Uzasadnienie
UZASADNIENIE.
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 31 marca 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lipca 2002 r. utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatowego w Świdnicy udzielającą [A] sp. z o.o. z/s w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie działki nr ewid. [...], obręb [...] w [...] przy ul. [...].
Sąd pierwszej instancji przedstawił przebieg postępowania administracyjnego wskazując, że Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...] wystąpiła do Starostwa Powiatowego w Świdnicy z wnioskiem o wznowienie postępowania zarzucając, iż postępowanie w przedmiocie wydania wskazanego wyżej pozwolenia na budowę toczyło się z pominięciem Spółdzielni - jako strony postępowania.
Starosta Powiatowy w Świdnicy decyzją z dnia [...] maja 2000 r. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. Po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] Wojewoda Dolnośląski decyzją z dnia [...] września 2000 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Starosta Powiatowy w Świdnicy decyzją z dnia [...] grudnia 2000 r. orzekł o braku podstaw do zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę. Wojewoda Dolnośląski po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, wskazując na brak podstaw do uchylenia badanej decyzji na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. W ocenie organu z "Oceny oddziaływania na środowisko stacji bazowej [A] w [...]" wynika, że zasięg elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego emitowanego przez anteny stacji bazowej będzie występował na wysokości niedostępnej dla ludzi, a przede wszystkim nie będzie obejmował swym zasięgiem żadnego z budynków [...], a więc także żadnego z mieszkań członków Spółdzielni, których interesy ona reprezentuje. Tak więc nie było podstaw, aby uznać za zasadne twierdzenie Spółdzielni, iż kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę naruszała jej interes prawny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę Spółdzielni Mieszkaniowej w [...] na powyższą decyzję stwierdził, iż strona skarżąca dopatruje się uzasadnienia dla swego statusu strony w przedmiotowym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, w fakcie uciążliwości planowanej inwestycji w zakresie promieniowania elektromagnetycznego emitowanego przez stację bazową telefonii komórkowej. Jednakże jak wykazało postępowanie poprzedzające wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a w szczególności wykonana "Ocena oddziaływania na środowisko stacji bazowej [A] w [...]" takiego zagrożenia dla nieruchomości stanowiących własność Spółdzielni nie potwierdziła, a tym samym przedmiotowa inwestycja nie narusza interesów skarżącej.
Zasadne było w tej sytuacji przyjęcie przez organy administracji budowlanej, iż w przedmiotowym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę skarżąca Spółdzielnia nie miała atrybutu strony i tym samym nie zaistniała przewidziana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przesłanka do wznowienia postępowania. Oznacza to, że zasadne było, zgodnie z przepisem art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. wydanie decyzji odmownej w zakresie uchylenia decyzji dotychczasowej.
W konkluzji Sąd pierwszej instancji uznał, że sądowa kontrola zaskarżonej decyzji pozwoliła stwierdzić, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa i dlatego też na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalono.
Skargę kasacyjną wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowa w [...] zaskarżając powyższy wyrok w całości.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- 1. naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 28 k.p.a. przez błędną wykładnię tego przepisu, w następstwie czego niewłaściwie przyjęto, że organy administracji budowlanej w przedmiocie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę zasadnie przyjęły, że skarżąca Spółdzielnia nie miała atrybutu strony i tym samym nie zaistniała przewidziana w art. 145§ 1 pkt 4 k.p.a. przesłanka do wznowienia postępowania,
- 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, a w szczególności art. 5 ust 1 pkt 1 lit e i lit f oraz art. 5 ust 1 pkt 6 i ust 2 pkt 3 obowiązującej na dzień wydania decyzji o pozwoleniu na budowę ustawy Prawo budowlane przez nieuwzględnienie okoliczności, że planowana inwestycja nie zapewnia bezpieczeństwa ludzi i ochrony środowiska, a głównie interesów osób trzecich przed uciążliwościami powodowanymi przez wibracje i promieniowanie urządzeń stacji telefonii komórkowej, tym bardziej, że stacja realizowana jest na trafostacji (GPZ), a nie powinno się łączyć różnych promieniowań EM- czyli niskiej i wysokiej częstotliwości.
- 3. naruszenie przepisów postępowania, a głównie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. przez błędne zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy zaistniały nowe dowody znane Starostwu Powiatowemu w Świdnicy w dniu wydania decyzji, a głównie fakt, iż planowana inwestycja będzie oddziaływać niekorzystnie na ludzi i środowisko i fakt ten jest ponadto źródłem napięć społecznych.
