Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1882/14 oddalił skargę Stowarzyszenia Z. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia z urzędu na żądanie organizacji społecznej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę.
Zaskarżony wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Postanowieniem z dnia [...] marca2012 r. Wojewoda Wielkopolski odmówił wszczęcia na żądanie skarżącego Stowarzyszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2007 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej D. Spółce Akcyjnej z siedzibą w P. pozwolenia na budowę budynku produkcyjno-magazynowego z częścią socjalno-biurową o profilu kosmetyczno-drogeryjnym wraz z obiektami towarzyszącymi (zmienionej następnie kolejno trzema decyzjami: z [...] października 2008 r., z [...] stycznia 2009 r. i z [...] marca2009 r.). W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał na treść art. 31 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego zgodnie z którym "organizacja społeczna może w sprawie dotyczącej innej osoby występować z żądaniem wszczęcia postępowania lub dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, jeżeli jest to uzasadnione celami statutowymi tej organizacji i gdy przemawia za tym interes społeczny".
Przyjął, że w rozpoznawanej sprawie przepis ten jednak nie mógł znaleźć zastosowania z uwagi na treść art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), który stanowi, że "przepisu art. 31 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę". Organ wyjaśnił, że wprawdzie stosownie do art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego "przepisu ust. 3 nie stosuje się w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę wymagającym udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko i w tym przypadku stosuje się przepisy art. 44 tej ustawy", tym niemniej wyjątek ten nie zachodzi skoro prowadzone postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę nie było postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa. Katalog spraw, jak wyjaśnił organ, w których wymagany jest udział społeczeństwa określają bowiem precyzyjnie przepisy powołanej ustawy z dnia 3 października 2008 r.
W wyniku wniesionego przez skarżące Stowarzyszenie zażalenia organ odwoławczy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Wielkopolskiego, podzielając w całości jego stanowisko co do wyłączenia w sprawie art. 31 kpa z uwagi na treść przepisu art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego, jak również brak podstaw do zastosowania art. 44 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353) określanej dalej jako "ustawa środowiskowa". Ten ostatni przepis przyznaje organizacji ekologicznej uprawnienie do udziału w postępowaniu wymagającym udziału społeczeństwa. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa nie jest ani postępowanie, które Stowarzyszenie chce zainicjować - o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, ani postępowanie w którym została wydana kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę.
Postępowaniem takim było natomiast postępowanie zakończone decyzją Burmistrza Gminy S. z dnia [...] czerwca 2007 r. ustalającą środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia dla którego następnie udzielono pozwolenia na budowę.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Stowarzyszenie Z. argumentowało, że skoro jako organizacja społeczna ekologiczna mogłoby uczestniczyć w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę prowadzonym w trybie zwykłym (gdyby wówczas istniało), to tym samym powinno mieć prawo uczestniczenia w postępowaniu nadzwyczajnym tj. w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę. Wskazało na naruszenie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 31 § 2 k.p.a. oraz art. 107 § 3 w związku z art. 7 k.p.a.
Wyrokiem z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 1326/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę, jednak w wyniku skargi kasacyjnej Stowarzyszenia, Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2966/12, uchylił wyrok Sądu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu drugiej instancji wyłącznym powodem uchylenia orzeczenia Sądu pierwszej instancji było zaistnienie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego spowodowanej nienależytym umocowaniem pełnomocnika Stowarzyszenia.
W świetle analizy przepisów ustawy z dnia 7 kwietnia 1989 r. – Prawo o stowarzyszeniach (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 855 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak umocowania pełnomocnika przez wszystkich członków skarżącego Stowarzyszenia, a wyłącznie przez jego przedstawiciela skutkował zaistnieniem przesłanki z art. 183 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), określanej dalej jako "P.p.s.a.".
W ponownie prowadzonym postępowaniu, jak wynika z akt sprawy, na żądanie Sądu, skarżące Stowarzyszenie przedstawiło regulamin wraz z listą członków Stowarzyszenia oraz dokument pełnomocnictwa podpisany przez wszystkich jego członków.
