianą konstrukcję wspartą z dwóch stron na ścianach obiektów sąsiednich. Jest wyposażony w instalację wodną. W środku znajdują się urządzenia sanitarne. W sezonie prac ogrodniczych wykorzystywany jest także do tymczasowego przechowywania narzędzi rolniczych.
Faktycznie zatem nie doszło do budowy nowego obiektu, a jedynie do modernizacji istniejącej części obiektu zawierającej toalety. Brak zatem podstaw do twierdzenia, że na miejscu rozebranego budynku powstał nowy "budynek gospodarczy".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, bowiem podniesione w niej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów nie są trafne.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów postępowania ze skutkiem mającym wpływ na wynik sprawy należy wskazać, że sprowadza się on w istocie do zarzutu dokonania w postępowaniu administracyjnym błędnych ustaleń stanu faktycznego, a w konsekwencji podjęcia błędnego rozstrzygnięcia sprawy.
W ocenie skarżących nakaz rozbiórki budynku gospodarczego jest niewykonalny, bowiem na działce skarżących nie ma takiego budynku. Na podstawie decyzji z dnia [...] budynek gospodarczy został rozebrany za wyjątkiem części, w której znajdowały się toalety. Część tę skarżący odremontowali i zgodnie ze swoim przeznaczeniem służy ona skarżącym także obecnie. W sezonie prac ogrodniczych budynek ten jest także wykorzystywany do tymczasowego przechowywania narzędzi rolniczych. Faktycznie zatem, w ocenie skarżących, nie doszło do budowy nowego obiektu, a jedynie do modernizacji istniejącej części obiektu zawierającej toalety.
Powyższe twierdzenia skarżących nie znajdują odzwierciedlenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Jak wynika bowiem z protokołu oględzin dokonanych na terenie posesji skarżących w dniu [...], po dokonaniu w [...] rozbiórki istniejącego budynku gospodarczego skarżący w tym samym miejscu samowolnie wybudowali objęty obecnie nakazem rozbiórki budynek gospodarczy oraz pergolę. Okres realizacji nowego obiektu ustalono na podstawie oświadczenia małżonków B., zgodnie z którym budynek gospodarczy nazywany przez skarżących wiatą jest wykorzystywany przez nich do gromadzenia narzędzi. Skarżący stwierdzili ponadto, że znajdująca się w tym budynku instalacja wodna jest natomiast nieczynna. Protokół z oględzin został przez skarżących podpisany bez uwag.
Mając na uwadze, że zgodnie z § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.), przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych, należy uznać, że organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowej kwalifikacji przedmiotowego obiektu budowlanego. Zasadnie zatem Sąd I instancji przyjął, że fakt późniejszej zmiany przeznaczenia tego obiektu na toalety nie ma wpływu na prawidłowość podjętych przez organy nadzoru budowlanego rozstrzygnięć.
Ponadto należy zauważyć, że skarżący również w skardze kasacyjnej potwierdzają, że przedmiotowy obiekt służy im w sezonie prac ogrodniczych do tymczasowego przechowywania narzędzi rolniczych. Błędne jest przy tym przeświadczenie skarżących, iż ewentualne ustalenie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do budowy nowego obiektu, a jedynie do modernizacji pozostałej po rozbiórce części budynku zawierającej toalety, przesądzałoby o legalności tych robót. Z uwagi na zakres tych robót podlegałby one bowiem co najmniej obowiązkowi zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego.
Podkreślić należy przy tym, że skarżący nie zastosowali się do postanowienia z dnia [...] i nie przedłożyli żądanych dokumentów, uniemożliwiając tym samym organom nadzoru budowlanego przeprowadzenie postępowania mającego na celu legalizację samowolnie zrealizowanego obiektu. Jednym z tych dokumentów był opis rodzaju i zakresu wykonanych robót wraz z odpowiednimi rysunkami. W przypadku zatem stwierdzenia niewykonania postanowienia z dnia [...], organ nadzoru był obowiązany wydać decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego. Nie mógł natomiast na tym etapie postępowania ponownie badać ustaleń dokonanych w postępowaniu zakończonym wydaniem postanowienia z dnia [...]. Zasadności tego postanowienia nie kwestionowali również skarżący, nie wnosząc przysługującego im od niego zażalenia.
W świetle powyższych okoliczności całkowicie chybiony jest zatem zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) - poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia bez rozważenia podnoszonych w skardze zarzutów i twierdzeń. Sąd I instancji nie podzielając tych zarzutów i twierdzeń wyczerpująco uzasadnił swoją ocenę co do zastosowanych w sprawie przepisów prawa oraz prawidłowo przyjął, że wydanie przez organ nadzoru budowlanego orzeczenia nakazujące rozbiórkę budynku gospodarczego nastąpiło przy zapewnieniu stronom czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu, z poszanowaniem art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a., w oparciu o ustalenia faktyczne znajdujące potwierdzenie w materiale dowodowym.
Całkowicie bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie ma bowiem jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że decyzja z dnia [...] o rozbiórce jest niewykonalna. O niewykonalności faktycznej lub prawnej tej decyzji nie może w żadnym przypadku przesądzać subiektywne przeświadczenie skarżących o błędnej kwalifikacji prawnej obiektu objętego nakazem rozbiórki. W sprawie nie ma bowiem jakichkolwiek wątpliwości z ustaleniem obiektu, który podlega rozbiórce. Jak wynika z akt sprawy wątpliwości tych nie mają również skarżący. Skoro zatem Sąd pierwszej instancji prawidłowo oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., nie ma również podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżących naruszenia tego przepisu przez jego błędne zastosowanie, a także przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie.
Mając na uwadze, że Sąd pierwszej instancji prawidłowo ocenił stan faktyczny sprawy i dokonał prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego, bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106 poz. 1126, z późn. zm.) przez błędną kwalifikację obiektu objętego nakazem rozbiórki. Kwalifikacji prawnej oraz ustalenia przeznaczenia przedmiotowego obiektu organ nadzoru budowlanego dokonał bowiem na podstawie prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, potwierdzonego przez skarżących w oświadczeniu z dnia [...], którego nie podważają dodatkowe wyjaśnienia zawarte w skardze kasacyjnej.
Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.