Dodatkowo strona skarżąca zarzuciła iż:
- 4. wybudowany obiekt został zrealizowany z rażącym naruszeniem obowiązującego w dniu wydania decyzji art. 66 pkt 2 Prawa budowlanego tj. swym wyglądem powoduje oszpecenie otoczenia,
- 5. niewyjaśnienie przez Starostwo Powiatowe w Świdnicy wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a w szczególności niewyjaśnienie w okresie poprzedzającym wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, że decyzja nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej na terenie stacji trafo przy ul. [...] (dz....) w [...] była niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż w tym okresie obowiązywał jedynie ogólny plan zagospodarowania przestrzennego miasta [...] zatwierdzony Uchwałą Rady Miejskiej nr VIII/68/94 z dnia 9.12.1994, w którym to planie w § 12 stwierdza się ogólnie cyt." Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu będące ustaleniami - właściwego ich określenia planu należy uzupełnić o ustalenie właściwe dla przedmiotu ich sformułowania, a w pkt 1 decyzji organ samorządowy stwierdza, że niniejszą decyzję uzupełnia o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z lokalnych uwarunkowań",
- 6. błędne ustalenie przez Starostwo Powiatowe stanu faktycznego, a w szczególności, że działka na której jest inwestycja nie graniczy bezpośrednio z terenem Spółdzielni, a zasięg promieniowania ponadnormatywnego nie występuje na obszarach będących we władaniu Spółdzielni, gdy faktycznie zlokalizowano tą inwestycję w odległości około 30 m od najbliższego budynku Spółdzielni przy ul. [...] oraz około 25 m od pawilonu handlowego [...] obecnie [...], które to budynki stanowią zasób Spółdzielni.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej strona skarżąca wniosła o:
- 1. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania ewentualnie
- 2. uchylenie zaskarżonego wyroku i rozstrzygnięcie reformatoryjne przez "zmianę decyzji nr [...] Starosty Świdnickiego z dnia [...].02.2000 r. udzielającej polskiej [A] Spółka z o.o. w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej zlokalizowanej w [...] przy ul. [...] na terenie działki [...] obręb [...]".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – dalej zwanej p.p.s.a. - skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Koniecznym jest przy tym podkreślenie, iż Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak) to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.
Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga więc prawidłowego ich określenia w samej skardze.
Oceniając we wskazanych wyżej granicach zasadność wniesionej skargi kasacyjnej w przedmiotowej sprawie trzeba stwierdzić, iż pozbawione uzasadnionych podstaw są zarzuty naruszenia prawa procesowego – w postaci art. 28 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 4. k.p.a. i art. 151§1 pkt 1 k.p.a. Stawiając zarzut uchybienia tym przepisom, pełnomocnik strony wnoszącej kasację nie przedstawił jednocześnie zarzutu uchybienia jakimkolwiek przepisom procesowym obowiązującym w postępowaniu przed sądem administracyjnym.
Należy bowiem zauważyć, że przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, na które powołano się w skardze kasacyjnej obowiązywały w postępowaniu przed sądem jedynie "odpowiednio" (art.59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz.368 ze zm.) i to do dnia 1.01.2004 r. Natomiast z dniem 1.01.2004 r. weszły w życie przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) co powoduje, że z uwagi na wydanie zaskarżonego wyroku w dniu 31 marca 2005 r. mają zastosowanie do postępowania przed sądem tylko przepisy tej ustawy.
Tak więc zarzut naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, bez przedstawienia Sądowi pierwszej instancji zarzutu uchybienia przepisom ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie może - w świetle przepisu art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - być uznany za prawidłową podstawę kasacyjną. Tym samym tak sformułowane zarzuty naruszenia przepisów postępowania uznać należy za chybione.
Podkreślić należy, iż autor skargi formułując zarzuty kasacji nie wskazał na uchybienie przez Sąd pierwszej instancji dyspozycji jakiegokolwiek z przepisów w oparciu, o które przebiega postępowanie przed sądem administracyjnym.
Konsekwencją braku zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) i fakt wskazywanego już na wstępie związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) obligował do uznania za wiążącą w niniejszej sprawie ocenę okoliczności faktycznych dokonaną w zaskarżonym wyroku. Z oceny tej wynika zaś, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy uprawniał do stwierdzenia, że skarżąca nie posiadała przymiotu strony w przedmiotowym postępowaniu. Skutkiem takiej oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, a nie podważonej w skardze kasacyjnej jest to, iż chybiony staje się zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów prawa materialnego art. 5 ust 1 pkt 1 lit e i lit f oraz art. 5 ust 1 pkt 6 i ust 2 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.
Odnosząc się z kolei do zarzutów kasacji skierowanych do czynności podejmowanych przez Starostwo Powiatowe to trzeba stwierdzić, iż brak skutecznego podważenia trafności zaskarżonego wyroku czyni też niemożliwym odniesienie się przez Naczelny Sąd Administracyjny do kwestionowanych przez stronę wnoszącą kasację decyzji organów.
Ze wskazanych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw oddalił na mocy art. 184 p.p.s.a.