Oddalając ponownie skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielił stanowisko organów wyrażone w uzasadnieniach wydanych postanowień. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd w pierwszej kolejności nawiązał do przepisu art. 31 § 1 kpa i zawartych w nim przesłanek inicjatywy procesowej organizacji społecznej tj. statutowego celu jej działalności i względów interesu społecznego. Wyjaśnił ich rozumienie przyjęte w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Stwierdził następnie, że pomijając wątpliwości jakie w świetle treści regulaminu budzi uznanie skarżącej organizacji za organizację ekologiczną w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 10 ustawy środowiskowej, to jednak odmowa wszczęcia postępowania w sprawie była zasadna. Powtórzył, że art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego zawiera regulację wyłączającą stosowanie art. 31 kpa w postępowaniu zmierzającym do wydania pozwolenia na budowę.
Wyjaśnił, że udział organizacji społecznych w tych sprawach możliwy jest w świetle treści art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego jedynie w postępowaniach wymagających udziału społeczeństwa, czyli stosownie do przepisu art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. c ustawy środowiskowej w postępowaniach w których przeprowadzana jest ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Takim postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa było postępowanie zakończone decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia co do którego następnie wydano kwestionowaną decyzję o pozwoleniu na budowę. Natomiast w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie była przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.
W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Stowarzyszenie Z. wniosło o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.
Podstawy skargi kasacyjnej określono następująco:
- 1) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 134 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8 i art. 9 oraz art. 77 § 1 i art. 80 kpa polegające na błędnym ustaleniu, że na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę nie było prowadzone postępowanie w celu oceny oddziaływania na środowisko;
- 2) naruszenie art. 44 ust. 2 ustawy środowiskowej w zw. z art. 31 § 1 kpa przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy te nie uprawniają organizacji ekologicznej do zainicjowania postępowania nadzwyczajnego w sprawie zakończonej decyzją, od której przysługiwałoby jej prawo wniesienia odwołania (także wówczas, gdy nie brała ona udziału w określonym postępowaniu zwyczajnym). Innymi słowy, że art. 31 § 1 kpa nie ma w przedmiotowej sprawie zastosowania.
- 3) naruszenie art. 31 § 2 kpa traktowanego jak przepis prawa materialnego przez akceptację jego nieprawidłowego zastosowania przez WSA w Warszawie; GINB nieprawidłowo utrzymał w mocy postanowienie Wojewody Wielkopolskiego, uznając tym samym, że żądanie Stowarzyszenia z 24 października 2011 r. stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę zostało wniesione przez nieuprawniony podmiot;
- 4) naruszenie art. 141 § 4 i art. 166 P.p.s.a. tj. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nieprzedstawieniu stanu sprawy zgodnie ze stanem faktycznym (patrz: pierwsza podstawa skargi kasacyjnej) oraz na niejasnym wyjaśnieniu rozstrzygnięcia, które to uchybienie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i skutkować nierozpoznaniem jej istoty, ale taki wpływ w istocie miało.
- 5) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonego orzeczenia, pomimo że orzeczenie to nie odpowiada prawu.
W uzasadnieniu tak skonstruowanych podstaw argumentowano, że po pierwsze -postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę, wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, było postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa. W tym zakresie odwołano się do treści decyzji o warunkach zabudowy wydanej dla inwestycji realizowanej przez D. SA w której określono, że przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę inwestor jest zobowiązany uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Następnie chronologicznie ze wskazaniem dokładnych dat wymieniono czynności Burmistrza Miasta i Gminy S. podejmowane w trybie przepisów ustawy środowiskowej mające na celu zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na potwierdzenie, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę było tego rodzaju postępowaniem, które wymagało udziału społeczeństwa.
Ponadto wielokrotnie w uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej akcentowano fakt uznania przez organ skarżącej kasacyjnie za organizację ekologiczną i wywodzono, że skoro mogłaby ona uczestniczyć na prawach strony w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym w sprawie pozwolenia na budowę (gdyby tylko wówczas istniała), to tym samym powinna mieć prawo do uczestniczenia w postępowaniu nadzwyczajnym w sprawie pozwolenia na budowę. Dalej wywodzono, że przymiot strony, który przysługiwałby Stowarzyszeniu w postępowaniu zwykłym "rozciąga się" na postępowanie nadzwyczajne. W uzasadnieniu pozostałych zarzutów zwrócono uwagę na wadliwość uzasadnienia polegającą na pominięciu w opisie stanu faktycznego sprawy wszelkich wskazanych w skardze kasacyjnej przejawów prowadzenia postępowania z udziałem społeczeństwa przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zarzucono "dość enigmatyczne" wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Wbrew stanowisku skarżącej kasacyjnie zarówno organy obu instancji, jak i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo uznali, że postępowanie w ramach którego wydana została kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę nie było postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa. To, czy postępowanie administracyjne jest postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa określa powołana już w niniejszym uzasadnieniu ustawa środowiskowa. Z jej art. 3 ust. 1 pkt 8 lit. c wynika, że jest to postępowanie w ramach którego przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ocena taka jest natomiast przeprowadzana - stosownie do art. 61 ust. 1 tej ustawy - w ramach: 1) postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;
2) postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust.
1. Wprawdzie we wskazanym art. 72 ust. 1 pkt 1 mowa o decyzji o pozwoleniu na budowę, jednak z akt sprawy nie wynika, aby organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdził konieczność przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, bądź aby w postępowaniu tym miały miejsce okoliczności, o których mowa w art. 88 ust. 1 tej ustawy, a tylko wówczas postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę byłoby postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa w ramach którego mógłby mieć zastosowanie powołany w dalszych zarzutach skargi kasacyjnej art. 44 ustawy środowiskowej. Fakt, że dla danego przedsięwzięcia, tak jak w rozpoznawanej sprawie, wymagane było przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę uprzednie uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie spowodował, że postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę stało się postępowaniem wymagającym udziału społeczeństwa. Podobnie zawarty w decyzji o warunkach zabudowy wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie skutkował nadaniem postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę charakteru postępowania z udziałem społeczeństwa. Wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przejawy udziału społeczeństwa w postępowaniu administracyjnym mające uzasadniać naruszenie przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania wymienionych w zarzucie pierwszym miały miejsce w postępowaniu zakończonym decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, a nie w postępowaniu zakończonym decyzją o pozwoleniu na budowę. Zatem zarzut naruszenia przepisów postępowania przez wadliwe ustalenie, że postępowanie w ramach którego została wydana kwestionowana decyzja było postępowaniem z udziałem społeczeństwa okazał się chybiony.
W konsekwencji w rozpoznawanej sprawie nie mogło też mieć miejsca naruszenie art. 44 ust. 2 ustawy środowiskowej w zw. z art. 31 § 1 kpa w sposób określony przez skarżącą. Wzajemna relacja tych norm nie obejmuje zresztą uprawnienia organizacji społecznej, w tym także ekologicznej, do żądania wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 31 § 1 pkt 1 kpa. Przepis art. 44 ustawy środowiskowej rozszerza wyłącznie uprawnienie organizacji ekologicznej przewidziane w art. 31 § 1 pkt 2 kpa tj. do uczestniczenia w już prowadzonym postępowaniu i w przeciwieństwie do regulacji kodeksowej nie wymaga wydania postanowienia w przedmiocie dopuszczenia do udziału w postępowaniu i wykazania przez organizację przesłanki interesu społecznego, a dodatkowo uprawnia ją do wniesienia odwołania i skargi bez konieczności zagwarantowania uprzedniego udziału w postępowaniu administracyjnym.
Wobec tego, że przepis art. 44 ustawy środowiskowej nie znajdował zastosowania w sprawie ani w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym w którym wydana została kwestionowana decyzja, ani tym bardziej w postępowaniu nadzwyczajnym, o którego wszczęcie wystąpiła skarżąca, a dodatkowo nie dotyczy on w ogóle uprawnienia organizacji do żądania wszczęcia postępowania administracyjnego, które to uprawnienie było przedmiotem rozpoznawanej sprawy, to art. 44 ustawy środowiskowej nie mógł zostać w żaden sposób naruszony ani samodzielnie, ani tym bardziej w związku z art. 31 § 1 kpa.
Nietrafny także okazał się zarzut naruszenia art. 31 § 2 kpa przez przyjęcie, że skarżąca nie była uprawniona do zgłoszenia żądania wszczęcia postępowania w tym trybie. Przepis ten reguluje bowiem sposób rozstrzygnięcia przez organ o żądaniach organizacji wymienionych w § 1 kpa tj. uprawnieniu do żądania wszczęcia i uprawnieniu do żądania dopuszczenia do udziału w już prowadzonym postępowaniu. Stanowi, że uwzględnienie żądania następuje w drodze postanowienia o wszczęciu postępowania z urzędu lub o dopuszczeniu, a odmowa wszczęcia lub dopuszczenia wymaga także wydania postanowienia na które organizacji służy zażalenie. W rozpoznawanej sprawie podstawą odmowy wszczęcia postępowania nie było przyjęcie, że skarżąca nie jest organizacją społeczną uprawnioną do zgłoszenia żądania przewidzianego w art. 31 § 1 pkt 1 kpa, lecz że przepis ten nie ma zastosowania z uwagi na wyłączenie zawarte w art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego.
Stanowisko to zaakceptował Sąd pierwszej instancji. Podkreślić należy, że wykładni i zastosowania przez organy i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przepisu art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego Naczelny Sąd Administracji nie mógł ostatecznie zweryfikować z uwagi na związanie granicami skargi kasacyjnej (por. art. 183 § 1 P.p.s.a.). Nadmienić natomiast trzeba, że w orzecznictwie można zauważyć odmienne poglądy w odniesieniu do zakresu stosowania art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego, a w szczególności czy przepis ten w istocie wyłącza uprawnienie organizacji społecznej do żądania, o którym mowa w art. 31 § 1 pkt 1 kpa tj. wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie II OSK 132/10 oraz z dnia 23 października 2015 r. w sprawie II OSK 386/14 dostępne na stronie https://cbois.nsa.gov.pl).
Wobec jednak niewskazania w podstawach skargi kasacyjnej na przepis art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 31 § 1 pkt 1 kpa kwestia ta pozostawała poza kontrolą Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wskazać należy, że przepis ten jedynie wyjątkowo może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, a mianowicie gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r. II FPS 8/09), bądź gdy treść uzasadnienia nie pozwala prześledzić toku rozumowania sądu i poznania racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z 25 stycznia 2013 r. II OSK 1751/11). Żadna z tych okoliczności nie ma miejsca w rozpoznawanej sprawie. Wbrew stanowisku skarżącego Stowarzyszenia w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie zachodziła jakakolwiek potrzeba wskazywania na czynności postępowania zakończonego decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż jak już wyjaśniono przy ocenie pierwszej z podstaw skargi kasacyjnej, fakt, że dla danego przedsięwzięcia konieczne było uzyskanie decyzji środowiskowej nie czynił z postępowania w sprawie pozwolenia na budowę postępowania z udziałem społeczeństwa w rozumieniu art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego.
Z treści uzasadnienia jednoznacznie wynika także stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Skoro art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego wyłącza co do zasady regulację przewidzianą w art. 31 kpa, a nie znajduje zastosowania wyjątek od tej zasady określony w art. 28 ust. 4 ustawy, to skarga na postanowienie przewidziane w art. 32 § 2 kpa podlegała oddaleniu stosownie do art. 151 P.p.s.a. W skardze kasacyjnej skoncentrowano się wyłącznie na wykazaniu, że wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji zachodzi wyjątek, o którym mowa w art. 28 ust. 4 Prawa budowlanego, gdyż kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w postępowaniu uregulowanym przepisami ustawy środowiskowej. Nie podjęto natomiast polemiki i nie przedstawiono argumentacji podważającej przyjęcie jako zasady wyłączenia w sprawie stosowania art. 31 kpa z uwagi na treść art. 28 ust. 3 Prawa budowlanego.
Z kolei powołany w zarzutach skargi kasacyjnej jako pozostający w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a przepis art. 166 tej ustawy najprawdopodobniej został powołany omyłkowo. Przepis ten stanowi bowiem, że do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skoro przedmiotem zaskarżenia nie jest postanowienie Sądu pierwszej instancji, lecz wyrok, to naruszenie art. 166 P.p.s.a. nie mogło mieć miejsca.
W konsekwencji nie jest uprawniony także ostatni z zarzutów skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. Przepisy te samodzielnie naruszone mogą być tylko wówczas gdy nie dochowana jest przewidziana w ich treści formuła orzeczenia o oddaleniu skargi lub uchyleniu decyzji. W przeciwnym wypadku zasadność ich naruszenia jest warunkowana zasadnością którejkolwiek z innych podstaw powołanych w skardze kasacyjnej.
W tych okolicznościach, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, również z przyczyn branych pod uwagę z urzędu (por. art. 183 § 2 i art. 189 P.p.s.a.), orzeczono o jej oddaleniu stosownie do art. 184 P.p.s.a